WeLoveOurKing
How to insert weloveking to you website

ทรงพระเจริญ

ขัตติยาอัด คอป แต่งนิทานโยนความผิดเสธ แดง 18 9 55

สถาบันกษัตริย์อยู่ได้ด้วยความจริง

ธงชัย วินิจจะกูล: Truth on Trial

สถาบันกษัตริย์ถึงเวลาต้องปรับตัว

ตุลาการผิดเลน !


ฟังกันให้ชัด! "นิติราษฎร์" ไขข้อข้องใจ ทุกคำถามกรณีลบล้างผลพวงรัฐประหาร





วิดีโอสอนการทำน้ำหมักป้าเช็ง SuperCheng TV ฉบับเต็ม 1.58 ชม.

VOICE NEWS

Fish




เพื่อไทย

เพื่อไทย
เพื่อ ประชาธิปไตย ขับไล่ เผด็จการ

Wednesday, February 16, 2011

กฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศกับกรณีการใช้กำลังทางทหารไทย-กัมพูชา

ที่มา มติชน







นิติราษฏร์ โดย ประสิทธิ์ ปิวาวัฒนพานิช


บทนำ

หลังจากที่ความขัดแย้งกรณีปราสาทพระวิหารได้ปะทุขึ้นประมาณ 4 ปีที่ผ่านมาจนในท้ายที่สุดได้นำไปสู่การใช้กำลังทางทหารของทั้งสองประเทศและมีการบาดเจ็บล้มตายทั้งฝ่ายพลรบและพลเรือนของทั้งสองฝ่าย ซึ่งขณะนี้มีความพยายามที่จะมีการระงับข้อพิพาทระหว่างประเทศไม่ว่าจะเป็นแนวทางทวิภาคี (ตามแนวทางของไทย) หรือพหุภาคี (ตามแนวทางของกัมพูชา) กรณีการใช้กำลังทางทหารครั้งนี้มีประเด็นที่ควรกล่าวถึงในมุมมองของกฎหมายระหว่างประเทศ ดังนี้...

1. การใช้กำลังทางทหารระหว่างไทยกับกัมพูชาไม่ถือว่าเป็นการทำสงคราม

แม้นายฮุนเซ็นนายกรัฐมนตรีของกัมพูชาจะได้บอก นายบัน คี มูน เลขาธิการสหประชาชาติว่า การใช้กำลังทางทหารครั้งนี้เป็นสงครามที่แท้จริง ไม่ใช่การปะทะของทหารอย่างที่เลขาธิการสหประชาชาติเข้าใจ แต่ตามกฎหมายระหว่างประเทศในปัจจุบันนี้ การทำสงครามไม่อาจกระทำได้อีกต่อไป การทำสงครามเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมายระหว่างประเทศ ตามกฎบัตรสหประชาชาติ ได้ยอมรับหลักกฎหมายพื้นฐานคือ หลักการห้ามการใช้กำลังทางทหาร โดยกฎบัตรสหประชาชาติได้ยอมรับข้อยกเว้นของการใช้กำลังได้เพียงสองกรณีเท่านั้น คือกรณีการป้องกันตนเอง ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าต้องมีการโจมตีด้วยอาวุธเกิดขึ้นก่อน (Armed attack occurred) ตามมาตรา 51 และกรณีที่คณะมนตรีความมั่นคงใช้อำนาจตามหมวดเจ็ดของกฎบัตรสหประชาชาติเท่านั้น การใช้กำลังทางทหารนอกเหนือจากสองกรณีนี้ถือว่าขัดกับกฎบัตรสหประชาชาติ นอกจากนี้แล้ว การร่างกฎบัตรสหประชาชาติได้เกิดขึ้นในบริบทของการผ่านความโหดร้ายทารุณของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสอง

ดังนั้น ตลอดทั้งกฎบัตรสหประชาชาติรวมถึงอนุสัญญาอื่น ๆ อย่างอนุสัญญาเจนีวาจะไม่ใช้คำว่า “สงคราม” (war) เพราะหลังจากที่กฎบัตรสหประชาชาติมีผลบังคับใช้ การทำสงครามเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายระหว่างประเทศ แต่มีการเสนอให้ใช้คำว่า “การขัดกันด้วยอาวุธ” แทน

ดังนั้น การที่นายกฮุนเซ็นใช้คำว่า “การใช้กำลังทางทหารครั้งนี้เป็นสงครามที่แท้จริง” มิได้เป็นอะไรมากไปกว่าการใช้ถ้อยคำที่ฟังดูแล้วให้เกิดความรู้สึกว่า การใช้กำลังทางทหารครั้งนี้เป็นความขัดแย้งอย่างรุนแรงและต้องการสื่อไปยังประชาคมระหว่างประเทศว่า ฝ่ายไทยเป็นผู้ก่อสงคราม

2. การขัดกันด้วยอาวุธคืออะไร

คำถามมีต่อไปว่า หากการใช้กำลังทางทหารระหว่างไทยกับกัมพูชาไม่ใช่เป็นการทำสงครามแล้วจะเป็นอะไร คำตอบก็คือ เป็นการขัดกันด้วยอาวุธที่มีลักษณะระหว่างประเทศ (International armed conflict) ซึ่งเป็นกรณีที่มีการใช้กำลังทางทหารไม่ว่าจะด้วยอาวุธประเภทใดก็ตาม ไม่ว่าการใช้กำลังทางทหารจะกินเวลาสั้นยาวเพียงใดก็ตาม ไม่ว่าจะมีผู้บาดเจ็บล้มตายมากน้อยเพียงใดก็ตาม และไม่จำเป็นว่าจะต้องมีการประกาศอย่างเป็นทางการหรือยื่นคำขาด (Ultimatum) แก่อีกฝ่ายหนึ่งหรือมก็ตาม การใช้กำลังทางทหารถือว่าเข้าข่ายการขัดกันด้วยอาวุธแล้ว และทันทีที่มีการขัดกันด้วยอาวุธเกิดขึ้น กฎเกณฑ์ของอนุสัญญาเจนีวา ค.ศ. 1949 โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎเกณฑ์ที่มีสถานะเป็นกฎหมายประเพณีระหว่างประเทศ อย่าง “หลักการแยกแยะพลรบออกจากพลเรือน” (the Principle of Distinction) หรือหลักการใช้กำลังทางทหารจะต้องได้สัดส่วน (Proportionality) ก็จะมีผลใช้บังคับทันทีโดยไม่คำนึงว่า รัฐคู่พิพาทจะเป็นภาคีอนุสัญญาเจนีวาหรือไม่ก็ตาม

จากข่าวที่รายงานว่า ฝ่ายกัมพูชาได้ยิงระเบิดตกใส่บ้านประชาชนและโรงเรียนจนมีพลเรือนตายและบาดเจ็บนั้นเป็นการละเมิด “หลักการแยกแยะพลรบออกจากพลเรือน” ซึ่งเป็นหลักกฎหมายประเพณีระหว่างประเทศที่สำคัญที่สุดหลักหนึ่งของกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ

3. การคุ้มครองปราสาทพระวิหารในฐานะที่เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมในยามขัดกันด้วยอาวุธ

ตามอนุสัญญากรุงเฮกว่าด้วยการคุ้มครองทรัพย์สินทางวัฒนธรรมในยามการขัดกันด้วยอาวุธ ค.ศ. 1954 (Convention for the Protection of Cultural Property in the Event of Armed Conflict) ได้วางหลักการสำคัญของอนุสัญญานี้คือ รัฐภาคีจะต้องให้การเคารพทรัพย์สินทางวัฒนธรรม (Respect for cultural property) ซึ่งหลักการให้ความเคารพทรัพย์สินทางวัฒนธรรมนี้ได้มีความหมายอยู่สี่ประการคือ ประการแรกรัฐภาคีมีและจะต้องไม่ใช้ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมและสิ่งต่างๆที่แวดล้อมทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จะก่อให้เกิดการถูกทำลายหรือทำให้เสียหาย ประการที่สอง รัฐภาคีพันธกรณีที่จะต้องไม่โจมตีทรัพย์สินทางวัฒนธรรม ประการที่สามรัฐภาคีมีพันธกรณีที่จะป้องกันมิให้มีการปล้นสดมภ์ หรือลักพาทรัพย์สินทางวัฒนธรรมและประการสุดท้าย รัฐภาคีห้ามมิให้มีการโต้ตอบด้วยการแก้แค้นต่อทรัพย์สินทางวัฒนธรรม

อย่างไรก็ดี พันธกรณีในการให้ความเคารพทรัพย์สินทางวัฒนธรรมนี้มิใช่เป็นหลักเด็ดขาดที่ไม่มีข้อยกเว้น ข้อยกเว้นที่รัฐอาจโจมตีทรัพย์สินทางวัฒนธรรมได้หากว่า ความจำเป็นทางทหารในเชิงบังคับเรียกร้องให้มีการสละการเคารพเช่นว่านั้น ซึ่งข้อยกเว้นนี้นักวิชาการและผู้แทนของรัฐสมาชิกหลายท่านเห็นว่าเป็นจุดอ่อนของอนุสัญญานี้เนื่องจากขาดคำนิยามที่ชัดเจนแน่นอนว่า ความจำเป็นทางทหาร (military necessity) มีความหมายแคบกว้างเพียงใด การที่มิได้ให้ความหมายของคำนี้อย่างชัดเจนเป็นการเปิดช่องให้รัฐตีความกันเองซึ่งอาจนำไปสู่การใช้ดุลพินิจของรัฐโดยไม่ชอบได้

หากพิจารณาจากหลักการเคารพทรัพย์สินทางวัฒนธรรมตามอนุสัญญาเฮกซึ่งทั้งไทยและกัมพูชาเป็นภาคีของอนุสัญญาเฮกนี้แล้ว ฝ่ายไทยมีพันธกรณีที่จะต้องไม่โจมตีหรือกระทำการอันเป็นปฎิปักษ์ต่อปราสาทพระวิหารและฝ่ายกัมพูชามีพันธกรณีที่จะไม่ใช้ปราสาทพระวิหารเป็นสถานที่ในการปฎิบัติการทหารด้วย

ส่วนกรณีที่นาย ฮอร์ นำฮงรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศกัมพูชา ได้มีหนังสือไปยังประธานคณะมนตรีความมั่นคงโดยอ้างว่า การปฎิบัติการทหารของไทยนั้นทำให้บางส่วนของปราสาทพระวิหารเสียหายนั้น เป็นประเด็นสำคัญมากเพราะกัมพูชากำลังกล่าวหาไทยว่า ไทยในฐานะสมาชิกอนุสัญญาเฮกได้ละเมิดหลักการเคารพทรัพย์สินทางวัฒนธรรมซึ่งฝ่ายไทยก็ได้ชี้แจงและกล่าวหากัมพูชาว่าเป็นฝ่ายที่ละเมิดหลักการเคารพทรัพย์สินวัฒนธรรมด้วยการวางกองกำลังทางทหารที่ในตัวปราสาทพระวิหารและบริเวณรอบๆปราสาทพระวิหาร ประเด็นที่ว่า ฝ่ายไหนเป็นฝ่ายใช้กำลังทางทหารก่อนนั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริงที่สำคัญมาก การจะตอบว่าฝ่ายใดละเมิดกฎบัตรสหประชาชาติมาตรา 2 (4) ที่ห้ามมิให้มีการขู่ (threat) หรือใช้กำลังทางทหารต่อบูรภาพของดินแดน และอนุสัญญาเฮก ค.ศ. 1954 นั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริงที่จะต้องมีการพิสูจน์ให้ยุติเสียก่อนจึงจะตอบได้ว่าฝ่ายใดละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศ

4. ประเด็นเรื่องสายลับ

ตามที่รายงานข่าวแจ้งว่า ฝ่ายไทยได้ควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยชาวกัมพูชาจำนวน 6 คนซึ่งสงสัยว่าจะทำหน้าที่หาข่าวให้กับรัฐบาลกัมพูชาซึ่งฝ่ายไทยได้มีการสืบสวนสอบสวนที่กองกำลังสุรนารีนั้น มีประเด็นข้อกฎหมายที่น่าสนใจเกี่ยวกับสถานะของสายลับตามกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศดังนี้

สายลับ คือ ผู้ที่ปฏิบัติการในทางลับ (Clandestinely) หรือโดยการปลอมตัว (false pretenses) เพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลในดินแดนของฝ่ายศัตรูแล้วจะติดต่อสื่อสารกับฝ่ายตน โดยปกติแล้ว เมื่อสายลับถูกจับจะตกอยู่ภายใต้กฎหมายของฝ่ายศัตรู ส่วนพลรบที่ทำหน้าที่เป็นสายลับนั้นที่มิได้ปลอมตัวเข้าไปในดินแดนอันเป็นพื้นที่ของการปฏิบัติการทางทหาร ของข้าศึกหากถูกจับจะไม่ถือว่าเป็นสายลับ นอกจากนี้ ตามพิธีสารเพิ่มเติมฉบับที่ 1 ค.ศ. 1977 ของอนุสัญญาเจนีวา ค.ศ. 1949 ได้รับรองว่าสายลับเมื่อขณะถูกจับได้เกี่ยวข้องกับการทำจารกรรม (Espionage) จะมิได้มีสถานะเป็นเชลยศึก แต่จะถูกปฏิบัติในฐานะเป็นสายลับ ยกเว้นแต่จะมิได้อยู่ในดินแดนที่ถูกยึดครองและผู้นั้นไม่ได้ถูกจับก่อนที่จะกลับเข้าไปเข้าร่วมกับกองกำลังของตน กรณีนี้ ผู้นั้นได้รับสถานะเป็นนักโทษสงคราม สำหรับเรื่องสายลับนั้นประมวลกฎหมายอาญาทหารก็รับรองไว้เหมือนกัน แต่ใช้คำว่า “ลักลอบสอดแนม” โดยหากผู้ลักลอบสอดแนมถูกจับได้จะได้รับโทษสถานหนักคือประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิต1

บทส่งท้าย

กฎบัตรสหประชาชาติข้อ 2 (3) กำหนดว่ารัฐสมาชิกมีพันธกรณีที่จะต้องระงับข้อพิพาทโดยสันติวิธี ดังที่คณะมนตรีความมั่นคงเสนอให้มีการหยุดยิงและให้มีการเจรจาเพื่อระงับข้อพิพาทโดยสันติวิธีโดยหวังว่าเวทีของอาเซียนจะมีบทบาทในการช่วยเหลือความขัดแย้งนี้

อย่างไรก็ตาม ลึกๆ ผู้เขียนเห็นว่า ปมความขัดแย้งนี้ไม่ง่ายที่จะยุติโดยดีเพราะเรื่องเขตแดนเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนไม่มีใครยอมใคร ซ้ำยังมีปมความไม่ชอบกันในทางประวัติศาสตร์อีก บางทีอนุชนรุ่นหลังอีก 20 -30 ปี อาจจะต้องมานั่งแก้ไขปัญหาปราสาทพระวิหารและพื้นที่ 4.6 อีกก็เป็นได้.

