WeLoveOurKing
How to insert weloveking to you website

ทรงพระเจริญ

ขัตติยาอัด คอป แต่งนิทานโยนความผิดเสธ แดง 18 9 55

สถาบันกษัตริย์อยู่ได้ด้วยความจริง

ธงชัย วินิจจะกูล: Truth on Trial

สถาบันกษัตริย์ถึงเวลาต้องปรับตัว

ตุลาการผิดเลน !


ฟังกันให้ชัด! "นิติราษฎร์" ไขข้อข้องใจ ทุกคำถามกรณีลบล้างผลพวงรัฐประหาร





วิดีโอสอนการทำน้ำหมักป้าเช็ง SuperCheng TV ฉบับเต็ม 1.58 ชม.

VOICE NEWS

Fish




เพื่อไทย

เพื่อไทย
เพื่อ ประชาธิปไตย ขับไล่ เผด็จการ

Tuesday, September 6, 2011

บิ๊กตร.เลี้ยงต้อนรับ "เหลิม" ชนแก้วไวน์ชื่นมื่น-ร้องเพลงอ้อนวิเชียร

ที่มา ข่าวสด

วันที่ 5 ก.ย. ผู้สื่อข่าว "ข่าวสด" รายงานจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ว่า ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง รองนายกฝ่ายความมั่นคง ฐานะผู้กำกับการดูแลตร. ได้เดินทางมามอบนโยบาย พร้อมกำชับให้ตำรวจปฏิบัติตามมาตรการ 6 ข้อ ได้แก่ ข้อ 1 ปิดตะเข็บแนวชายแดน ป้องกันดูแลรักษาความปลอดภัย รวมทั้งมีการปรึกษาหารือร่วมกันเพื่อพุดคุยปัญหาร่วมกับประเทศเพื่อนบ้าน อาจจะกำหนดให้กลุ่มที่ผลิตยาเสพติดมีงานทำ ข้อ 2 เปลี่ยนแหล่งผลิตยาเสพติดให้มาเป็นที่ทำการเกษตรกรรมเพื่อปลูกพืช ข้อ 3 เข็มงวดกวดขันในการตั้งด่านแบบสลับฟันปลา เพื่อที่จะสามารถตรวจสอบรถต้องสงสัยและเพิ่มความระมัดระวังความปลอดภัยมาก ยิ่งขึ้น ข้อ 4 มาตรการป้องกันวาดล้างยาเสพติด ข้อ 5 เป็นการรณรงค์ให้สังคมรู้จักโทษภัยทางกฎหมายของยาเสพติด ข้อ 6 ให้ทำการป้องกันและปราบปรามยาเสพติดตามดุลยพินิจของตำรวจในสถานการณ์นั้น คือไม่จำเป็นต้อนนิ่มนวลหรือใช้ความรุนแรงมากเกินไป

หลังมอบนโยบาย ร.ต.อ.เฉลิม ร่วมงานงานเลี้ยง ซึ่งตร.จัดรับรอง โดยมีการติดป้ายที่เวที ข้อความว่า “ยินดีพี่กลับมา ร่วมพัฒนา ตำรวจไทย” โดยมีภาพ ร.ต.อ.เฉลิม สมัยยังเป็นข้าราชการตำรวจและสมัยปัจจุบันประกอบด้วย โดยในงานเป็นการจัดเลี้ยงแบบค็อกเทล มีการเล่นดนตรี ดื่มไวน์ ร้องเพลงอย่างเป็นกันเอง โดยตอนท้าย ร.ต.อ.เฉลิม ได้ชวนคณะนายตำรวจ ทั้ง พล.ต.อ.วิเชียร พจน์โพธิ์ศรี ผบ.ตร. พล.ต.อ.เพรียวพันธ์ ดามาพงศ์ รองผบ.ตร. ผู้ช่วยผบ.ตร. ผบช. หลายคน ขึ้นไปร่วมร้องเพลงมาร์ชพิทักษ์สันติราษฎร์ หรือมาร์ชตำรวจ อย่างครึกครื้น โดยเมื่อจบรอบหนึ่งแล้ว พล.ต.อ.วิเชียร ได้ขอให้ร้องเพลงเดิมต่ออีกรอบ พร้อมนำไวน์มาดื่มและชนแก้วกันบนเวทีด้วยความสนุกสนาน เมื่อจบเพลง ทั้งหมดได้ร่วมกัน ท่องอุดมคติตำรวจ โดยร.ต.อ.เฉลิม และความดีใจและภูมิใจที่ได้มากำกับดูแล ตร.

