คุณหมอสุรพงษ์ สืบวงศ์ลี ออกรายการสดทางทีวีช่อง 3 คุยกับสรยุทธ์ สุทัศนะจินดา ตอนหนึ่งว่า ตอนเริ่มโครงการ 30 บาท รักษาทุกโรค ก็ถูกโจมตีว่า...เป็นไปไม่ได้
วันนี้ โครงการนี้ แม้จะถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอื่นไปแล้ว แต่ก็ยังคืบหน้า
ปี 2545 มีงบประมาณเหมาจ่ายให้หัวละ 1,202.40 บาท ชาวบ้านเริ่มได้สิทธิรักษาทุกโรค กระทั่งการผ่าตัดเปลี่ยนเส้นเลือดหัวใจ
โรงพยาบาลมีคนไข้เพิ่มขึ้น เริ่มมีเสียงบ่นว่าหมอพยาบาลงานหนัก จำนวนไม่น้อยขอลาออก การเงินโรงพยาบาลที่เคยมีสภาพคล่อง เริ่มติดขัด
ท่ามกลางเสียงโจมตี 30 บาทตายทุกโรค อัตราค่าเหมาจ่าย...ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ปี 2551 รัฐบาลจัดสรรให้ถึงหัวละ 2,100 บาท ระบบบริหารจัดการโรงพยาบาลเริ่มลงตัว เสียงบ่นเริ่มซาลง
คุณหมอสงวน นิตยารัมภ์พงศ์ เลขาฯ สปสช. ยังยืนยันว่า ปี 2552 ถ้างบเหมาจ่ายรายหัวจะเพิ่มขึ้นเป็น 2,200 บาท โครงการนี้ก็จะดำเนินการไปได้
ตอนที่คุณทักษิณ ชินวัตร เริ่มนโยบาย...30 บาท ผมไม่เชื่อว่าโครงการนี้จะเป็นจริง
แต่เมื่อถึงขั้นทำกันจริงๆ แม้จะมีปัญหาตามมามากมาย...แต่สิ่งหนึ่งคือความมั่นใจในการเข้าใช้โรงพยาบาลรัฐ ที่ชาวบ้านไม่เคยมี ก็เริ่มมี
ผมเป็นคนบ้านนอกครับ เข้าโรงพยาบาลเป็นเดือนตั้งแต่อายุ 9 ขวบ แม้จะอยู่ตึกอนาถา แต่แม่เป็นทุกข์นักหนา กลัวจะไม่มีค่ายาค่าเตียงให้หมอ
เรื่องเข้าโรงพยาบาลสำหรับคนจนบ้านนอก เป็นเรื่องใหญ่ ถ้าไม่คอขาดบาดตายจริงๆ ก็รักษากันตามมีตามเกิด
พี่สาวผมทำสวนมะพร้าว หมอบอกว่าเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่ว ไม่มีเงินเข้ารักษาตัว ไม่กล้าไปหาหมอ นอนแซ่วรอวันตาย แล้วก็ตายอยู่ที่บ้าน
จู่ๆมารู้ว่ามี 30 บาท ก็ไปหาหมอได้ ไม่ว่าจะเป็นโรคหนักเบา หมอก็จะรักษา ผมรู้สึกในทันทีนั้นว่า ใครที่คิดโครงการนี้มีคุณูปการใหญ่หลวง ต่อคนยากจนทั้งแผ่นดิน
เคยได้ยินคุณทักษิณคุยถึงโครงการ 30 บาท เคยได้ยินหมอสุรพงษ์ อธิบายหลายครั้ง ก็นึกเลื่อมใส นี่คือผลได้จากการเมือง
ทางเลือกของนักการเมือง จะมีอะไรดีกว่าการให้
สิ่งที่ชาวบ้านโหยหา
ผมเพิ่งมารู้เอาตอนหมอสงวนตาย...ว่าหมอคนนี้แหละ ต้นตำรับ 30 บาทรักษาทุกโรค ตัวจริง