"เฉลิม"ซัดงบกลางปีหมกเม็ด ใช้หาเสียง ซื้อส.ส.-พรรค "มาร์ค"แจงโครงการต่ำ 10 ล.เพื่อกระจายทุกพื้นที่

ที่มา มติชน

ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ส.ส.สัดส่วน พรรคเพื่อไทย อภิปรายในการประชุมสภาผู้แทนราษฎร พิจารณาวาระเรื่องด่วน ร่าง พ.ร.บ.งบประมาณรายจ่ายเพิ่มเติมประจำปีงบประมาณ 2554 (งบกลางปี) ที่รัฐสภา วันที่ 16 กุมภาพันธ์ การเสนองบกลางปี 54 ของรัฐบาล มีปัญหา 5 ประการคือ 1.บิดเบือนข้อเท็จจริงตัวเลขการเก็บภาษี 2.ไม่เป็นไปตามหลักเศรษฐศาสตร์ ทั้งที่ประเทศมีเงินเฟ้อ 3.เป็นการนำเงินในอนาคตมาใช้และขาดรายละเอียดของโครงการ 4.เน้นช่วยภัยพิบัติ ไม่เน้นการกระตุ้นเศรษฐกิจ ดังนั้นใช้งบเดิมที่มีก็ได้แต่ที่ตั้งงบกลางปีเพื่อแบ่งในพรรคร่วมเพื่อการเลือกตั้ง 5.หาเสียงล่วงหน้า

"ตัวอย่างรายละเอียดงบที่มีการเอาไปแจกกัน เช่น งบส่งเสริมกระจายอำนาจการปกครอง ก็เอาไปให้พรรคภูมิใจไทย ให้ไปซื้อเสียงกลับมาเป็นรัฐบาลสมัยหน้าใช่หรือไม่ ทำไมไม่บอกไปเลยในร่างว่า เป็นเบี้ยยังชีพคนชราและคนพิการประมาณ 5.9 พันล้านบาท นอกจากนี้ ทำไมไม่เป็นหน้าที่กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ แต่กลับเอาเงินไปให้กระทรวงมหาดไทย จึงเป็นการซื้อพรรคการเมืองล่วงหน้าหรือไม่ และพรรคที่ได้เงินล่วงหน้าก็เอาไปใช้หาเสียงล่วงหน้าใช่หรือไม่ เอาไปซื้อผู้แทน เตรียมเลือกตั้ง ลองดูบรรดาโครงการ ก็จัดแบบต่ำกว่า 10 ล้านบาทในทุกกระทรวงและมีเป็นจำนวนมากทำให้ตรวจสอบไม่ได้ ผู้ประมูลรายเดียวได้ไปง่ายๆ"

ร.ต.อ.เฉลิมกล่าวว่า รัฐบาลพยายามจะทำรัฐสวัสดิการ แต่ก็ไม่พัฒนาระบบการจัดเก็บภาษีและไม่ปรับอัตราภาษี ทั้งนี้คนไทย 64 ล้านคน เสียภาษี 2.3 ล้านคนเท่านั้น และในจำนวนนั้นมี 6 หมื่นคน จ่ายภาษีรวมกันเกิน 50% มีเพียง 2,500 คน เสียภาษีเกิน 10 ล้านบาทต่อปี ประเทศไทยจึงเป็น 1 ในประเทศที่กระจายรายได้แย่สุด เมื่อเป็นแบบนี้ ก็ต้องจัดงบขาดดุลเพื่อให้มีการลงทุน เพื่อสร้างผลผลิตภาคการผลิต มั่นใจอย่างไรในการเก็บภาษีที่คาดการณ์ไว้ว่าจะเกินเป้า

นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ชี้แจงว่า ที่มีการตั้งข้อสังเกตว่า มั่นใจเรื่องการเก็บภาษีตามเป้าได้อย่างไรนั้น จริงๆ ปลายปี เรื่องน้ำท่วมมีผลต่อการจัดเก็บภาษี แต่ปรากฏว่า เก็บได้เกินเป้า 20 % จึงมั่นใจว่าจะเก็บได้เกินเป้าขนาดนี้ไปจนหมดปี ส่วนที่บอกว่า ตอนนี้อยู่ในภาวะเงินเฟ้อนั้น เงินเฟ้อเกิดได้หลายทาง หากเฟ้อจากมีการใช้จ่ายมาก การเพิ่มเงินจากภาครัฐก็จะไปทำให้ยิ่งเฟ้อ แต่สำหรับคราวนี้ เฟ้อจากปัญหาต้นทุน ทั่วโลกมีปัญหาเรื่องอาหารและสินค้าแพงจากผลของราคาน้ำทันและสินค้าประเภทต้นทุนที่กำหนดราคาจากตลาดโลก แต่ที่รัฐบาลของบกลางปี 1 แสนล้าน 8.4 หมื่นล้านเป็นเงินชดเชยคลัง อีก 1.5 หมื่นล้าน เป็นการใส่เงินเข้าระบบ แต่ก็เป็นการไปฟื้นฟูภัยพิบัติ ไม่เชื่อว่าจะมีผลต่อเงินเฟ้อ

นายอภิสิทธิ์กล่าวว่า ยืนยันว่า เบี้ยผู้สูงอายุ 500 บาทจะเป็นเงินสดแก่ผู้สูงอายุ ไม่ได้ไปอยู่ที่พรรคไหนน่า ที่จัดงบฯโครงการต่ำกว่า 10 ล้าน เพราะต้องกระจายให้ทั่วทุกพื้นที่ ตอบสนองกับภารกิจการฟื้นฟูแต่ละด้าน และกระจายไปให้ได้มากที่สุด

เด็กกับนักเลง

ที่มา ข่าวสด

คอลัมน์ เหล็กใน

สมิงสามผลัด




นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ โดนวิพากษ์วิจารณ์มาตั้งแต่เข้ามารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีใหม่ๆ

ว่าเป็นนายกฯเด็ก

ไม่ใช่เด็กธรรมดา แต่เป็นเด็กดื้อเสียด้วย

การแก้ปัญหาที่ผ่านมาหลายอย่างสะท้อนให้เห็นถึงวุฒิภาวะผู้นำที่ค่อนข้างมีปัญหา

โดนโจมตีมาตลอดว่าเป็นนายกฯบ่มแก๊ส

เร่งรีบผลักดันกันเกินเหตุ

ทำให้ด้อยประสบการณ์

ความจริงแล้วเรื่องวุฒิการศึกษาไม่ต้องพูดถึง ดีกรีเกียรตินิยมอันดับ 1 จากออกซ์ฟอร์ดของนายอภิสิทธิ์การันตีความรู้ได้เป็นอย่างดี

แต่การทำงานในฐานะผู้นำประเทศ เรียนเก่งอย่างเดียวไม่พอ

วุฒิภาวะผู้นำต้องถึง บารมีต้องเข้าขั้น

อาศัย "ตัวช่วย" อย่างเดียวไม่พอ

การแก้ปัญหาแบบเด็กดื้อมีให้เห็น การแต่งตั้งผบ.ตร.ที่คาราคาซังกันเป็นปี

ก็ยืนยันถึงความดื้อ เอาแต่ใจ ไม่ฟังความเห็นคนอื่น

ยิ่งมาเรื่องใหญ่ปัญหากัมพูชาก็ยิ่งยืนยันความเป็นเด็กเข้าไปอีก

ที่ผ่านมามีแต่จะทำสนามรบให้เป็นสนามการค้า

แต่รัฐบาลนี้กลับทำสนามการค้าเป็นสนามรบซะงั้น

เอาแค่เรื่องง่ายๆ ไม่มี "ผู้ใหญ่" ที่ไหนทำกันหรอก ส่งคนสนิทเดินดุ่มๆ ไปให้ทหารเขมรจับ

จนทำให้ 2 ชาติฮึ่มๆ จะทำสงครามกันแบบนี้

นี่คือความวุ่นวายที่เกิดจากน้ำมือเด็ก

ไม่ใช่แค่นายกฯเด็กอย่างเดียว

เมืองไทยยังมี "รมต.นักเลง" อีกราย

นายกษิต ภิรมย์ รมว.ต่างประเทศของไทยโด่งดังไปทั่วโลก ในฐานะนักการทูตเจ้าอารมณ์

ปูมหลังไม่ต้องไปพูดถึง ได้ยินได้ฟังกันมาเยอะแล้ววาทะ "อาหารดี ดนตรีเพราะ" ไปจนถึง "ไอ้กุ๊ย"

พอเข้ามาเป็นเจ้ากระทรวงบัวแก้ว

ก็ถนัดแต่เรื่องทำลายสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

ออกแนวฮาร์ดคอร์เสียด้วยซ้ำ

การแก้ปัญหากัมพูชา-เขาพระวิหารที่ยังไม่จบ

ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะรมต.คนนี้แหละ

ปัญหาไทย-เขมรถูกนำไปหารือในคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

แต่วันก่อนนายกษิตก็เปิดฉากด่ากราด ฝรั่งเศส และรัสเซีย

ซัดว่าอยู่เบื้องหลังการปะทะกันระหว่างไทย-กัมพูชา

คงลืมไปว่าฝรั่งเศสกับรัสเซียก็เป็นสมาชิกถาวรในคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ

แค่นี้ก็คงรู้แล้วว่าผลการหารือในยูเอ็นจะออกมาแบบไหน

สงสารคนไทยจริงๆ มี "นายกฯเด็ก" กับ "รมต. นักเลง"

บ้านเมืองจะไปรอดมั้ยเนี่ย!?

ล้านคำบรรยาย การ์ตูนเซีย วันที่ 16/02/54

ที่มา thaifreenews

โดย blablabla



เสียงประสาน จากต่างขั้ว ระรัวรุ่ม
มันจนมุม ที่ไหน ใครก็เห็น
ยังจีบปาก จีบคอ ก่อประเด็น
ทำหน้าเป็น ยียวน แบบกวนตีน....

ทรราช ฆาตกร กระล่อนนัก
แถมยึกยัก ยุกยิก ทำพลิกลิ้น
ประชาชน ก่นด่า เป็นอาจิณ
จึงสูญสิ้น ภาพรวม ความเป็นคน....

สมเป็นยุค ตกต่ำ ระยำแท้
บ้านเมืองแย่ ร้อนรุ่ม ทุกขุมขน
ยุติธรรม ย้ำให้เห็น เป็นเล่ห์กล
หลอกไพร่ฟ้า ปะชาชน จนหลงทาง....

เก้าเดือนกว่า จับขัง ยังมืดมิด
แถมปกปิด ความจัญไร ไม่สะสาง
แล้วบิดเบือน ใส่ร้าย หมายอำพราง
ทุกสิ่งอย่าง เกิดได้ เพราะ"ใคร"กัน....

คนเบื้องหน้า เบื้องหลัง ยังบ้าบิ่น
หวังสูญสิ้น ชาติไทย จริงไหมนั่น
ปิดประเทศ ไล่ล่า ฆ่าแดงพลัน
สมใจมัน แต่ประชา แทบบ้าตาย....

เมื่อผู้นำ สุดอุบาทว์ ขาดสติ
คิดอุตริ สัปดน จนหลากหลาย
มีแต่เรื่อง โกรธแค้น แสนวุ่นวาย
แก่ใกล้ตาย ยังชั่วช้า คิดฆ่าคน....


blablabla32@hotmail.co.th
http://3blabla.blogspot.com
วันพุธที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

คำร้องขอให้ตัดสิทธิ์ผู้พิพากษาฮันส์-ปีเตอร์ คาอูล ในการพิจารณาคดีคนเสื้อแดง

ที่มา thaifreenews

โดย bozo

คำร้องขอให้ตัดสิทธิ์ผู้พิพากษาฮันส์-ปีเตอร์ คาอูล (Hans-Peter Kaul)
ในการพิจารณาคดีคนเสื้อแดง



Read more from โรเบิร์ต อัมสเตอร์ดัม


16 กุมภาพันธ์ 2554

ฯพณฯ ลูอิส โมเรโน-โอแคมโป

อัยการ

ศาลอาญาระหว่างประเทศ

ตู้ไปรษณีย์ 19519

2500 ซีเอ็ม

กรุงเฮก

ประเทศเนเธอร์แลนด์
เรื่อง คดีระหว่างแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ
และคำร้องต่ออัยการศาลอาญาระหว่างประเทศ
ให้ทำการสอบสวนสถานการณ์ในราชอาณาจักรไทย
กรณีการก่ออาชญากรรมต่อมนุษยชาติ ซึ่งยื่นเมื่อวันที่ 31 มกราคม 2554

เรียน ท่านอัยการ

เราขอยื่นบันทึกฉบับนี้ต่อท่านเพื่อขอให้ท่านใช้อำนาจตามกฎหมาย
ในการขอให้ศาลอาญาระหว่างประเทศ
มีคำสั่งห้ามผู้พิพากษาฮันส์-ปีเตอร์ คาอูล (Hans-Peter Kaul)
มิให้เข้ามามีส่วนร่วมในการพิจารณาคดีที่ระบุข้างต้น
เนื่องจากมีพฤติการณ์ที่อาจทำให้มีข้อสงสัยในความเป็นกลางของผู้พิพากษาท่านดังกล่าว
(มาตรา 41.2 (60) ของสนธิสัญญากรุงโรม) ด้วยเหตุผลที่ว่า
“มีการแสดงความเห็นผ่านทางสื่อมวลชน
หรือโดยการเขียนบทความใดๆ
หรือโดยการแสดงออกในที่สาธารณะ
ซึ่งหากพิจารณาถึงวัตถุประสงค์ของการแสดงออกดังกล่าวแล้ว
อาจมีผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อหน้าที่ในการวางตนเป็นกลาง
ในการพิจารณาพิพากษาคดีของบุคคลดังกล่าว” (กฎข้อ 34.1 (ดี))

