ที่มา ประชาทรรศน์
คอลัมน์ : วิเทศทรรศน์
จักรภพ เพ็ญแข
สภาผู้แทนราษฎรมีมติให้ คุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ เป็นนายกรัฐมนตรี เมื่อวันจันทร์ที่ 15 ธันวาคม 2551 เพราะเอาชนะ พล.ต.อ.ประชา พรหมนอก ของอีกฝั่งหนึ่งได้หลายคะแนนอยู่ เรื่องแบบนี้ดูเผินๆ แล้วเป็นธรรมดาอย่างยิ่งของระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภา เปลี่ยนตัวนายกรัฐมนตรีโดยไม่ต้องมีปืนและรถถังเข้ามาประกอบฉาก สภาพของความเป็นสภาผู้แทนราษฎรก็ยังดำรงอยู่ เครื่องประกอบฉากทั้งหลายก็ยังคงอยู่ในบริบทของรัฐธรรมนูญทั้งนั้น แต่เหตุไฉนสื่อต่างชาติถึงยังคงเดินหน้าโจมตีอยู่อย่างไม่เสื่อมคลายในความเป็นเผด็จการ
บางสำนักข่าวเอาหนักขนาดบอกว่าเป็นรัฐประหารแฝงเร้น โดยใช้รัฐสภาเป็นเครื่องมือเลยด้วยซ้ำไป
ภาพสมบูรณ์ (picture perfect) ของคุณอภิสิทธิ์ในฐานะผู้นำรัฐบาลคนใหม่ของไทยขาดตกบกพร่องตรงไหนหรือในสายตาของผู้สังเกตการณ์ระหว่างประเทศ ซึ่งเป็นกลางตามวิชาชีพชนิดที่ใครก็ไปมีอิทธิพลสั่งการอะไรเขาไม่ได้ หรือใครบังเอิญสนิทสนมกับรายไหนเป็นส่วนตัวก็ไม่ใช่ว่าจะชี้นำได้ทุกๆ สำนักข่าว
เมื่อส่วนใหญ่เขามองอย่างไร ก็มักเป็นความจริงตามเนื้อผ้าอย่างนั้น
คนใหญ่โตในเมืองไทยที่ควบคุมอะไรต่อมิอะไรในประเทศได้ จึงมักจะครั่นคร้ามสื่อต่างชาติทั้งนั้น เหตุผลก็ชัดเจนยิ่ง นั่นคือ ไม่มีอำนาจราชศักดิ์อะไรจะไปควบคุมเขาได้ เพราะเขาอยู่นอกพื้นที่อำนาจของตนอย่างสมบูรณ์
ถึงจะบอกกับคนในประเทศว่าดีแสนดี ดีชนิดที่หาอะไรมาเปรียบเทียบมิได้ ตายแล้วเกิดใหม่ก็ไม่ได้อะไรดีอย่างนั้น แต่ถ้าของจริงห่วย เขาก็บอกตรงๆ และเรียบๆ ว่าห่วย แล้วคุณจะส่งหน่วยเวรหน่วยกรรมที่ไหนไปทำอะไรเขาได้ ก็ต้องยอมรับและหาทางปิดหูปิดตาคนในประเทศไปเรื่อยๆ เหมือนคนสิ้นคิด
กลับมาที่คุณอภิสิทธิ์
จุดใหญ่ที่สุดที่คุณอภิสิทธิ์ถูกโจมตีในความไม่สง่างาม คือความสัมพันธ์ระหว่างคุณอภิสิทธิ์ พรรคประชาธิปัตย์ และกลุ่มที่หลายคนเห็นว่าเป็นผู้ก่อการร้ายอย่างประดาแกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ซึ่งต่างชาติเขาเรียกติดปากว่า PAD
เมื่อยึดทำเนียบรัฐบาลและเกิดการปะทะกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ แทนที่คุณอภิสิทธิ์จะยืนอยู่ในพื้นที่ที่คนเป็นผู้นำควรจะยืน คือไม่เลือกข้างและเรียกร้องให้ทุกฝ่ายรักษาหลักการที่ยึดถือกันมานาน ก็กลับไปเดินวนเวียนอยู่ในกลุ่มผู้ประท้วง ตะโกนบอกให้สื่อต่างชาติทำข่าวประชาชนถูกทำร้ายโดยตำรวจ คล้ายๆ วางตัวเองเป็นผู้นำเสนอหลักในโฆษณา (presenter) อย่างนั้น