หมอเริ่มด้วยหลักการ เฉลี่ยทุกข์ เฉลี่ยสุข บุกเบิกงานด้านหลักประกันสุขภาพ เพราะอยากเห็นคนไทยไม่ว่ายากดีมีจน ไม่ต้องล้มละลายกับค่าใช้จ่ายในโรคที่มีค่าใช้จ่ายสูง
ก่อนหมอตาย...หมอขออุทิศร่างกายเป็นอาจารย์ใหญ่ให้นักศึกษาแพทย์ โรงพยาบาลรามาธิบดี
งานศพหมอยังอยู่ที่ศาลาขจรประศาสน์ วัดชลประทานรังสฤษฏ์ถึงวันที่ 25 ม.ค.นี้ครับ
ใครรักหมอ ขอค่าพวงหรีดบริจาคเข้ากองทุน นายแพทย์สงวน นิตยารัมภ์พงศ์ เพื่องานมิตรภาพบำบัด เพื่อนช่วยเพื่อน หมออยากเห็นเพื่อนช่วยเพื่อนในโรงพยาบาลต่างๆ
หมอเชื่อว่า ความเจ็บป่วยทางใจที่รู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง เป็นความเจ็บปวดที่สูง และหนักกว่าความเจ็บปวดทางร่างกายที่เกิดขึ้น
ตอนอยู่ก็ทำงานใหญ่ ตอนตายก็ยังฝากงานไว้ให้ดูแลจิตใจคนอื่น ชีวิตหมอสงวนยิ่งใหญ่เหมือนภูเขา อีกสิบปีร้อยปีก็ยังมีคนเห็น มีคนสรรเสริญ.
"กิเลน ประลองเชิง"
คอลัมน์ ขักธงรบ
ปี พ.ศ. 2550 ภายใต้การบริหารบ้านเมืองของรัฐบาลขิงแก่ ไทยมีผู้ลี้ภัยจากประเทศพม่ากว่า 150,000 คน 
“คือบุคคลซึ่งได้ออกมาจากรัฐซึ่งตนมีสัญชาติ หรือประเทศแห่งสัญชาติของตน หรือรัฐหรือประเทศซึ่งตนมีถิ่นฐานพำนักประจำ ในกรณีที่ตนเป็นบุคคลไร้สัญชาติ หรือไม่สามารถ หรือไม่สมัครใจที่จะกลับสู่รัฐหรือประเทศนั้น หรือ ขอความคุ้มครองจากรัฐหรือประเทศดังกล่าว ทั้งนี้ โดยได้อยู่นอกอาณาเขตรัฐ หรือประเทศนั้น” 
วิเชียรแสดงทรรศนะต่อว่า “เมื่อเข้ามาอยู่ในศูนย์อพยพ ความจริงน่าจะปลอดภัย แต่ความจริงเขาก็เหมือนถูกกักขังไว้ สิ้นอิสรภาพ สัตว์ถูกขังไว้นานๆ เมื่อปล่อยออกมาก็จะหากินไม่เป็น คนก็เหมือนกัน ดังนั้น เราน่าจะต้องช่วยกันหาทางให้เราออกมาเป็นคนอีกครั้งหนึ่ง” วิเชียรชี้เรียกร้อง
ผู้ลี้ภัยมีสิทธิทำงานได้หรือไม่นั้น สมชาย หอมลออ มูลนิธิเพื่อสิทธิมนุษยชนและการพัฒนา อธิบายว่า ผู้ลี้ภัยในบางประเทศทำงานได้ แต่ถ้ามีจำนวนมาก ก็อยู่ที่เจ้าของบ้านจะพิจารณา ประเทศไทยเราไม่ได้อยู่ในสนธิสัญญาว่าด้วยผู้ลี้ภัย ตามอนุสัญญาผู้ลี้ภัยขององค์การสหประชาชาติ แต่คนท ี่หนีภัยสู้รบเข้ามา ก็ถือว่าไม่ผิดกฎหมาย เพราะเป็นไปตามกฎหมายระหว่างประเทศ