จากนั้น ร.ต.อ.เฉลิม ขอขึ้นร้องเพลง โดยระบุว่า “เพลงนี้ร้องให้ พล.ต.อ.วิเชียร น้องรัก คนเดียว สมมติว่าพล.ต.อ.วิเชียร ต้องจากไป ก็ต้องไปในตำแหน่งที่ใหญ่กว่า” ก่อนร้องเพลง “นึกเสียว่าสงสาร” โดยบางท่อนได้แปลงเพลง ใส่ชื่อของพล.ต.อ.วิเชียร และตัวเองเข้าไป “เพราะโลกนี้มีเชียร เพียงคนเดียว เหลิมจึงเสียเชียรไม่ได้ ถ้าเธออยากทำร้ายก็เชิญ แต่อย่าเดินหนีไปจากฉัน นึกเสียว่าสงสาร อย่าลงทัณฑ์ด้วยการลาจาก” ขณะที่พล.ต.อ.วิเชียร ยืนฟังตรงหน้าเวที สีหน้ายิ้มน้อยๆ

ทั้งนี้ ในงาน ร.ต.อ.เฉลิม จับวงพูดคุย3 คน กับพล.ต.อ.วิเชียร และพล.ต.อ.เพรียวพันธ์ หลายครั้ง และชนแก้วกับ พล.ต.อ.วิเชียรบ่อยๆ โดยก่อนกลับ ยังกำชับห้ามนายตำรวจคนอื่นเดินไปส่งขึ้นให้ ให้เพียง พล.ต.อ.วิเชียร และพล.ต.อ.เพรียวพันธ์มาส่งเท่านั้น โดยร.ต.อ.เฉลิมบอกว่า “ต่อไปมาห้ามรับ กลับห้ามส่ง เดี๋ยวหนังสือพิมพ์จะไปเขียนว่าผมบ้าอำนาจ ต่อไปกองเกียรติยศก็ไม่ต้องจัดต้อนรับ

ความคลุมเครือ-ที่มาของอำนาจนอกระบบ

ที่มา มติชน



โดย นิธิ เอียวศรีวงศ์

(ที่มา หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน ฉบับประจำวันที่ 8 กันยายน 2554)


คํา อภิปรายของฝ่ายค้านและตอบโต้ของรัฐบาลในการแถลงนโยบายต่อรัฐสภา ดูจะเป็นการต่อสู้กันระหว่างอะไรสองอย่าง ซึ่งสะท้อนให้เห็นพัฒนาการทางการเมืองของไทย ว่าได้เดินมาถึงแพร่งสำคัญที่ต้องเลือกว่าจะเดินไปทางใด โดยเฉพาะการอภิปรายถึงสถาบันพระมหากษัตริย์, ความจงรักภักดี และ ม.112 ในกฎหมายอาญา

ผู้ ฟังหลายคนคงรู้สึกผิดหวังเหมือนผม ที่ฝ่ายรัฐบาลเลือกที่จะเล่นเกมการเมืองเก่า คือยืนยันความสัมพันธ์ทางการเมืองกับสถาบันพระมหากษัตริย์ที่ไม่ชัดเจนดัง เดิม ด้วยการประกาศความจงรักภักดีอย่างท่วมท้นของตน และอย่างที่ฝ่ายค้านวางเส้นทางให้เดิน คือไม่คิดจะทบทวน ม.112 ไม่ว่าในแง่เนื้อหา หรือในแง่ของการปฏิบัติ