สื่อต่างชาติเขาก็กลับมาเขียนข่าวให้จริง แต่ส่วนใหญ่ออกมาในทำนองว่าตัวคุณอภิสิทธิ์ และพรรคประชาธิปัตย์ฉวยโอกาสเพื่อสร้างข่าวให้กับตัวเอง ขณะที่ผู้ประท้วงฉุดกระชากลากกฎหมายของบ้านเมืองลงมาย่ำยีเล่น ในลักษณะที่ประเทศประชาธิปไตยอื่นๆ เขายิงใส่และจับตัวเข้าคุกไปนานแล้ว
ที่สำคัญคือสื่อเหล่านี้เข้าใกล้และสังเกตการณ์แกนนำของ PAD อย่างใกล้ชิดจนรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว คุณอภิสิทธิ์มาเล่นกลโชว์อยู่กลางถนนราชดำเนินอย่างนั้นเขาก็เลยไม่เชื่อ เมื่อไม่เชื่อแล้วก็ออกจะยิ้มเยาะ
ยิ้มเยาะว่าผู้นำการเมืองในระบอบประชาธิปไตยทำตัวเลยเถิดไปถึงขั้นเห็นด้วยกับคนที่ลุกขึ้นมาทำลายหลักกฎหมายของบ้านเมือง ทั้งที่ตัวเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายนิติบัญญัติ (ออกกฎหมาย) และเห็นชอบกับการกระทำที่สร้างความระส่ำระสายกับบ้านเมือง ทั้งที่ตัวอาจจะเป็นรัฐบาลและมีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยของบ้านเมืองในวันหนึ่ง
เมื่อ PAD ไปไกลถึงขั้นบุกเข้ายึดสนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิและสนามบินดอนเมือง กลุ้มรุมทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจและผู้บริสุทธิ์เป็นสิบเป็นร้อยคน และเปลี่ยนสถาปัตยกรรมที่คนทั้งชาติภาคภูมิใจให้เป็นห้องส้วมไป ความรู้สึกของสื่อต่างชาติก็ยิ่งเป็นลบหนัก ถึงขนาดหงุดหงิดว่าทำไมรัฐบาลไม่ทำอะไรเลยด้วยซ้ำไป
เรียกว่าถ้ารัฐบาลทุบโต๊ะและเข้าปราบปรามตามมาตรฐานสากล จะได้รับการสรรเสริญจากสื่อต่างชาติส่วนใหญ่อย่างเกรียวกราว เพราะเห็นกันทั่วว่าฝ่ายผู้ประท้วงทำการเกินเลยและ “ข้ามเส้น” ไปมาก แต่แล้วเขาก็ต้องแปลกใจที่รู้ในภายหลังว่ารัฐบาลได้รับคำสั่ง “ห้ามปราบ” จนกองทัพบกและสำนักงานตำรวจแห่งชาติพากันนั่งกันนิ่งเหมือนดูละครน้ำเน่า เหมือนไม่มีหน้าที่ตามกฎหมายใดๆ เลย
ทั้งหมดนี้หวนกลับมาหา คุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ในฐานะว่าที่นายกรัฐมนตรีทั้งนั้น
คำถามที่จะตั้งกับคุณอภิสิทธิ์ และคุณอภิสิทธิ์ก็ควรคิดคำตอบที่ฟังขึ้นเอาไว้ล่วงหน้า นั่นคือคนที่ชื่อ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ คนนี้ เป็นนอมินีของใคร?
สุเทพ เทือกสุบรรณ?
ชวน หลีกภัย?
สนธิ บุญยรัตกลิน?
สนธิ ลิ้มทองกุล?
?????
ทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่ห่วงตัวท่านหรอกนะครับ แต่ผมเป็นห่วงบ้านเมืองที่โลกเขาจะเห็นความน่าหัวร่อและหมดความเชื่อถือในเกียรติคุณของราชอาณาจักรไทยต่างหาก เพราะคนไทยทั้งประเทศจะพลอยรับเคราะห์ไปด้วย
แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ต้องนับถือคนโบราณว่าหาภูมิปัญญาหาแต่งคำพังเพยเอาไว้ได้อย่างเหมาะเจาะในทุกสถานการณ์
งานนี้ คือ “ฝนตกขี้หมูไหล คน...มารวมกัน”