เราขอยื่นคำร้องก่อนที่ท่านอัยการจะเริ่มการสอบสวน
กรณีการกระทำความผิดตามที่ร้องขอ ด้วยเหตุผลสองประการ
ประการแรก ตามกฎข้อ 34.2 กำหนดว่า “การร้องคัดค้านคุณสมบัติผู้พิพากษา
ในกระทำเป็นลายลักษณ์อักษรทันทีที่ทราบเหตุแห่งการกระทำนั้น”
ประการที่สอง ในฐานะที่เป็นองค์คณะผู้พิพากษาในการพิจารณาคดีเบื้องต้น
ผู้พิพากษาคาอูล อาจเข้ามีส่วนร่วมในการวินิจฉัยเบื้องต้น
ในเรื่องที่เกี่ยวกับการอนุมัติการสอบสวนตามมาตรา 15.4 ของสนธิสัญญากรุงโรม
และการพิจารณาเรื่องเขตอำนาจของศาลในคดีนี้ตามมาตรา 19 ของสนธิสัญญากรุงโรม

คำร้องเรียนของเรามาจากพื้นฐานของข้อเท็จจริงดังต่อไปนี้

เมื่อเดือนมกราคม 2554ไม่นานก่อนที่เราจะยื่นคำร้องขอต่ออัยการในศาลอาญาระหว่างประเทศ
แต่ในช่วงเวลาดังกล่าวเป็นที่รับรู้กันทั่วไปในประเทศไทยว่า
กำลังจะมีการยื่นคำร้องต่อศาลอาญาระหว่างประเทศ
ผู้พิพากษาคาอูลได้เดินทางมายังประเทศไทยเพื่อเข้าร่วมในการสัมมนา
เรื่อง “สิทธิมนุษยชนและศาลอาญาระหว่างประเทศ”
ซึ่งจัดร่วมกันโดยมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และสถานทูตเยอรมัน

ในวันที่ 21 มกราคม 2554 หนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ได้ตีพิมพ์
บทสัมภาษณ์ผู้พิพากษาคาอูล (ตามเอกสารแนบหมายเลข A)
เมื่อมีการสอบถามผู้พิพากษาคาอูลถึงคำร้องของ นปช.
ที่จะยื่นต่อศาลอาญาระหว่างประเทศ ปรากฏข้อมูลว่า
ผู้พิพากษาคาอูลได้ตอบว่า
“อัยการทราบดีอยู่ว่าประเทศไทยไม่ได้เป็นรัฐภาคีของสนธิสัญญากรุงโรม . . .
ดังนั้น ศาลไอซีซีไม่สามารถมีอำนาจในการพิจารณาคดี
ที่มีการฟ้องว่ามีการกระทำผิดกฎหมายในประเทศไทยได้
จนกว่าประเทศไทยจะให้สัตยาบันต่อสนธิสัญญากรุงโรม”

“ผมขอชี้แจงให้ชัดเจนว่า
ศาลไม่มีอำนาจพิจารณาคดีทำผิดกฎหมายอาญาที่เกิดขึ้นในประเทศไทย
แม้ว่าการกระทำผิดดังกล่าวจะถึงขั้นที่เรียกได้ว่า
เป็นอาชญากรรมต่อมนุษย์ชาติตามมาตรา 7 ของสนธิสัญญาดังกล่าวก็ตาม”

ในทำนองเดียวกัน
เมื่อวันที่ 25 มกราคม 2554 ผู้พิพากษาคาอูลได้ให้สัมภาษณ์กับนักข่าวของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส
(ตามเอกสารแนบหมายเลข B) ซึ่งในระหว่างการให้สัมภาษณ์ดังกล่าว
ปรากฏว่าผู้พิพากษาคาอูลได้ให้สัมภาษณ์ดังนี้


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: วันนี้ เวลา 05:44:17 PM โดย bozo » บันทึกการเข้า
bozo
ตาสว่าง
****

Karma: +1/-1
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 789


« ตอบ #1 เมื่อ: วันนี้ เวลา 05:44:40 PM »


“เป็นเรื่องที่ไร้สาระ ทำไมถึงเป็นเรื่องที่ไร้สาระ
เพราะ(ทนายของ นปช.) ต้องรู้ดีว่า
ตราบเท่าที่ประเทศไทยไม่ได้เป็นภาคีของสนธิสัญญากรุงโรม
ศาลอาญาระหว่างประเทศไม่มีทางที่จะเข้าแทรกแซงนโยบายภายในประเทศของไทย
ข้าพเจ้ายินดีที่ได้ชี้แจงข่าวสารที่มีความสำคัญเช่นนี้
เพราะมีคนจำนวนมากในประเทศนี้ที่ไม่เข้าใจระบบของสนธิสัญญา
ดังนั้น ความเข้าใจของมหาชนจะต้องไม่ถูกนำไปในทางที่ผิด
เพราะความเชื่อผิดๆ
ซึ่งกำลังมีผู้ชี้นำความคิดเห็นของมหาชนไปในทางที่ไม่เกี่ยวข้องและไม่สามารถทำได้”

“อย่างที่ข้าพเจ้าได้กล่าวแล้ว และจะขอย้ำเป็นครั้งที่สาม
ศาลไอซีซีจะมีความเกี่ยวข้องกับประเทศไทยได้
ถ้าคนไทยและรัฐบาลไทยทำการตัดสินใจที่จะเข้าเป็นภาคีของไอซีซี”

คำพูดของผู้พิพากษาคาอูล ได้ก่อให้เกิดอคติต่อความเข้าใจของสาธารณชน
ในการยื่นคำร้องเรียนนี้แล้ว
รัฐบาลและสื่อที่ให้การสนับสนุนรัฐบาลได้อ้างอิง
ถึงคำพูดของผู้พิพากษาคาอูลมากมายหลายครั้ง
โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะดิสเครดิตกระบวนการของ นปช.
ที่จะยื่นคำร้องต่อศาลไอซีซี ยกตัวอย่างเช่น
ในวันที่ 31 มกราคม 2554 หนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ (ตามเอกสารแนบท้ายหมายเลข ซี)
รายงานว่า:

“เมื่อวันจันทร์ ทนายความของ นปช. ได้ยื่นฟ้อง
นายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ต่อศาลอาญาระหว่างประเทศที่กรุงเฮก
โดยขอให้มีการสอบสวนการกระทำผิดอาญาต่อมนุษยชาติ
ในช่วงการสลายการชุมนุมเดือนเมษายน-พฤษภาคม ปีที่แล้ว”

โดยก่อนหน้านี้
ผู้แทนของศาลไอซีซีได้แจ้งต่อขบวนการเคลื่อนไหวของคนเสื้อแดงว่า
ศาลไอซีซีไม่มีอำนาจพิจารณาความผิดที่ถือเป็นเรื่องทางการเมืองในประเทศไทย
เพราะประเทศไทยยังไม่ได้ไห้สัตยาบันในสนธิสัญญาที่ลงนามไว้ตั้งแต่ปี 2548”

ต่อมาในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2554 บทบรรณาธิการของบางกอกโพสต์
(ตามเอกสารแนบท้ายหมายเลข ดี) ได้กล่าวหาคำฟ้องของ นปช. ว่า
“ราคาถูกและไร้ยางอาย” โดยอ้างว่าทนายความที่ยื่นคำร้องต่อศาลไอซีซีนั้น
“รู้ดีอยู่ว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงของศาลไอซีซีได้บอกแล้วว่า
ศาลไม่มีอำนาจพิพากษาคดีและไม่มีอำนาจพิจารณาคดีนี้
และไม่มีทางที่จะยินยอมที่จะรับพิจารณาคดี”
บทบรรณาธิการดังกล่าวยังระบุด้วยว่า
แม้จะมีการยื่นคำขอแล้ว
“เพราะไอซีซีได้แถลงออกมาเองว่า จะไม่รับพิจารณาคดีดังกล่าว”

ไม่เคยมีการแถลงการณ์ใดๆ
จากผู้พิพากษาท่านอื่นหรือบุคคลากรท่านอื่นๆ ของศาลไอซีซี
เกี่ยวกับคำฟ้องของ นปช.
การที่สื่ออ้างอิงดังกล่าวจึงอ้างอิงจากคำสัมภาษณ์ของผู้พิพากษาคาอูลเท่านั้น

ถ้าคำให้สัมภาษณ์ของผู้พิพากษาคาอูลถูกต้องตามความเป็นจริง หมายความว่า
เขาได้แสดงความเห็นต่อสาธารณะโดยเป็นการพิพากษาตัดสินคดีแทนศาลไอซีซีแล้ว
ในประเด็นเรื่องเขตอำนาจศาล
การแสดงความเห็นก่อนการพิจารณาคดี
จึงทำให้ผู้พิพากษาคาอูลไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้พิพากษาในคดีนี้

มาตรา 41.2 (60) ของสนธิสัญญากรุงโรมระบุว่า
“ผู้พิพากษาจะต้องไม่พิจารณาคดีที่อาจมีข้อสงสัย
ในเรื่องความเป็นกลางของบุคคลดังกล่าว”
กฎข้อ 34 (1) (ดี) ของกฎการพิจารณาคดีและพยานหลักฐานกำหนด
เรื่องคุณสมบัติของผู้พิพากษาโดยผู้พิพากษาที่มีพฤติกรรม
“แสดงความคิดเห็นผ่านช่องทางสื่อมวลชน
โดยการเขียนหรือโดยการแสดงออกในที่สาธารณะ
ในลักษณะที่อาจส่งผลกระทบต่อความเป็นกลาง”

ในคดีนี้ มีข้อสงสัยอย่างสมควรเกี่ยวกับความเป็นกลางของผู้พิพากษาคาอูล
เพราะได้มีการแสดงความคิดเห็นผ่านทางสื่อมวลชน
โดยแสดงจุดยืนว่าศาลไอซีซี “ไม่สามารถมีอำนาจในการพิจารณาคดี”
กรณีของการกระทำความผิดต่อมนุษยชาติที่เกิดขึ้นในประเทศไทย
เพียงเพราะไทยไม่ได้เป็นภาคีต่อสนธิสัญญากรุงโรม

คำแถลงดังกล่าวของผู้พิพากษาคาอูลไม่เพียงแต่เป็นการด่วนสรุป
ซึ่งสร้างความเสียหายต่อผู้เสียหายและต่อกระบวนการยุติธรรม
แต่ยังเป็นคำแถลงที่ไม่ถูกต้องในสาระสำคัญ
ทั้งนี้เพราะปรากฏชัดเจนว่าผู้พิพากษาท่านนี้ไม่ทราบถึงพยานหลักฐานชิ้นสำคัญ
ที่ระบุในคำฟ้องของ นปช. ว่า
นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันของไทยซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ถูกกล่าวหาว่า
กระทำความผิดเป็นบุคคลสัญชาติอังกฤษ
ซึ่งสหราชอาณาจักรเป็นประเทศที่เป็นภาคีของสนธิสัญญากรุงโรม
ดังนั้น คำฟ้องของ นปช. จึงเข้าเงื่อนไขเรื่องเขตอำนาจศาล
ในกรณีของสัญชาติตามมาตรา 12.2 (บี) ของสนธิสัญญา
นอกจากนี้
ผู้พิพากษาคาอูลยังไม่ได้คำนึงถึงประเด็น
ที่รัฐบาลไทยในอนาคตอาจยอมรับเขตอำนาจของศาลไอซีซี
ตามมาตรา 12.3 ของสนธิสัญญาดังกล่าว
และยังไม่ได้พิจารณาถึงประเด็นเรื่องสิทธิของคณะมนตรีความมั่นคง
ในการเข้าพิจารณาคดีนี้ตามมาตรา 13 (บี) ของสนธิสัญญา

ตามมาตรา 36 (3) ของสนธิสัญญากรุงโรม
ผู้พิพากษาจะได้รับเลือกจากบรรดาบุคคลที่มีจริยธรรมสูง มีความเป็นกลาง และมีศักดิ์ศรี
โดยมีคุณสมบัติตามที่ระบุในกฎหมายของแต่ละประเทศ
ที่เขามีสัญชาติในการที่จะเป็นผู้พิพากษาในศาลสูงสุดของประเทศนั้นๆ”

นอกจากนี้ มาตรา 40 (2) ของสนธิสัญญากรุงโรมได้ระบุไว้ว่า
“ผู้พิพากษาจะต้องไม่มีส่วนในกิจกรรม
ซึ่งอาจจะเป็นการแทรกแซงกระบวนการยุติธรรม
หรืออาจกระทบต่อความเชื่อมั่นในความเป็นอิสระ”

กฎข้อ 34 (1) (ดี) ของกฎของไอซีซีว่าด้วยกระบวนวิธีพิจารณาและพยานหลักฐาน
ได้ระบุสาเหตุของการคัดค้านคุณสมบัติผู้พิพากษาไว้ดังนี้
“ห้ามผู้พิพากษาแสดงความคิดเห็นผ่านช่องทางสื่อมวลชน
โดยการเขียน
หรือการแสดงออกในที่สาธารณะในลักษณะที่อาจกระทบต่อความเป็นกลาง”

ประเด็นนี้สอดคล้องกับมาตรา 41 (2) ของสนธิสัญญา
ซึ่งกำหนดว่า “ผู้พิพากษา” จะต้องไม่มีส่วนร่วมในคดีที่มีข้อสงสัยในเรื่องความเป็นกลาง”

ความเป็นกลางและความเป็นอิสระของตุลาการเป็นสิทธิขั้นพื้นฐาน
ตามมาตรา 6 ของสนธิสัญญาแห่งยุโรปว่าด้วยสิทธิมนุษยชน
ซึ่งมีผลต่อกระบวนการพิจารณาคดีของศาลไอซีซี
ในคดีที่เป็นบรรทัดฐานระหว่าง Hauschildt V. Denmark
ซึ่งคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งสหภาพยุโรป (ECHR) ได้วินิจฉัยว่า

“การพิจารณาเรื่องความเป็นกลางตามวัตถุประสงค์ของมาตรา 6 วรรค 1
จะต้องคำนึงถึงการตรวจสอบทางความคิดเห็น (Subjective Test)
ซึ่งหมายถึง พื้นฐานความเชื่อของบุคคลที่มีต่อผู้พิพากษาคนใดคนหนึ่ง
ในคดีใดคดีหนึ่งและยังต้องคำนึงถึงการตรวจสอบทางภาวะวิสัยด้วยว่า
ผู้พิพากษาคนหนึ่งคนใดได้ดำเนินการใด
ที่จะเป็นหลักประกันที่เพียงพอในเรื่องของความเป็นกลาง”

“สิ่งที่ต้องให้ความสำคัญ คือ
ความเชื่อมั่นซึ่งศาลในสังคมประชาธิปไตยจะต้องสร้างความเชื่อมั่นแก่สาธารณชน…..
ด้วยเหตุนี้ในกรณีที่มีเหตุผลที่ควรเชื่อที่ทำให้มีความวิตกว่า
ผู้พิพากษาคนหนึ่งคนใดขาดความเป็นกลาง สิ่งที่ต้องใช้ในการตัดสินคือ
เหตุแห่งความวิตกนั้นสามารถมีหลักฐานยืนยันได้หรือไม่”