ยิ่งไปกว่านั้น รองนายกฯเฉลิม อยู่บำรุง และ รมต.ไอซีที ยังแสดงบทบาทไม่ต่างจากรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ ที่จะบังคับใช้กฎหมายต่างๆ ที่เกี่ยวกับสถาบันพระมหากษัตริย์อย่างเข้มข้น

ทั้งๆ ที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่า การบังคับใช้กฎหมายเรื่องนี้ที่ผ่านมามีปัญหาอย่างไร และบิดเบือนเจตนารมณ์ของกฎหมายเพื่อปราบศัตรูทางการเมืองอย่างเมามันอย่างไร

(ถ้าเมามันเท่ากันเช่นนี้ ยังมีน้ำหน้าจะไปปลดคนโน้นคนนี้ ซึ่งเป็นเครื่องมือให้รัฐบาลได้ใช้กฎหมายอย่างเมามันได้อย่างไร)

แต่อะไรกับอะไร ที่ต่อสู้กันอยู่ในสภาในวันแถลงนโยบาย?

ผมพยายามหาวิธีอธิบายเรื่องนี้อยู่หลายวัน และคิดว่าอธิบายได้ แต่เพิ่งมาอ่านพบบทความของ นายรอเบิร์ต อัมสเตอร์ดัม ที่ลงในเว็บไซต์นิวมัณฑละ ตรงกับความคิดของผมพอดี แต่อธิบายได้กระจ่างชัดกว่า จึงขอนำมาสรุปดังนี้ (จมูกของหลายคนคงย่นเมื่อได้ยินชื่อนี้ แต่เราตัดสินอะไรกันที่เนื้อหาไม่ดีกว่าที่ผู้พูดหรอกหรือครับ)

เขา ยกทฤษฎีของนักวิชาการเยอรมันคนหนึ่งชื่อ Ernst Fraenkel ซึ่งศึกษาเยอรมันภายใต้นาซี ออกมาเป็นทฤษฎีที่อาจเอาไปใช้ในกรณีอื่นๆ ได้ด้วย

เขาเสนอว่ารัฐนั้นมีสามประเภทอย่างกว้างๆ

ประเภทหนึ่งคือนิติรัฐ ทุกอย่างดำเนินไปตามกฎเกณฑ์กติกาหรือกฎหมาย

อีก ประเภทหนึ่งซึ่งอยู่สุดโต่งอีกข้างหนึ่งคือรัฐอภิสิทธิ์ อันหมายถึงรัฐที่มีบุคคลหรือกลุ่มบุคคลซึ่งถืออภิสิทธิ์บางอย่าง และการบริหารจัดการบ้านเมืองย่อมเป็นไปตามความประสงค์ของอภิสิทธิ์ชนเหล่า นี้

รัฐประเภทที่สามคือรัฐซ้อน อันได้แก่รัฐเช่นประเทศไทย

กล่าว คือมีสถาบัน, องค์กร และการจัดการที่เป็นไปตามกฎหมายอยู่ แต่ในการบริหารจัดการจริง ก็ยังขึ้นอยู่กับความประสงค์ของกลุ่มอภิสิทธิ์ชนนั่นเอง

ที่ รัฐเหล่านี้ต้องมีระเบียบแบบแผนระดับหนึ่งก็เพราะ ระเบียบแบบแผนเอื้อต่อทุนนิยม จำเป็นต้องมีระบบตุลาการที่เป็นอิสระและเป็นกลาง พอจะตัดสินกรณีพิพาททางธุรกิจหรือหนี้สินได้ แต่ในเรื่องอำนาจทางการเมือง กลุ่มอภิสิทธิ์ชนก็ยังหวงไว้ตามเดิม แต่ก็หวงไว้ภายใต้ความคลุมเครือในรูปแบบของนิติรัฐ ไม่ได้ประกาศออกมาโจ้งๆ ตลอดไปกฎหมายเป็นรองความประสงค์ของฉัน

ฉะนั้น ถ้าอธิบายตามทฤษฎีของนาย Ernst Fraenkel อะไรที่ต่อสู้กันในสภาวันนั้น ที่จริงคือการต่อสู้ระหว่างนิติรัฐ และรัฐอภิสิทธิ์นั่นเอง