ด้วยเหตุนี้ ในรัฐที่เป็นประชาธิปไตย
หน้าที่ของศาลไม่เพียงแต่ต้องจัดให้มีความยุติธรรม
แต่ต้องดำเนินการให้เป็นที่ประจักษ์ชัดว่า
ได้มีการให้ความยุติธรรมแล้วด้วย เมื่อคำนึงถึงคำให้สัมภาษณ์ของผู้พิพากษาคาอูล
ซึ่งเป็นการด่วนสรุปความเห็นทางกฎหมาย
หรือด่วนให้คำวินิจฉัยก่อนการสืบพยานในประเด็นเรื่องเขตอำนาจศาลนี้
จึงมีเหตุอันสมควรที่อาจจะทำให้เกิดข้อสงสัย
ในเรื่องความเป็นกลางของผู้พิพากษารายนี้ได้

ดังนั้น ก่อนที่ผู้พิพากษาคาอูล
จะมีโอกาสที่จะวินิจฉัยประเด็นเรื่องเขตอำนาจศาลในคดีนี้
จึงจำเป็นต้องมีการดำเนินการให้เขา “ไม่มีคุณสมบัติ” [ในการเป็นผู้พิพากษาในคดีนี้]
ตามเงื่อนไขแห่งสนธิสัญญากรุงโรม

อัยการของศาลไอซีซี
มีอำนาจและหน้าที่ในการดำเนินการร้องขอให้มีการกำหนดว่า
เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะนั่งพิจารณาคดีนี้เมื่อมีพฤติกรรมต่างๆ
ที่เข้าเงื่อนไขตามที่กำหนดไว้ในสนธิสัญญา
เราจึงขอเรียกร้องให้ท่านอัยการใช้อำนาจ
ในการร้องขอต่อศาลอาญาระหว่างประเทศในการกำหนด
ให้ผู้พิพากษาคาอูลไม่มีคุณสมบัติที่จะนั่งพิจารณาพิพากษาในคดีนี้

นอกจากนี้ ตามกฎข้อ 34 (2) ของกฎว่าด้วย
การพิจารณาคดีและพยานหลักฐานของไอซีซี
เราขอร้องให้มีการส่งสำเนาคำร้องนี้ให้แก่ผู้พิพากษาคาอูลด้วย

ขอแสดงความนับถือ

โรเบิร์ต อาร์. อัมสเตอร์ดัม

สำนักกฎหมายอัมสเตอร์ดัม แอนด์ เพรอฟ

ศาสตราจารย์ ดัก แคสเซล

จี. เจ. อเลกซานเดอร์ คนูป

สำนักกฎหมายคนูป แอนด์ พาร์ทเนอร์

ทนายความของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ



http://robertamsterdam.com/thai/?p=707

"เขมร"เผย"อาเซียน"เตรียมสังเกตการณ์พื้นที่พระวิหาร

ที่มา thaifreenews

โดย bozo

นายฮอ นัม ฮง รัฐมนตรีต่างประเทศกัมพูชา ให้สัมภาษณ์
ทางโทรทัศน์ช่องหนึ่งในกรุงพนมเปญ จากนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกาว่า
อาเซียนกำลังจะส่งคณะสังเกตการณ์เข้าไปยังพื้นที่บริเวณปราสาทพระวิหาร
เพื่อตรวจสภาพการหยุดยิงอย่างถาวร
หลังจากคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ มีคำแถลงสนับสนุน
การประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศของกลุ่มที่กำลังจะมีขึ้นในวันที่ 22 ก.พ.2554 นี้ ในกรุงจาการ์ตา


อย่างไรก็ตาม นายฮอ นัม ฮง ไม่ได้อธิบายว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร


http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1297847171&grpid=03&catid=&subcatid=



http://www.thairath.co.th/content/pol/149455

ดร.โกร่ง คนเดินตรอก เตือนสติรัฐบาลแก้ปัญหาชายแดนไทย-กัมพูชา ยกกรณีชายแดน"ไทย-มาเลย์" เราเคยทำมาแล้ว

ที่มา มติชน



ไทย-กัมพูชาบ้านใกล้เรือนเคียง

คนเดินตรอก

วีรพงษ์ รามางกูร

การปะทะกันระหว่างทหารไทยกับกัมพูชาในที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้ ภาพผู้คนต้องอพยพหลบลี้หนีภัยจากการปะทะกันเป็นภาพที่น่าสลดใจเป็นอย่างยิ่ง

ข่าวการเสียชีวิตของพลเรือนและทหารของทั้ง 2 ฝ่ายไม่ว่าจะเป็นฝ่ายใดก็เป็นข่าวที่สะเทือนใจ เสียดายชีวิตคนหนุ่มของทั้ง 2 ฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง ข่าวว่าฝ่ายใดเสียชีวิตหรือฝ่ายใดบาดเจ็บเท่าไหร่ อย่างไร ล้วนเป็นข่าวที่เศร้าสลดใจเท่าเทียมกัน เพราะการบาดเจ็บ การเสียชีวิตของทั้ง 2 ฝ่ายเป็นสิ่งที่ผู้ปกครองของทั้ง 2 ประเทศก่อขึ้น หาใช่เพราะประชาชนของทั้ง 2 ฝ่ายไม่

ประชาชนตามบริเวณชายแดน ซึ่งเป็นญาติพี่น้องกันคงไม่มีใครปรารถนาให้เกิดขึ้น บิดามารดาญาติพี่น้องของทหาร ไม่ว่าจะเป็นพลทหารหรือนายทหารก็คงไม่มีใครยินดีปรีดากับการปะทะกันจนเกิดความสูญเสียทั้ง 2 ฝ่าย

การใช้กำลังเข้าปะทะกันในโลกสมัยใหม่เป็นของล้าสมัยไปเสียแล้ว สำหรับผู้นำประเทศต่าง ๆ ที่จะนำไปใช้แก้ปัญหา จะมีเหลือก็แต่สหรัฐอเมริกาเท่านั้นที่สถาปนาตัวเองเป็นตำรวจโลกในนามของสหประชาชาติ ใช้กำลังเข้าแก้ปัญหาของโลกเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตน ขอย้ำว่าเพื่อประโยชน์ของสหรัฐเอง เขาเลือกใช้วิธีนี้ได้เพราะเขาเป็นมหาอำนาจชั้นหนึ่งของโลกประเทศเดียวในขณะนี้ ส่วนประเทศเรานั้นไม่ใช่

การเดินแต้มทางการเมืองระหว่างประเทศ เพื่อผลประโยชน์อะไรก็แล้วแต่ ควรต้องมองไปข้างหน้าไกล ๆ ว่าในที่สุดจะลงเอยอย่างไร ประชาคมโลกจะมองภาพที่เกิดขึ้นอย่างไร

ปัญหาที่เกิดขึ้นควรมองอย่างผู้ที่ใช้ปัญญา มองให้ออกว่าผลประโยชน์ระยะยาวของประเทศชาติและประชาชนของเราอยู่ที่ใด ภายใต้ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ ภายใต้ข้อเท็จจริงของกฎหมายระหว่างประเทศ ภายใต้เงื่อนไขของการเป็นสมาชิกของสหประชาชาติ ภายใต้เงื่อนไขของการเป็นสมาชิกอาเซียน เราไม่ใช่อภิมหาอำนาจอย่างอเมริกา ในสายตาของประชาคมโลกเราเป็นประเทศเล็กทั้งในแง่เศรษฐกิจ และอำนาจทางทหารประเทศหนึ่งเท่านั้น

ปัญหาชายแดนกับกัมพูชาที่เกิดขึ้นในขณะนี้มีอยู่ 3 ปัญหาใหญ่ คือ

1.พื้นที่บริเวณรอบ ๆ ปราสาทพระวิหารที่ทางเราขีดไว้ หลังจากที่ศาลโลกได้ตัดสินไปแล้วตั้งแต่ปี 2505 มาสมัยนี้จะยกขึ้นมารื้อฟื้นก็คงจะยาก เพราะเวลาผ่านไปนานแล้วพ้นกำหนดที่จะอุทธรณ์แล้ว คำสงวนที่ท่านถนัด คอมันตร์ สงวนไว้ว่าถ้ามีข้อมูลใหม่ก็จะยกขึ้นมาใหม่ได้ก็ผ่านพ้นไปนานแล้ว

ฝ่ายที่อยากจะรื้อฟื้นน่าจะเป็นฝ่ายกัมพูชา แต่ฝ่ายที่ไม่อยากให้คณะมนตรีความมั่นคงรื้อฟื้นน่าจะเป็นฝ่ายเรา ข่าวคราวเช่นว่าได้แพร่หลายไปทั่วโลกแล้ว เป็นข่าวที่น่าจะไตร่ตรองดูว่าจะเป็นผลดีหรือผลเสียกับเราในอนาคตข้างหน้าอย่างไร แนวโน้มของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร

จริงอยู่การรับหรือไม่รับเรื่องไว้พิจารณาของคณะมนตรีความมั่นคงก็เป็นเรื่องการเมืองระหว่างประเทศ แต่เรามีอำนาจทั้งทางเศรษฐกิจ การเงิน การทหารแค่ไหนที่จะทำให้มหาอำนาจ 5 ชาติในคณะมนตรีความมั่นคงไม่รับเรื่องไว้พิจารณาอย่างไร

ถ้าคณะมนตรีความมั่นคงรับเรื่องไว้พิจารณาแล้ว เรื่องก็คงต้องส่งกลับไปที่ศาลโลกอีกครั้ง เพื่ออธิบายเรื่องคำว่า′พระวิหาร′ ซึ่งศาลโลกเคยตัดสินไปแล้วว่าเป็นของกัมพูชาตามแผนที่ที่ฝรั่งเศสทำขึ้นและตัดสินว่า เรายอมรับโดยปริยายมานานแล้ว แม้จะมิได้ยอมรับอย่างเป็นทางการก็ตาม ถ้าเรื่องกลับไปศาลโลกใหม่ เราควรมีสติปัญญาพิจารณาว่าเราจะได้เปรียบหรือเสียเปรียบ

สิ่งที่เราควรจะห่วงมากที่สุด ไม่ใช่เรื่องของการสู้รบว่าใครจะชนะใครจะเสียชีวิตเท่าไหร่ เพราะกองทัพกัมพูชาอย่างไรเสียก็คงจะสู้กองทัพไทยไม่ได้อยู่แล้ว หากแต่ประชาคมโลกจะมองว่าอย่างไร เราจะชนะหรือแพ้ในสายตาชาวโลก

บรรพบุรุษของเราเคยสั่งสอนเรามาว่า ที่เราเป็นใหญ่มาได้จากการชนะขอมและรักษาอำนาจเช่นว่านั้นมาได้ในลุ่มน้ำเจ้าพระยา ก็เพราะเรารู้จักประสานประโยชน์ ในที่สุดขอมที่ทำไร่ไถนาอยู่ในดินแดนลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาก็กลายเป็นคนไทย เช่นเดียวกับชาวจีนที่หลั่งไหลเข้ามาในประเทศไทย ในที่สุดก็กลายเป็นคนไทย

ที่สำคัญเราอยู่รอดมาได้เพราะโอนอ่อนผ่อนปรนกับกระแสของมหาอำนาจตลอดมาแต่โบราณ ทั้งจีน อังกฤษ ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น ท้ายที่สุดอเมริกา ต่อไปอาจจะกลับมาเป็นจีนอีก ใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง บรรพบุรุษของเราก็นำพาประเทศชาติเป็นเอกราชมาได้จนบัดนี้

ถ้ากระแสของประชาคมโลกบังคับให้คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติต้องรับเรื่องไว้พิจารณา ดูตามรูปการณ์แล้วไม่น่าจะเป็นผลดีกับประเทศของเรา

รัฐบาลของทั้ง 2 ฝ่ายมาแล้วก็ไป ไม่ช้าก็เร็ว แต่ประชาชนของทั้ง 2 ฝั่งที่เป็นญาติพี่น้องกัน ทำมาค้าขายกัน ข้างหนึ่งร่ำรวยไม่มีคนอยากทำงาน ข้างหนึ่งยังยากจนอยากมีรายได้ อยากมีงานทำ เกื้อหนุนกันดีด้วยกันทั้ง 2 ฝ่าย

2.เพิ่งอ่านข่าวว่าหลักเขตแดนที่สยามทำไว้กับฝรั่งเศส เมื่อปี 1909 จำนวน 73 หลัก ตั้งแต่ช่องแม่สงำ จังหวัดศรีสะเกษไปถึงบ้านหาดเล็ก อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด บางแห่งพวกเขมรแดงก็ย้ายเข้าไปในเขตกัมพูชา บางแห่งนายทุนทำไม้คนไทยก็ย้ายหลักเขตเข้ามาในฝั่งไทย เพื่อจะลักลอบตัดไม้ ข้อเท็จจริงเป็นอย่างไรไม่ทราบ

แต่เรื่องนี้ก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องยาก ถ้าทั้งเราและกัมพูชาจะมีทัศนคติอย่างบ้านใกล้เรือนเคียง ไม่โลภอยากได้ของผู้อื่น นักวิชาการทั้ง 2 ฝ่ายก็น่าจะทำกันได้ ขออย่างเดียวนักการเมืองทั้ง 2 ฝ่ายอย่าใช้เป็นเครื่องมือหาผลประโยชน์ทางการเมืองจากเรื่องนี้

สื่อมวลชนอย่าเข้ามาสร้างกระแสชาตินิยมแบบก่อนสงครามโลกครั้งที่สองอีก เรื่องก็อาจจะจบลงได้ ดูอย่างชายแดนไทยมาเลเซียยังตกลงแลกที่ศาลเจ้ากับมัสยิดที่อังกฤษ เอาศาลเจ้าไปไว้ในมาเลเซีย แล้วเอามัสยิดมาไว้ฝั่งไทย ข้อเท็จจริงเราก็ยังตกลงแลกที่กันได้ และไม่ได้สนใจว่าใครเสียที่ไปกี่ตารางนิ้ว ใครได้เกินอีกฝ่ายกี่ตารางนิ้ว ก็ยังทำกันได้ ที่ทำได้เพราะระหว่างทำไม่เป็นข่าว เมื่อไหร่เป็นข่าวลงหนังสือพิมพ์ก็จะทำไม่ได้ทันที ประชาชนทั้ง 2 ฝั่งเขาก็ดีใจ สบายใจ เนื่องมาจากคนกรุงเทพฯไม่รู้

ในโลกสมัยใหม่เรื่องเขตแดนใช่เรื่องใหญ่ถ้าไม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ เรื่องเศรษฐกิจทำมาค้าขายเป็นเรื่องใหญ่กว่า เรื่องความสงบสุขสำคัญกว่า ดูแต่สิงคโปร์ ลี กวน ยู อยากจะอยู่ร่วมเป็นประเทศมาเลเซีย แต่ตวนกู อับดุล ราห์มัน บิดาของประเทศมาเลเซียมองการณ์ไกลขับไล่สิงคโปร์ออกจากมาเลเซียไปตั้งประเทศใหม่ ความสงบสุขของมาเลเซียเป็นเรื่องใหญ่ไม่ใช่เรื่องดินแดน ตวนกู อับดุล ราห์มัน ท่านเลือดคนไทย เพราะมารดาท่านเป็นคนไทย ไม่เห็นมีใครประฌามท่านว่า ท่านทำให้มาเลเซียเสียดินแดน

คำว่า ′จะไม่ยอมเสียดินแดนแม้แต่ตารางนิ้วเดียว′ ซึ่งเป็นผลผลิตมาจากความขมขื่นครั้งมหาอำนาจยุคล่าอาณานิคม เราจะต้องคิดด้วยสติและปัญญา ว่าสมัยนี้ยังคงเป็นประโยชน์ หรือเป็นโทษกับเราหรือไม่ เมื่อกระแสของโลกกลายเป็น ′โลกาภิวัตน์′ กลายเป็นโลกที่ไร้พรมแดนในวันนี้ เราเองก็ปรับตัวอนุวัตรไปตามกระแสเช่นว่านั้นเสียแล้วด้วย มาร่วมกันหาประโยชน์จากของที่เรามีอยู่ร่วมก็ไม่ดีกว่าหรือ

อีกกี่ร้อยกี่พันปีเราก็คงมีเพื่อนบ้านเป็นมาเลเซีย พม่า ลาว กัมพูชา ต่อไปก็เป็นอินโดนีเซีย บังกลาเทศ อินเดีย จีน และเวียดนาม ซึ่งเป็นแหล่งอารยธรรม และดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ ถ้าหากมีสันติภาพ ความสำคัญของเขตแดนที่มหาอำนาจเจ้าอาณานิคมทำไว้ควรจะลดความสำคัญลงไปเรื่อย ๆ

ยุโรป อเมริกา เมื่อ 200 กว่าปีก่อนก็เป็นอย่างนี้ จนมีสันนิบาตชาติ จนมีสหประชาชาติ จนมีการปฏิวัติอุตสาหกรรม การค้าขายเจริญรุ่งเรืองขึ้น มีอารยธรรมสูงส่งขึ้น ประเทศใหญ่ประเทศเล็กจึงอยู่กันมาด้วยความสงบสุข เจริญรุ่งเรืองมาด้วยกัน

3.เรื่องพื้นที่ทับซ้อนห่างทะเล เมื่อก่อนไม่ค่อยมีปัญหามากนัก เพราะเทคโนโลยีในการขุดค้นทรัพยากรทางทะเลไม่ก้าวหน้ามาก และทรัพยากรที่สำคัญคือ น้ำมัน ก๊าซธรรมชาติ และการประมง ราคาน้ำมันพลังงาน และสัตว์น้ำในทะเลยังไม่แพงนัก

เมื่อเจ้าอาณานิคมตั้งกฎเกณฑ์เอาไว้ว่า ดินแดนของประเทศต่าง ๆ มีเพียงปืนใหญ่ยิงถึง คือ 3 ไมล์ทะเล ไกลกว่านั้นเป็นน่านน้ำสากล ทุกฝ่ายก็รับกันได้ทั้ง ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อเจ้าอาณานิคม

เมื่อมีการขยายเขตไหล่ทวีปในแง่ทรัพยากรไปถึง 200 ไมล์ทะเลก็เกิดปัญหาพื้นที่ทับซ้อนกัน พื้นที่ทับซ้อนนี้ไม่มีวันจะตกลงกันได้ ทั้ง 2 ฝ่ายก็เลยเสียโอกาสในการจะได้ทำประโยชน์ในพื้นที่ที่ทับซ้อนกันนี้

เรื่องนี้เราก็ได้ตระหนัก จึงได้พูดคุยเจรจากับมาเลเซียตกลงกันไม่ต้องขีดเส้นแบ่งเขตไหล่ทวีปในทะเลกัน แต่ตั้งชื่อเสียใหม่เป็นพื้นที่พัฒนาร่วม หรือ Joint Development Area ขุดเจาะน้ำมันและก๊าซธรรมชาติร่วมกัน แบ่งผลประโยชน์ร่วมกัน ทำการประมงร่วมกัน

ทิ้งความขัดแย้ง ว่าจะขีดเส้นแบ่งอาณาเขตกันไว้เบื้องหลัง มาลงทุนร่วมกัน ได้ประโยชน์ทั้ง 2 ฝ่าย ไม่ใช่เรื่องที่เราไม่เคยทำ ทำกันมาแล้วกับมาเลเซีย

ปัญหาที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหนก่อ หรือทั้ง 2 ฝ่ายร่วมกันก่อขึ้นก็ตาม แต่สื่อมวลชนจะถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อก่อกระแสความรักชาติหรือชาตินิยม

การปลุกกระแสชาตินิยมจะติดหรือไม่ก็อยู่ที่สื่อมวลชนจะชี้นำไปในทางใด เราที่เป็นผู้เสพข่าวต้องระลึกเสมอว่า ข่าวจากการสู้รบนั้นต้องกลั่นกรองด้วยสติปัญญา มิฉะนั้นเราเองจะเป็นผู้ทำให้ผู้นำของเราไม่มีทางเลือก ต้องกระทำไปตามกระแสการรักชาติ ซึ่งบางทีไม่ได้เป็นไปตามข่าวที่เราเสพ ถ้าเรามีสติไม่สร้างกระแสบีบบังคับให้ผู้นำทางการเมืองและการทหารของเราไม่มีทางเลือกที่เป็นประโยชน์กับประเทศชาติของเราในระยะยาว พิจารณาข้อเท็จจริง ข้อกฎหมายระหว่างประเทศ ข้อจำกัดต่าง ๆ อย่างถี่ถ้วนในสถานการณ์นั้น ๆ

ข้อสำคัญต้องคิดไปไกล ๆ ว่าถ้าคณะมนตรีความมั่นคงเกิดรับเรื่องไว้พิจารณาแล้ว เราจะรับหรือจะรุกอย่างไร ทางหนีทีไล่จะเป็นอย่างไร จะคิดไปตายเอาดาบหน้าหรือ ลูกหลานของเราจะตายไปเสียเปล่า ๆ เป็นเรื่องที่น่าเสียใจยิ่งนัก

ขอให้ระลึกเสมอว่า ชีวิตคนมีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นชีวิตคนไทยหรือชีวิตคนเขมร ล้วนเป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

ขอให้เราจงตั้งสติให้ดี

...............

ที่มา: ประชาชาติธุรกิจ คลิกอ่านข่าวหมวดอื่นๆเพิ่มเติม

ปะทะคารมเพื่อความแตกแยก หรือ วิพากษ์แนวทางเพื่อนำไปสู่ชัยชนะ

ที่มา thaifreenews

โดย poonnook

สถานการณ์การต่อสู้ทางการเมืองในขณะนี้แหลมคมอย่างยิ่ง.. ทั้งสมรภูมิในสภา..สมรภูมินอกสภา..และสมรภูมินอกประเทศ.. ชนิดที่เรียกว่าใครก้าวผิดเพียงก้าวเดียว ก็แพ้ทั้งกระดาน..

พี่น้องคนเสื้อแดงได้พิสูจน์ให้เห็นอีกครั้งหนึ่งเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมาว่า.. “Red Shirt Never Die” .. ประชาชนผู้รักประชาธิปไตยเหล่านี้ มิได้ถูกใครจ้างมาให้มารวมตัวกัน.. พวกเขาต่างก็มีจุดมุ่งหมายเดียวกันในการรวมตัวกันในครั้งนี้... ถ้าถามว่าเป้าหมายสูงสุดที่ทุก ๆ คนต้องการคือสิ่งใด (ผมขอเน้นย้ำว่าสำหรับประชาชนคนเสื้อแดง).. คำตอบก็น่าจะเหมือนกันคือ “ประชาธิปไตยที่แท้จริงโดยสมบูรณ์” ส่วนในเรื่องการทวงคืนความเป็นธรรม.. กำจัดสองมาตรฐาน.. หรือให้ประกันตัวแกนนำ นปช.” .. สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นผลที่จะเกิดขึ้นเมื่อ ประเทศไทยได้ประชาธิปไตยโดยสมบูรณ์แล้วทั้งนั้น.. ซึ่งผมเชื่อว่าเรื่องนี้พี่น้องชาวเสื้อแดงทุกๆ คนต่างก็รับทราบกันดี

เมื่อเป็นเช่นนั้นจึงมีคำถามว่า “อะไรคืออุปสรรคที่ขัดขวางมิให้ประเทศไทยได้มีประชาธิปไตยโดยสมบูรณ์” ซึ่งเป็นคำถามที่พี่น้องมวลชนคนเสื้อแดงทุกๆ คนก็รู้คำตอบกันอยู่โดยเปิดเผย.. แม้ว่าจะไม่พูดกันออกมาอย่างตรงๆ ก็ตาม.. เมื่อเป็นดังนี้.. วิธีการเพื่อให้ได้มาซึ่งประชาธิปไตยอย่างสมบูรณ์ตามเป้าหมายที่จะต้องไปให้ถึงนั้นจึงมี 2 วิธีคือ.. 1. การร้องขอ (ขอความเมตตาให้ผู้ครองอำนาจเผด็จการมอบให้) 2. การต่อสู้ (เพื่อแย่งชิงเอามาจากผู้ครองอำนาจเผด็จการ)

ตลอดระยะเวลากว่า 4 ปีแห่งการต่อสู้โดยสงบปราศจากอาวุธของพี่น้องคนเสื้อแดง จากที่ยังมองเห็นเพียงภาพเงาที่เลือนราง.. จนได้กลายเป็นตาสว่างเห็นทุกอย่างแจ่มชัดอยู่ตรงหน้า.. ไม่ว่าจะเป็นการชุมนุมเรียกร้องด้วยประชาชนหลายแสน.. รายชื่อถวายฎีกาเรือนล้าน.. ซึ่งในที่สุดก็ได้รับคำตอบคือ “การล้อมปราบทำให้ประชาชนผู้บริสุทธิ์ต้องเสียชีวิต, บาดเจ็บ และสูญหายไปมากมาย” ในหลายกรรมหลายวาระที่ผ่านมา

ผมเริ่มไม่แน่ใจว่า “การต่อสู้โดยสงบปราศจากอาวุธ” นั้นหมายถึงการรวมตัวกันเดินไปยอมให้เขาล้อมปราบด้วยอาวุธและเกิดความสูญเสียชีวิตขึ้น เช่นนั้นหรือเปล่า??.. พี่น้องคนเสื้อแดงผู้เป็นประชาชนผู้บริสุทธิ์และรักประชาธิปไตย คงจะต้องถามใจตัวเองจริงๆ แล้วว่า.. “เป้าหมายแห่งการต่อสู้โดยสงบปราศจากอาวุธนั้น สำหรับแต่ละท่านแล้วอยู่ที่ใด” ..

ความจริงที่ปฏิเสธมิได้ และเป็นความจริงที่เป็น Fact ก็คือ “คนเสื้อแดงเกิดขึ้นครั้งแรกโดย บก.ลายจุดเมื่อให้มีการรณรงค์ไม่รับรัฐธรรมนูญปี 50 .. และคนเสื้อแดงสามารถกลับมารวมตัวกันได้อีกครั้งอย่างเป็นกลุ่มก้อนก็คือ จาก บก. ลายจุด ในกิจกรรมวันอาทิตย์สีแดง และการผูกริบบิ้นสีแดงที่ราชประสงค์เมื่อวันที่ 19 ก.ย. 2553”

คนเสื้อแดงคือ “มวลชนผู้รักประชาธิปไตย” คนเสื้อแดงไม่ใช่ “ลูกจ้างที่อยู่ในสังกัดของใคร” นปช. เป็นกลุ่มดำเนินงานทางประชาธิปไตยกลุ่มหนึ่งที่มี “อำนาจทางสื่อ..และมีดาวไฮปาร์คที่โดดเด่นกว่ากลุ่มประชาธิปไตยกว่ากลุ่มอื่นเท่านั้น”.. ซึ่งถ้ามองในด้านยุทธวิธีในการต่อสู้เรียกร้องประชาธิปไตยแล้ว.. กลุ่มของ นปช. จึงมีศักยภาพในการสื่อสารกับมวลชนได้กว้างไกลกว่ากลุ่มประชาธิปไตยกลุ่มอื่นๆ และเป็นประโยชน์อย่างสูงในภาพรวมที่ทำให้เกิดการขับเคลื่อนมวลชน และรวมศูนย์ความคิดทางการต่อสู้กับอำนาจเผด็จการได้เหนือกว่ากลุ่มอื่นใด

ปูนนก

Re:โดยหลักการแล้ว นปช. จึงน่าจะเป็นเหมือน พี่ใหญ่ (ในด้านอิทธิพลทางสื่อและการได้รับความนิยม) ที่มีอำนาจบารมีในทางการต่อสู้กับเผด็จการมากกว่ากลุ่มประชาธิปไตยกลุ่มอื่นๆ และควรจะเป็นผู้ให้การสนับสนุน, ส่งเสริม, ดูแล และสร้างแนวร่วมกับคนเสื้อแดงกลุ่มอื่นๆ ให้มากขึ้นเพื่อสร้างมวลชนที่มีใจรักประชาธิปไตยให้มีมากจนเต็มทั้งประเทศ เพื่อนำไปสู่เป้าหมายนำประชาธิปไตยที่สมบูรณ์และแท้จริงมาสู่ประเทศนี้..