นิติ รัฐของไทยกำลังผลักดันตัวเองไปสู่กฎระเบียบที่เป็นประชาธิปไตย ซึ่งจะเหลือความคลุมเครือของอำนาจน้อยลง ในขณะที่รัฐอภิสิทธิ์พยายามจะรักษาส่วนที่ไม่เสรีและไม่ประชาธิปไตยเอาไว้ ภายใต้ความคลุมเครือ เพื่อจรรโลงอภิสิทธิ์ของคนบางกลุ่มต่อไป

และด้วยเหตุดังนั้น จึงกดดันให้รัฐบาลใหม่ต้องยอมรับว่า จะไม่เข้าไปสถาปนาความชัดเจนในความคลุมเครือที่จำเป็นต้องดำรงอยู่

และ อย่างที่กล่าวในตอนแรกนะครับ รัฐบาลพรรค พท.ก็พร้อมจะรักษาความคลุมเครือนั้นไว้ดังเดิม ผมยังพยายามจะมองในแง่ดีว่า เพราะพรรค พท.คิดว่าเป็นวิธีเดียวที่จะประคองตัวให้รอดพ้นจากการถูกทำลายลงด้วยอำนาจ ของรัฐอภิสิทธิ์

แต่นี่น่าจะเป็นการตัดสินใจที่ผิด เพราะสถานการณ์ของไทยได้เปลี่ยนไปแล้ว พรรค พท.มีแต้มต่อหลายอย่างที่ควรกล้าเดิมพันมากกว่าขออยู่ในตำแหน่งนานๆ เพียงเท่านั้น ถึงอยู่ได้ไม่นาน เดี๋ยวก็กลับมาอีก

ผลการ เลือกตั้งที่ พท.ชนะอย่างท่วมท้นทำให้เห็นว่า การต่อสู้ของนิติรัฐได้เข้ามาอยู่ในสภาแล้ว หลังจากได้อยู่ในท้องถนนมาตั้งแต่ พ.ศ.2516 แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า จะไม่มีการต่อสู้ในท้องถนนอีกเลย หากรัฐอภิสิทธิ์พยายามสถาปนารัฐบาลของตนเองขึ้นใหม่ (โดยการรัฐประหาร, คำพิพากษา, หรือการจัดรัฐบาลในค่ายทหารก็ตาม) การต่อสู้ในท้องถนนก็อาจกลับมาอีก

นอกจากนี้รัฐอภิสิทธิ์ยังอาจหนุน ให้เครือข่ายของตนใช้ท้องถนนเพื่อบ่อนทำลายอำนาจรัฐประชาธิปไตยในสภาได้ หากสถานการณ์อำนวย แต่แนวหน้าของการต่อสู้ของนิติรัฐได้เคลื่อนเข้ามาอยู่ในสภาแล้ว

ดัง นั้น หากรัฐบาล พท.ไม่ยอมรุกคืบหน้าในการขยายพื้นที่ของนิติรัฐ ทุกอย่างจะชะงักงันอยู่อย่างเก่า และพรรค พท.ต้องไม่ลืมว่า ในสถานการณ์ชะงักงันที่พื้นที่นิติรัฐมีอยู่นิดเดียว ในขณะที่พื้นที่ของรัฐอภิสิทธิ์มีในความคลุมเครืออยู่อย่างกว้างขวาง พรรค พท.ก็จะถูกเขี่ยกระเด็นไปได้ง่ายๆ

การต่อสู้ผลักดันเพื่อขยาย พื้นที่ของนิติรัฐในสภาจึงเป็นไปเพื่อความมั่นคงของพรรค พท.เองด้วย ซ้ำจะเป็นความมั่นคงมากเสียยิ่งกว่าพยายามจรรโลงความคลุมเครือให้ดำรงอยู่ เพื่อการยอมรับของรัฐอภิสิทธิ์เสียอีก