เมื่อครั้งที่คุณวีระ มุกสิกพงศ์ ประกาศกลางเวทีผ่านฟ้าเมื่อประมาณเดือน เมษายน ปี 2553 ว่า “ขอตัดขาด อ. สุรชัย (แดงสยาม) ออกไปจาก นปช. ไม่เกี่ยวข้องกัน เพราะคนละแนวทาง” ... ในครั้งนั้นได้แสดงให้เห็นครั้งหนึ่งแล้วว่า สิ่งที่ นปช. ได้แสดงออกเวลานั้น ไม่ใช่การเพิ่มมิตร เพื่อต่อสู้กับศัตรู แต่เป็นการผลักแนวร่วมที่เป็นมิตรให้กลายเป็นศัตรูไปครั้งหนึ่งแล้ว.. และเมื่อวันที่ 13 ก.พ. ที่ผ่านมา การพูดบนเวทีโดยขาดการพิจารณาว่า เวทีของกลุ่มนักศึกษาที่ออกมาร่วมต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยด้วยนั้นเป็น “เวทีขอทาน” ผมไม่แน่ใจว่า คำพูดเช่นนี้สำหรับผู้ที่เรียกตนเองว่า “แกนนำการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย” นั้นมีวัตถุประสงค์เช่นไร..

ข้ออ้างที่ว่าการต่อสู้ต้องมียุทธวิธี เพื่อไม่ให้เป็นเป้าสำหรับการถูกโจมตี หรือเพื่อมิให้มีเงื่อนไขที่ผิดกฎหมายนั้น.. ถ้ามองโดยขาดการพิจารณาก็เป็นคำกล่าวที่ดูดีและถูกต้อง.. แต่ถ้ามองอย่างพิเคราะห์สักเล็กน้อยก็จะเห็นถึงสิ่งน่าจะเป็นปัญหาคือ

1. สมมติว่าถ้าไม่มีการต่อสู้ในแนวทางแบบแดงสยาม (ไม่มีแดงสยามเกิดขึ้นตั้งแต่ต้น) ทุกๆ คนต่อสู้ในแนวทาง สงบ, สันติ, ปราศจากอาวุธ ตามที่ กลุ่ม นปช. พูดเป็นคำขวัญมาตลอดนั้น.. มวลชนคนเสื้อแดงจะไม่ถูกล้อมปราบ และไม่ถูกสังหารกลางถนน กระนั้นหรือ??
2. สมมติว่าถ้า นปช. นำมวลชนเข้าร่วมชุมนุมนับจากเดือนมีนาคมวันที่ 13 ปี 2553 เป็นต้นมา โดยไม่มีแรงกดดันอื่นใดเข้ามาเป็นตัวเสริมแรงนั้น..จะทำให้มวลชนคนเสื้อแดง ได้รับ ประธิปไตยที่สมบูรณ์ตามต้องการ ใช่หรือไม่??
3. เป้าหมายทวงคืนความเป็นธรรม, หยุดยั้งสองมาตรฐาน, ของ นปช. ที่ขณะนี้มีสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นตรงหน้าโดยทั่วไป (เปรียบเทียบกับเวทีพันธมิตร) นั้น.. จะมียุทธศาสตร์ เช่นไร?? ในการนำพามวลชนคนเสื้อแดงผู้ต้องการประชาธิปไตยที่สมบูรณ์ ให้ไปถึงเป้าหมายนั้นด้วยเช่นเดียวกัน..


ประชาธิปไตยคือ แนวทางการปกครองที่รวมแนวคิดของคนที่หลากหลาย ให้เข้ามาอยู่รวมกันในทางปฏิบัติ โดยอาศัยกฎหมายเป็นเครื่องกำหนดมิให้เกิดความวุ่นวายสับสน.. มิใช่ใช้ความคิดของใคร คนใดคนหนึ่ง มาเป็นตัวตัดสินว่า นี่คือความคิดที่ถูกต้องที่สุด และไม่ยอมรับความคิดที่แตกต่างไปจากตนเอง.. พฤติกรรมเยี่ยงนี้ มิใช่แนวคิดแบบประชาธิปไตย แต่ก็คือ “เผด็จการซ่อนรูป” เช่นกัน..

ถ้ายอมรับว่า นปช. คือ “แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ” จุดเริ่มต้นของคำว่าแนวร่วมก็คือ ไม่ใช่ผู้นำ แต่เป็นเพียงแค่ “แนวร่วม” ดังนั้นการชี้นำมวลชนโดยไม่ยอมฟังเสียง หรือความเห็นที่แตกต่าง และพยายามตัดทอนผู้ที่มีความเห็นที่ต่างไปให้ออกไปจากแนวทาง จึงมิใช่วิธีของประชาธิปไตยโดยแท้..

มวลชนคนเสื้อแดงคือ ประชาชนที่ยอมสละชีวิตเพื่อให้ได้มาซึ่งประชาธิปไตยที่พวกเขาต้องการ...

- ไม่มีแกนนำคนใดที่อ้างตัวว่าต่อสู้เผด็จการ เดินถือธงอยู่ข้างหน้ามวลชน แล้วถูกยิงสมองกระจาย..
- ไม่มีแกนนำคนใดที่อ้างตัวว่าต่อสู้เผด็จการ นั่งถือธงอยู่หน้าเวทีเป็นคนสุดท้าย ขณะที่ทหารกำลังล้อมปราบด้วยอาวุธสงคราม..
- ไม่มีแกนนำคนใดที่อ้างตัวว่าต่อสู้เผด็จการ ลุกขึ้นยิงหนังสติ๊ก เข้าใส่ทหารที่ขับรถหุ้มเกราะเข้ามา..
- ไม่มีแกนนำคนใดที่อ้างตัวว่าต่อสู้เผด็จการ นอนทอดร่างเลือดทาแผ่นดินเพื่อประชาธิปไตยที่ตนเองอ้างว่ากำลังต่อสู้เพื่อให้ได้มา


แต่ทว่าแกนนำ (บางคน) เหล่านั้น....

- นอนในโรงแรมหรู ขณะที่มวลชนนอนอยู่บนถนน
- ยืนถือไมโครโฟนปราศรัยอยู่บนเวที ขณะที่แนวหน้ากำลังปะทะกับทหาร
- อ้างตัวเป็นแกนนำเพื่อประชาธิปไตย แต่ในที่สุดก็พิสูจน์แล้วว่าล้มเหลวทางอุดมการณ์
- อาศัยมวลชนผู้รักประชาธิปไตย เพื่อให้ได้เกิดทางการเมือง
- ชี้นำมวลชนให้เดินไปข้างหน้า.. แต่ไม่ต้องการให้ถึงเป้าหมาย
ฯลฯ


ปูนนก

Re:

มีคำกล่าวที่ได้ยินกันบ่อยๆ เสมอๆว่า ขบวนการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยนั้น มีหลายกลุ่มหลายขบวนการ.. เหมือนรถที่มีหลายคัน.. ใครชอบหรือสะดวกที่จะขึ้นคันไหนก็ไปคันนั้น.. ตามความต้องการ.. เพราะล้วนแล้วแต่มีเป้าหมายเดียวกัน.. สมมติว่าเป้าหมายการเดินทางอยู่ที่เชียงใหม่.. ถ้ารถคันที่ประชาชนนั่งนั้นสุดทางแค่นครสวรรค์ ประชาชนก็ลงรถแล้วนั่งรถคันอื่นต่อไปยังเชียงใหม่ได้อยู่ดี ไม่จำเป็นต้องทะเลาะเบาะแว้งกัน เพราะทุกๆ คันไปในเส้นทางเดียวกัน..

ฟังดูดีครับ.. แต่ประเด็นก็คือ คนขับรถ (แกนนำ) ในขบวนนั้นๆ เคยบอกประชาชนที่ขึ้นมาโดยสารบนรถประชาธิปไตยคันนั้นหรือไม่ว่า รถขบวนนี้วิ่งสุดทางที่ใด.. เพราะเป็นที่ทราบกันอยู่แล้วว่า “ประชาชนนั้นต้องการประชาธิปไตยที่สมบูรณ์” หรือพูดเปรียบเทียบอีกนัยหนึ่งก็คือ “ประชาชนต้องการเดินทางไปจนสุดทางที่เชียงใหม่ ไม่ใช่ไปนครสวรรค์” ถ้าคนขับรถประชาธิปไตยคันนั้นสัตย์ซื่อต่อมวลชน แล้วบอกกับมวลชนว่า “รถคันนี้ไปสุดทางแค่นครสวรรค์ จากนั้นทุกท่านต้องลง แล้วไปต่อรถคันอื่นเองถ้าท่านต้องการไปเชียงใหม่” ท่านคิดว่า ประชาชนจะเลือกขึ้นรถประชาธิปไตยคันนี้ของท่านหรือไม่??

ดังนั้นสิ่งแรกที่ต้องเกิดขึ้นก่อนในกระบวนการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยก็คือ “การยอมรับคำวิพากษ์วิจารณ์ โดยมีจิตใจที่สูงพอที่จะเคารพในความเห็นที่แตกต่าง” จากนั้นจึงนำเอาความคิดที่หลากหลายนั้นมา “ตกผลึก” เป็นยุทธศาสตร์, เป็นแนวทาง, และเป็นยุทธวิธีการต่อสู้.. มิใช่มองว่าคนที่คิดไม่เหมือนตนเองนั้นเป็น “แดงเทียม.. แดงปลอม.. ไม่ใช่พวกเรา” อย่างนี้ เขาไม่เรียกว่าแกนนำครับ แต่เรียกว่า “อันธพาล”

ปูนนก

Re:

โดย ลูกชาวนาไทย



ผมเห็นว่าการ "ยอมรับคำวิพาร์กวิจารณ์" เป็นเรื่องปกติ แต่ฝ่าย "วิพาร์กวิจารณ์ ก็ต้องยอมรับการวิพาร์กวิจารณ์กลับด้วย ก็คือ การโต้แย้งนั่นเอง ไม่ใช่ว่าเขาวิพาร์กวิจารณ์กลับแล้วออกมาโวยวายแบบกลุ่มของ สุรชัย และหากให้ผมวิจารณ์กลับแล้วจะแรงกว่าที่เขาคิดกันอยู่

ก็ต้องยอมรับนะครับว่า กลุ่มเสื้อแดง นอกจากมีความแตกต่างกันในยุทธวิธีการต่อสู้ ที่บางพวกบอกว่า "ต้องปฎิวัติสังคม แต่ ไม่บอกว่าแบบไหน แบบแดงสยาม กลับกลุ่ม แดง นปช. ที่ส่วนใหญ่เป็นแดงลิเบอรัล ต้องการแค่ปฎิรูปสังคม ยุทธวิธีคือ ต่อสู้ในกรอบของแนวทางสันติ

แดงสยามนั้นไม่แฟร์ ไม่เป็นสุภาพบุรุษ เพราะแนวทางของพวกเขา หากไม่โกหกตัวเอง โกหกคนอืนแบบตอแหลแล้ว คือ "การตั้งกองทัพแดงขึ้นมาต่อสู้ และลุยไปบนทะเลเลือด" อย่าปฎิเสธ ไม่อย่างนั้นมันจะปฎิวัติสังคมได้อย่างไร แบบอียิปต์ ก็ยังตายกันเกือบพันคน เพียงแต่อียีปต์นั้นคนอียิปต์ทั้งหมดเอาด้วย แต่ประเทศไทย ยังมีอีกครึ่งหนึ่งที่เป็นพวกเสื้อเหลือง หากจะทำให้สำเร็จ คงตายเป็นแสนๆ เพราะพวกเสื้อเหลืองก็ต้องต่อสู้

อย่าตอแหลว่า แนวทางแดงสยาม ก็ไม่ได้ตั้งกองทัพขึ้นสู้ แบบนั้นมันจะต่างจาก นปช. ตรงไหน แล้วทะเลาะกันหาอะไร หากเป็นแค่นี้ ก็แตกต่างกันแค่ นปช. ไม่ด่าเจ้าบนเวที (ข้างล่างเวทีไม่ทราบไปฟังกันเอาเอง เป็นแบบแดงสยามต้องการอยู่แล้ว) แดงสยามต้องการให้คนอื่นด่าเจ้าแทนตัวเองบนเวที แต่ตัวเองไม่ด่าเอง (และให้คนอื่นเข้าคุกแทน ตัวเองก็ยุให้คนอื่นด่าเจ้าต่อไป และสุดท้ายแกนนำเสื้อแดงก็เข้าคุกหมด เหลือแต่สุรชัย เข้าทางอำมาตย์พอดี)

ต่างกันแค่นี้แล้วมันมีความหมายอะไร

นั่นเป็นเรื่องทางยุทธวิธี

แต่หากเป็นเรื่องทางอุดมการณ์ ผมว่าแดงสยาม กับ แดง นปช. มีความแตกต่างกันอยู่อย่างมโหราฬ แดงสยามคือ แนวคิดแบบสังคมนิยมมาร์กซิสต์ แดง นปช. คือ ลิเบอรัล

พูดกันแฟร์ๆ คือ แดงสยามต้องการเปลี่ยนระบอบเป็นแบบจีนคอมมิวนิสต์
แต่ แดง นปช. ต้องการเปลี่ยนระบอบเป็นแบบอังกฤษ หรือญี่ปุ่น

เมื่อต้องวิพาร์กกันแล้ว ก็ต้องวิพาร์กกันให้ถึงที่สุด อย่าปกปิดบางส่วนไว้ไม่ยอมพูด ผมก็เบื่อที่จะต้องเถียงกันแบบไม่ยอมรับความจริงแล้วเหมือนกัน

ความแตกต่างของทั้งสองกลุ่มมีมากมายมหาศาล จะให้ร่วมสู้บนเวทีเดียวกัน มันคงยาก ตอนนี้ประนีประนอมกันได้แค่ เวทีของใครของมัน

หากให้คนที่มีอุดมการณ์ที่แตกต่างกันสองกลุ่ม ขึ้นเวทีเดียวกัน พูดไปคนละทิศละทาง มันไม่สับสนวุ่นวายยิ่งกว่าเดิมหรือ ผมว่าหากเราจะคิดอะไรก็ต้องคิดให้จบ

และหากมีอะไรเข้าทางอำมาตย์ เช่น ม.112 แดง นปช. ก็ต้องร่วมรับผิดชอบกับแดงสยามด้วยหรือ ในเมื่ออุดมการณ์แตกต่างกันในขั้นปลาย

ทำไมแดงสยาม จึงกระเหี้ยนกระหือรือที่จะขึ้นเวทีของ นปช. ทำไมไม่สร้างเวทีของตนเอง นัดชุมนุมอาทิตย์ถัดไป คนเขาไปร่วมเท่าไหร่ก็เท่านั้น จะไปตีขลุมเอาว่าคนที่ไปทั้งหมด ต้องยอมรับแนวคิดแดงสยามอย่างนั้นหรือ

ผมว่าตอนนี้ก็มีคนจำนวนมากยอมรับ ก็น่าจะตั้งเวทีกันเองได้ อาจเป็นแนวทางที่ประสบความสำเร็จยิ่งกว่าของ นปช. ก็เป็นได้ แล้วอยากพูดอะไรก็พูดเอง และรับผิดชอบเองด้วย

Re:

โดย ลูกชาวนาไทย



ก็ไม่เห็นไม่เป็นประชาธิปไตยตรงไหนนี่ครับ หนิง ต้องชี้แจงด้วยว่า ตรงไหนที่เขาไม่เป็นประชาธิปไตย ต้องชี้แจงให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นประเด็นมันก็ไม่ชัดเจน

เรื่องการวิพาร์กวิจารณ์ มันก็ต้องมีวิจารณ์กลับ ไม่เห็นมีใครห้ามใครได้ ไม่ใช่โดนวิจารณ์แล้วคนอื่นเขาวิจารณ์กลับ ก็ไปด่าเขาว่า "ไม่มีภาวะผู้นำ" แบบที่ตั้งกระทู้กันทั้งหลายตอนนี้" มันก็เริ่มมาจาก อ.ธิดา วิจารณ์ สุรชัยกลับ ก็แค่นั้น แล้วมันไม่เป็นประชาธิปไตยตรงไหน คุณวิจารณ์เขาได้ เขาก็วิจารณ์กลับ มันก็แค่นั้นเอง

ส่วนการเลือกตั้งแกนนำ นปช. เขาก็เลือกจากกรรมการเขาอยู่แล้ว เพราะเสื้อแดงก็มีหลายกลุ่ม ไม่ใช่ว่า เราจะเอาคนกลุ่มนี้ไปเป็นหัวหน้าอีกกลุ่มได้

ดังนั้น เรื่องวิจารณ์ก็เห็นวิจารณ์กันสนั่นเว็บ ก็มีเสรีภาพกันดีอยู่ แต่การจะให้คนอื่นต้องเห็นด้วยกับการวิจารณ์นั้นมันคงเป็นไปไม่ได้ครับ เช่นพี่ไม่เห็นด้วยพี่ก็วิจารณ์กลับ ใครวิจารณ์ตอบมาก็ไม่มีอะไร เราก็ยกประเด็นตอบกลับ หากมันมีประเด็น

Re:

โดย poonnook

รู้สึกเป็นเกียรติครับที่ คุณลูกชาวนาไทย เข้ามาแสดงความเห็นในกระทู้นี้.. เพราะโดยปกติแล้วคุณลูกชาวนาไทย มักจะมีความคิดและข้อเสนอแนะดีๆ ในการนำเสนอให้ มวลชนได้พิจารณากันอยู่เสมอ.. ดังนั้นผมจึงรู้สึกเป็นเกียรติครับที่ได้แสดงความเห็นร่วมกัน.. เพราะสิ่งนี้คือ “บริบทพื้นฐาน” ของความเป็นประชาธิปไตย..

ในมุมมองส่วนตัวของผมนั้น.. การวิพากษ์วิจารณ์ใดๆ หรือในกรณีใดๆ นั้น.. ต้องเริ่มจาก “บริบท” ของสิ่งที่จะวิพากษ์วิจารณ์นั้น.. ตัวอย่างเช่นการทำ Thesis Examination นั้น อาจารย์ผู้สอบจะทำการ “ Critic หรือ Interview (วิพากษ์วิจารณ์)” วิทยานิพนธ์นั้นอย่างดุเดือดทุกแง่ทุกมุม ส่วนผู้ที่ทำวิทยานิพนธ์ก็จะต้อง “Defense (กล่าวอธิบายปกป้อง)” วิทยานิพนธ์นั้นในทุกแง่ทุกมุมเช่นกัน.. แต่ทั้งหลายทั้งปวง ไม่ว่าจะเป็นการ “ Critic (วิพากษ์วิจารณ์) หรือ Defense (กล่าวปกป้อง)” วิทยานิพนธ์นั้น ก็จะต้องอยู่ภายใน “บริบท” ของ วิทยานิพนธ์นั้นเป็นสำคัญ.. ทั้งอาจารย์ผู้สอบ และนักศึกษาผู้ทำการ Defense จะไม่สามารถนำเสนอสิ่งใดนอกเหนือจาก “บริบทของวิทยานิพนธ์” นั้นได้...

ฉันใดก็ฉันนั้น.. กระทู้ที่ผมตั้งขึ้นมานี้.. ถือเป็นบทความขนาดกลางที่ไม่ยาวจนเกินไปนัก..แต่ก็ไม่สั้นจนเกินไปเช่นกัน.. ในบทความของผมนั้น “บริบท หรือสาระเนื้อหา” ถ้าจะกล่าวอย่างฟันธงตรงๆ ก็คือ ผมกำลังพูดว่า “ทำไมแกนนำ นปช. พูดบนเวทีในลักษณะที่ผลักมิตรให้เป็นศัตรู ไม่รักษาแนวร่วมที่ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยด้วยกัน แม้ว่าจะมีความเห็นที่ต่างกันก็ตาม”.. โดยผมยกตัวอย่าง 2 กรณี มาเป็นเรื่องประกอบคือ

1. เรื่องที่ คุณวีระ พูดตัดขาด กลุ่มแดงสยามออกจากแนวร่วมการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยเมื่อครั้งสมัยเวทีผ่านฟ้า
2. เรื่องที่คุณจตุพร (ผมใช้คำว่าแกนนำ นปช.) พูด (เรียก) กลุ่มนักศึกษาที่ตั้งเวทีประชาธิปไตยในวันที่ 13 ก.พ. เหมือนกันว่า “เวทีขอทาน”

ทั้งสองเรื่องนี้เป็นเพียงแค่ “เรื่องประกอบในบริบท” ที่ผมเขียนถึงเท่านั้น..มิใช่เนื้อหาส่วนใหญ่ และอันที่จริงแล้วผมเขียนถึง หรือเอ่ยถึงกลุ่มแดงสยามเพียงแค่ 3 บรรทัดเท่านั้น จากเนื้อหาทั้งหมด.. แต่คุณลูกชาวนาไทย กลับอธิบายสิ่งที่แดงสยามกำลังทำ.. หรือ คิดว่าจะทำ.. เสมือนว่า กระทู้ที่ผมตั้งขึ้นนั้นเป็นกระทู้เปรียบเทียบแนวทางการต่อสู้ของแดงสยาม กับ นปช. ว่าแนวทางใดจะดีกว่ากันกระนั้น..

ซึ่งถ้าคุณลูกชาวนาไทย กำลังอธิบาย หรือแสดงความเห็นในประเด็นนี้..ก็แสดง คุณลูกชาวนาไทย “ไม่เข้าใจในบริบทของกระทู้ที่ผมนำเสนอ” (บางทีอาจเป็นไปได้ว่า ผมเขียนบทความได้ไม่ชัดเจนตามวัตถุประสงค์ที่ต้องการจะสื่อก็เป็นได้)

และที่สำคัญ คุณลูกชาวนาไทย มิได้อธิบายในตัวอย่างที่สองที่ผมยกขึ้นมาประกอบด้วยเช่นกันว่า.. ทำไมแกนนำ นปช. จึงไปเรียก เวทีประชาธิปไตยของกลุ่มนักศึกษา (เวทีเล็ก) ว่า “เวทีขอทาน” เช่นนั้น.. ทั้งๆ ที่ จะพูดไปแล้ว นปช. เป็นผู้ใหญ่กว่ามาก..(ทั้งในด้านมวลชนและในการด้านความนิยม หรือแม้กระทั่งอายุ)

ประเด็นที่ผมพยายามสื่อก็คือ “ประชาธิปไตยต้องเปิดกว้างทางความคิดที่แตกต่าง และมีใจสูงพอที่จะยอมรับว่าแต่ละคนก็มีแนวคิดและวิธีการของตนเอง” ไม่ปิดกั้นการแสดงออก หรือความคิดของคนอื่นว่าไม่ถูก แม้จะมีความขัดแย้งกันก็จะตัดสินกันด้วย การลงคะแนนเสียง หรือแนวทางประชาธิปไตยนั่นเอง..

ผมคงไม่สามารถตอบคุณลูกชาวนาไทยได้หรอกครับว่า แนวคิดของกลุ่มแดงสยาม นั้นต้องการเปลี่ยนประเทศให้เป็นแบบ จีนคอมมิวนิสต์ จริงหรือไม่?? .. และแนวทางของ นปช. ต้องการให้ประเทศไทยเป็น อังกฤษ ญี่ปุ่น จริงหรือเปล่า?? ทั้งหลายทั้งปวงนี้ “เวลา” เท่านั้นครับที่จะเป็นเครื่องพิสูจน์ ดังเช่นที่ “เวลา” ได้พิสูจน์อุดมการณ์ทางประชาธิปไตยของแกนนำ นปช. ท่านหนึ่งมาแล้วอย่างหมดเปลือกเช่นกันว่า “ที่เห็นส่องแสงแวววาวนั้น ที่แท้ไม่ใช่เพชรแต่เป็นกระจกธรรมดานี่เอง”

ดังนั้นโดยสรุปครับ.. ถ้าคุณลูกชาวนาไทย ต้องการที่จะแสดงความเห็นเกี่ยวกับกระทู้ที่ผมตั้งขึ้นนี้ กรุณาแสดงความเห็นตามบริบท ที่ผมได้นำเสนอเอาไว้ด้วยนะครับ.. เพราะมิฉะนั้น จะสามารถหาจุบจบของการสนทนาได้ยาก.. และถ้าแตกประเด็นมากขึ้นก็จะยิ่งไม่ทำให้เกิด “องค์ความรู้” ต่อประเด็นกระทู้ ที่จะเป็นประโยชน์ต่อมวลชนผู้รักประชาธิปไตยทั้งหลายด้วยนะครับ..

ด้วยความนับถือ

ปูนนก

พวกเราอยากเห็นอะไร และไม่อยากเห็นอะไร บนเวทีชุมนุม 19 นี้

ที่มา thaifreenews



โดย แมวอ้วนอ้วน

หลังจากที่พวกเราได้ถกกันเรื่อง แกนนำ แล้ว (ผมเห็นว่าการวิจารณ์แกนนำด้วยเหตุด้วยผลไม่ใช่การใส่ความ ใส่ร้าย นั้นทำได้นะครับ ไม่อย่างนั้นเราก็คงเหมือนสร้างกลุ่ม "เทวดา" ตัวใหม่ขึ้นมา แต่แกนนำด้วยกันเองไม่ควร ตอบโต้ ด่ากันไปมา ควรจะ นิ่ง และพยายามทำให้เรื่องจบ น่าจะดีกว่า ตีกันไป ตีกันมา)


คราวนี้พวกเราลองมาสรุปเป็นข้อๆ ว่า เราอยากเห็นอะไร และไม่อยากเห็นอะไร บนเวทีชุมนุมวันที่ 19 นี้ ดีไหมครับ
ที่ผมใช้คำว่า "บนเวที" ก็เพราะว่า บนเวที มีการถ่ายทอด มีคนฟังเยอะ และเป็นที่สาธารณะ
ส่วนท่านใดอยากทำอะไร ด้านล่างเวที อยากจะให้ "ความรู้พิเศษ" อะไร ก็ว่ากันไปตามสิทธิของท่าน as your own risk ครับ

ผมไม่แน่ใจนะครับว่า การสื่อสารนี้จะไปถึงแกนนำหรือไม่ และเขาจะนำไปทำหรือไม่
หากเป็นสมัยก่อน บอกได้เลยครับว่า มีแกนนำหลายคน เข้ามาอ่านในอินเตอร์เน็ต และนำความคิดดีๆ ไปใช้

แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเราลองระดมสมองดูก็ไม่เสียหายอะไร

ขอเป็นแบบข้อๆ (จะประกอบคำอธิบายด้วยก็ได้ แต่พยายามอย่าเขียนแบบเขียนไปเรื่อยๆ คือมันอ่านเข้าใจยากอ่ะครับ)

ผมยกตัวอย่างให้ 1 ข้อ ก่อนแล้วกัน แล้วจะรอความเห็นจากเพื่อนๆ แล้วมาสรุปกันอีกที
(เอาเฉพาะที่เขียนในที่สาธารณะได้นะครับ และไม่ต้องบอกไต๋ของเราไปจนหมดไส้หมดพุง อิอิ)

ผมอยากเห็น

1. มีการยืนรำลึกถึงวีรชน 91 ชีวิต
(อันนี้คุณYang Wenli ได้เสนอมาก่อนหน้านี้ครับ)

โดยระหว่างนั้นก็ขึ้นเพลง "นักสู้ธุรีดิน" และมีภาพศพ ประกอบไปด้วย


ผมไม่อยากเห็น

1. แกนนำ ออกมาด่า แดกดัน กลุ่มอื่นๆ


อื่นๆ เพิ่มเติม รอฟังความเห็นจากเพื่อนๆ นะครับ แล้วเด้วเราค่อยมาสรุปกัน

Re:

โดย ice angel

ไม่อยากเห็นแกนนำหลักๆ มาด่าทะเลาะกันเอง

อยากให้มีการเสวนาบนเวทีถกเรื่องเหมือนที่
อ.สมศักดิ์ พูด ในเวทีการชุมนุม
พูดไม่ได้เอามาถ่ายทอดซ้ำก็ได้


สัมนา “สถาบันกษัตริย์ – รัฐธรรมนูญ – ประชาธิปไตย”
วันศุกร์ที่ ๑๐ ธันวาคม ๒๕๕๓ เวลา ๑๓.๐๐ – ๑๖.๐๐
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วิทยากร ๑. สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ๒. สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล
๓. ณัฐพล ใจจริง๔. วรเจตน์ ภาคีรัตน์
ดำเนินการอภิปรายโดย ธีระ สุธีวรางกูร



http://www.4shared.com/audio/dKZu8AOO/Somsak_Jeam.html
-ช่วงแรก 52 นาที 23 Mb

http://www.4shared.com/audio/E3E9kIcC/Somsak_Jeam-2.html -ช่วงตอบคำถาม 4 นาที 2 Mb

Re:

โดย คนเมืองกาญ

2. ผมอยากให้แกนนำพูดถึงเรื่อง...เงินภาษี...ที่ได้มาจากประชาชน เพราะรู้สึกว่า ข้าราชการ ทหาร ตำรวจ หมอ
ยังไม่รู้เลยว่า เงินเดือนของพวกเขาได้มาจากไหน ได้มาอย่างไร บ้างคนคิดว่าเป็นเงินหลวง แต่จริงแล้วก็มาจากภาษี
ของพวกเรานี่เอง ข้าราชการต้องรับใช้ประชาชน..... ไม่ใช่มาเป็นนายประชาชน แม้แต่ขอทาน คนหาเช้ากินค่ำ
เด็กเล็กเด็กน้อย ยังต้องจ่ายภาษีเลย ผมว่าเรื่องนี้บ้างคนยังไม่รู้เลย

นิติราษฏร์ ฉบับที่ 14: กฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศกับกรณีการใช้กำลังทางทหารไทย-กัมพูชา

ที่มา ประชาไท

บทนำ

หลังจากที่ความขัดแย้งกรณีปราสาทพระวิหารได้ประทุขึ้นประมาณ 4 ปีที่ผ่านมาจนในท้ายที่สุดได้นำไปสู่การใช้กำลังทางทหารของทั้งสองประเทศและมีการบาดเจ็บล้มตายทั้งฝ่ายพลรบและพลเรือนของทั้งสองฝ่าย ซึ่งขณะนี้มีความพยายามที่จะระงับข้อพิพาทระหว่างประเทศไม่ว่าจะเป็นแนวทางทวิภาคี (ตามแนวทางของไทย) หรือพหุภาคี (ตามแนวทางของกัมพูชา) กรณีการใช้กำลังทางทหารครั้งนี้มีประเด็นที่ควรกล่าวถึงในมุมมองของกฎหมาย ระหว่างประเทศ ดังนี้...

1. การใช้กำลังทางทหารระหว่างไทยกับกัมพูชาไม่ถือว่าเป็นการทำสงคราม

แม้นายฮุนเซ็นนายกรัฐมนตรีของกัมพูชาจะได้บอกนายบัน คี มูน เลขาธิการสหประชาชาติว่า การใช้กำลังทางทหารครั้งนี้เป็นสงครามที่แท้จริง ไม่ใช่การปะทะของทหารอย่างที่เลขาธิการสหประชาชาติเข้าใจ แต่ตามกฎหมายระหว่างประเทศในปัจจุบันนี้ การทำสงครามไม่อาจกระทำได้อีกต่อไป การทำสงครามเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมายระหว่างประเทศ ตามกฎบัตรสหประชาชาติ ได้ยอมรับหลักกฎหมายพื้นฐานคือ หลักการห้ามการใช้กำลังทางทหาร

โดยกฎบัตรสหประชาชาติได้ยอมรับข้อยกเว้นของการใช้กำลังได้เพียงสองกรณี เท่านั้น คือกรณีการป้องกันตนเอง ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าต้องมีการโจมตีด้วยอาวุธเกิดขึ้นก่อน (Armed attack occurred) ตามมาตรา 51 และกรณีที่คณะมนตรีความมั่นคงใช้อำนาจตามหมวดเจ็ดของกฎบัตรสหประชาชาติเท่านั้น การใช้กำลังทางทหารนอกเหนือจากสองกรณีนี้ถือว่าขัดกับกฎบัตรสหประชาชาติ

นอกจากนี้แล้ว การร่างกฎบัตรสหประชาชาติได้เกิดขึ้นในบริบทของการผ่านความโหดร้ายทารุณของ สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสอง ดังนั้น ตลอดทั้งกฎบัตรสหประชาชาติรวมถึงอนุสัญญาอื่น ๆ อย่างอนุสัญญาเจนีวาจะไม่ใช้คำว่า “สงคราม” (war) เพราะหลังจากที่กฎบัตรสหประชาชาติมีผลบังคับใช้ การทำสงครามเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายระหว่างประเทศ แต่มีการเสนอให้ใช้คำว่า “การขัดกันด้วยอาวุธ” แทน

ดังนั้น การที่นายกฮุนเซ็นใช้คำว่า “การใช้กำลังทางทหารครั้งนี้เป็นสงครามที่แท้จริง” มิ ได้เป็นอะไรมากไปกว่าการใช้ถ้อยคำที่ฟังดูแล้วให้เกิดความรู้สึกว่า การใช้กำลังทางทหารครั้งนี้เป็นความขัดแย้งอย่างรุนแรงและต้องการสื่อไปยังประชาคมระหว่างประเทศว่า ฝ่ายไทยเป็นผู้ก่อสงคราม


2. การขัดกันด้วยอาวุธคืออะไร

คำถามมีต่อไปว่า หากการใช้กำลังทางทหารระหว่างไทยกับกัมพูชาไม่ใช่เป็นการทำสงครามแล้วจะเป็นอะไร คำตอบก็คือ เป็นการขัดกันด้วยอาวุธที่มีลักษณะระหว่างประเทศ (International armed conflict) ซึ่งเป็นกรณีที่มีการใช้กำลังทางทหารไม่ว่าจะด้วยอาวุธประเภทใดก็ตาม ไม่ว่าการใช้กำลังทางทหารจะกินเวลาสั้นยาวเพียงใดก็ตาม ไม่ว่าจะมีผู้บาดเจ็บล้มตายมากน้อยเพียงใดก็ตาม และไม่จำเป็นว่าจะต้องมีการประกาศอย่างเป็นทางการหรือยื่นคำขาด (Ultimatum) แก่อีกฝ่ายหนึ่งหรือมก็ตาม การใช้กำลังทางทหารถือว่าเข้าข่ายการขัดกันด้วยอาวุธแล้ว และทันทีที่มีการขัดกันด้วยอาวุธเกิดขึ้น กฎเกณฑ์ของอนุสัญญาเจนีวา ค.ศ. 1949 โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎเกณฑ์ที่มีสถานะเป็นกฎหมายประเพณีระหว่างประเทศ อย่าง “หลักการแยกแยะพลรบออกจากพลเรือน” (the Principle of Distinction) หรือหลักการใช้กำลังทางทหารจะต้องได้สัดส่วน (Proportionality) ก็จะมีผลใช้บังคับทันทีโดยไม่คำนึงว่า รัฐคู่พิพาทจะเป็นภาคีอนุสัญญาเจนีวาหรือไม่ก็ตาม

จากข่าวที่รายงานว่า ฝ่ายกัมพูชาได้ยิงระเบิดตกใส่บ้านประชาชนและโรงเรียนจนมีพลเรือนตายและบาดเจ็บนั้นเป็นการละเมิด “หลักการแยกแยะพลรบออกจากพลเรือน” ซึ่งเป็นหลักกฎหมายประเพณีระหว่างประเทศที่สำคัญที่สุดหลักหนึ่งของกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ


3. การคุ้มครองปราสาทพระวิหารในฐานะที่เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมในยามขัดกันด้วยอาวุธ

ตามอนุสัญญากรุงเฮกว่าด้วยการคุ้มครอง ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมในยามการขัดกันด้วยอาวุธ ค.ศ. 1954 (Convention for the Protection of Cultural Property in the Event of Armed Conflict) ได้วางหลักการสำคัญของอนุสัญญานี้คือ รัฐภาคีจะต้องให้การเคารพทรัพย์สินทางวัฒนธรรม (Respect for cultural property) ซึ่งหลักการให้ความเคารพทรัพย์สินทางวัฒนธรรมนี้ได้มีความหมายอยู่สี่ประการ คือ ประการแรกรัฐภาคีมีและจะต้องไม่ใช้ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมและสิ่งต่างๆ ที่แวดล้อมทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จะก่อให้เกิดการถูกทำลายหรือทำให้เสียหาย ประการที่สอง รัฐภาคีมีพันธกรณีที่จะต้องไม่โจมตีทรัพย์สินทางวัฒนธรรม ประการที่สาม รัฐภาคีมีพันธกรณีที่จะป้องกันมิให้มีการปล้นสดมภ์ หรือลักพาทรัพย์สินทางวัฒนธรรมและประการสุดท้าย รัฐภาคีห้ามมิให้มีการโต้ตอบด้วยการแก้แค้นต่อทรัพย์สินทางวัฒนธรรม

อย่างไรก็ดี พันธกรณีในการให้ความเคารพทรัพย์สินทางวัฒนธรรมนี้มิใช่เป็นหลักเด็ดขาดที่ ไม่มีข้อยกเว้น ข้อยกเว้นที่รัฐอาจโจมตีทรัพย์สินทางวัฒนธรรมได้หากว่า ความจำเป็นทางทหารในเชิงบังคับเรียกร้องให้มีการสละการเคารพเช่นว่านั้น ซึ่งข้อยกเว้นนี้นักวิชาการและผู้แทนของรัฐสมาชิกหลายท่านเห็นว่าเป็นจุดอ่อนของอนุสัญญานี้เนื่องจากขาดคำนิยามที่ชัดเจนแน่นอนว่า ความจำเป็นทางทหาร (military necessity) มีความหมายแคบกว้างเพียงใด การที่มิได้ให้ความหมายของคำนี้อย่างชัดเจนเป็นการเปิดช่องให้รัฐตีความ กันเองซึ่งอาจนำไปสู่การใช้ดุลพินิจของรัฐโดยไม่ชอบได้

หากพิจารณาจากหลักการเคารพทรัพย์สินทางวัฒนธรรมตามอนุสัญญาเฮกซึ่งทั้งไทยและกัมพูชาเป็นภาคีของอนุสัญญาเฮกนี้แล้ว ฝ่ายไทยมีพันธกรณีที่จะต้องไม่โจมตีหรือกระทำการอันเป็นปฎิปักษ์ต่อปราสาทพระวิหารและฝ่ายกัมพูชามีพันธกรณีที่จะไม่ใช้ปราสาทพระวิหารเป็นสถานที่ในการปฎิบัติการทหารด้วย

ส่วนกรณีที่นายฮอร์ นำฮงรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศกัมพูชา ได้มีหนังสือไปยังประธานคณะมนตรีความมั่นคงโดยอ้างว่า การปฎิบัติการทหารของไทยนั้นทำให้บางส่วนของปราสาทพระวิหารเสียหายนั้น เป็นประเด็นสำคัญมากเพราะกัมพูชากำลังกล่าวหาไทยว่า ไทยในฐานะสมาชิกอนุสัญญาเฮกได้ละเมิดหลักการเคารพทรัพย์สินทางวัฒนธรรมซึ่ง ฝ่ายไทยก็ได้ชี้แจงและกล่าวหากัมพูชาว่าเป็นฝ่ายที่ละเมิดหลักการเคารพ ทรัพย์สินวัฒนธรรมด้วยการวางกองกำลังทางทหารที่ในตัวปราสาทพระวิหารและบริเวณรอบๆ ปราสาทพระวิหาร

ประเด็นที่ว่า ฝ่ายไหนเป็นฝ่ายใช้กำลังทางทหารก่อนนั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริงที่สำคัญมาก การจะตอบว่าฝ่ายใดละเมิดกฎบัตรสหประชาชาติมาตรา 2 (4) ที่ห้ามมิให้มีการขู่ (threat) หรือใช้กำลังทางทหารต่อบูรภาพของดินแดน และอนุสัญญาเฮก ค.ศ. 1954 นั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริงที่จะต้องมีการพิสูจน์ให้ยุติเสียก่อนจึงจะตอบได้ ว่าฝ่ายใดละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศ

4. ประเด็นเรื่องสายลับ

ตามที่รายงานข่าวแจ้งว่า ฝ่ายไทยได้ควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยชาวกัมพูชาจำนวน 6 คนซึ่งสงสัยว่าจะทำหน้าที่หาข่าวให้กับรัฐบาลกัมพูชาซึ่งฝ่ายไทยได้มีการสืบสวนสอบสวนที่กองกำลังสุรนารีนั้น มีประเด็นข้อกฎหมายที่น่าสนใจเกี่ยวกับสถานะของสายลับตามกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศดังนี้

สายลับ คือ ผู้ที่ปฏิบัติการในทางลับ (Clandestinely) หรือโดยการปลอมตัว (false pretenses) เพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลในดินแดนของฝ่ายศัตรูแล้วจะติดต่อสื่อสารกับฝ่ายตน โดยปกติแล้ว เมื่อสายลับถูกจับจะตกอยู่ภายใต้กฎหมายของฝ่ายศัตรู ส่วนพลรบที่ทำหน้าที่เป็นสายลับนั้นที่มิได้ปลอมตัวเข้าไปในดินแดนอันเป็นพื้นที่ของการปฏิบัติการทางทหารของข้าศึกหากถูกจับจะไม่ถือว่าเป็นสายลับ นอกจากนี้ ตามพิธีสารเพิ่มเติมฉบับที่ 1 ค.ศ. 1977 ของอนุสัญญาเจนีวา ค.ศ. 1949 ได้รับรองว่าสายลับเมื่อขณะถูกจับได้เกี่ยวข้องกับการทำจารกรรม (Espionage) จะมิได้มีสถานะเป็นเชลยศึก แต่จะถูกปฏิบัติในฐานะเป็นสายลับ ยกเว้นแต่จะมิได้อยู่ในดินแดนที่ถูกยึดครองและผู้นั้นไม่ได้ถูกจับก่อนที่จะกลับเข้าไปเข้าร่วมกับกองกำลังของตน กรณีนี้ ผู้นั้นได้รับสถานะเป็นนักโทษสงคราม สำหรับเรื่องสายลับนั้นประมวลกฎหมายอาญาทหารก็รับรองไว้เหมือนกัน แต่ใช้คำว่า “ลักลอบสอดแนม” โดยหากผู้ลักลอบสอดแนมถูกจับได้จะได้รับโทษสถานหนักคือประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิต


บทส่งท้าย

กฎบัตรสหประชาชาติข้อ 2 (3) กำหนดว่ารัฐสมาชิกมีพันธกรณีที่จะต้องระงับข้อพิพาทโดยสันติวิธี ดังที่คณะมนตรีความมั่นคงเสนอให้มีการหยุดยิงและให้มีการเจรจาเพื่อระงับข้อพิพาทโดยสันติวิธีโดยหวังว่าเวทีของอาเซียนจะมีบทบาทในการช่วยเหลือความขัดแย้งนี้

อย่างไรก็ตาม ลึกๆ ผู้เขียนเห็นว่า ปมความขัดแย้งนี้ไม่ง่ายที่จะยุติโดยดีเพราะเรื่องเขตแดนเป็นเรื่องที่ ละเอียดอ่อนไม่มีใครยอมใคร ซ้ำยังมีปมความไม่ชอบกันในทางประวัติศาสตร์อีก บางทีอนุชนรุ่นหลังอีก 20 -30 ปี อาจจะต้องมานั่งแก้ไขปัญหาปราสาทพระวิหารและพื้นที่ 4.6 อีกก็เป็นได้.


หมายเหตุ เผยแพร่ครั้งแรกที่ http://www.enlightened-jurists.com/blog/21