ส.ส.ของ พท.แต่ละคนจะมีพันธกรณีกับประชาธิปไตยมากน้อยเพียงใดไม่ทราบได้ แต่พรรค พท.เองจะอยู่รอดได้ก็อยู่ที่พื้นที่นิติรัฐหรือประชาธิปไตยต้องขยายกว้าง ขึ้น เพื่อเป็นหลักประกันว่ารัฐบาลพท.จะล้มก็ด้วยการเลือกตั้งเท่านั้น

พรรค พท.จึงควรอธิบายให้ชัดเจนว่า ความจงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์นั้น แท้ที่จริงคือความจงรักภักดีต่ออธิปไตยของปวงชนชาวไทยนั่นเอง

เพราะพระมหากษัตริย์ทรงใช้อำนาจอธิปไตยแทนปวงชนชาวไทย (ตามรัฐธรรมนูญ) คนที่ไม่จงรักภักดีคือคนที่ละเมิดอธิปไตยของปวงชนชาวไทย

ในส่วน ม.112 นั้น พรรค พท.ต้องกล้าพูดความจริงว่าเป็นกฎหมายที่มีปัญหาแน่นอน ไม่ในเนื้อหาก็ในการบังคับใช้ หรือทั้งสองอย่าง จากการที่มีผู้ตกเป็นผู้ต้องหาเพียงปีละไม่ถึง 10 ราย กลายเป็นมีผู้ต้องหานับร้อยในทุกปี

การ สร้างภาพความจงรักภักดีอย่างสูงสุดแก่ตนเอง ดังที่นักการเมืองได้ทำสืบเนื่องกันมาหลายปีแล้วนี้ เป็นสิ่งที่พรรค พท.จะไม่ทำตามเป็นอันขาด การปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์ในโลกยุคปัจจุบัน ต้องทำด้วยสติปัญญาและคำนึงถึงความละเอียดอ่อน

ฉะนั้น หากจะยังมีกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพอยู่ต่อไป กฎหมายนั้นต้องชัดเจนว่า กระทำการอย่างใดจึงจะถือว่าละเมิดกฎหมาย ไม่ปล่อยให้ขึ้นอยู่กับการตีความของเจ้าหน้าที่และผู้ฟ้องร้องตามอำเภอใจ และเพราะกฎหมายมาตรานี้ถูกนำมาใช้เพื่อกลั่นแกล้งกัน ทั้งในเชิงบุคคลและในเชิงการเมืองอยู่เสมอ จำเป็นต้องสร้างกระบวนการกลั่นกรองการฟ้องร้องที่ละเอียดรอบคอบและโปร่งใส

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้ง นักรัฐประหารและนักการเมือง ต่างช่วยกันทำความเสื่อมเสียแก่สถาบันฯตลอดมา และส่วนหนึ่งของกระบวนการนี้คือการใช้มาตรา 112 เป็นเครื่องมือ จะหยุดการทำร้ายสถาบันฯ ต่อไปได้ ก็ต้องทบทวนมาตรา 112 เพื่อทำให้ทุกฝ่าย ไม่สามารถเที่ยวทำร้ายศัตรูของตน โดยใช้มาตรานี้เป็นเกราะกำบังตนอีกต่อไป

การ ประกาศว่าจะทบทวน ม.112 จึงไม่ได้หมายความว่า ไม่มีความจงรักภักดีต่อสถาบัน ตรงกันข้าม การขจัดความคลุมเครือในเรื่องนี้เสียอีก ที่จะทำให้เกิดความมั่นคงแก่สถาบัน เพราะในความคลุมเครือของรัฐอภิสิทธิ์นั้น ย่อมไม่มีความมั่นคงแก่สถาบันใดๆ ทั้งสิ้น

และเพราะพรรค พท.มองการณ์ไกลกว่า พรรค พท.จึงจะแสดงความจงรักภักดีด้วยการทบทวน ม.112 ทั้งๆ ที่พรรค พท.น่าจะรู้ดีอยู่แล้วว่า การทบทวนจะก่อให้เกิดศัตรูมากขึ้น แต่ต้องแยกแยะศัตรูเหล่านี้ให้ดี ส่วนที่จริงใจเพราะเกรงว่าสถาบันฯจะไม่ได้รับการปกป้อง พรรค พท.ย่อมสามารถแลกเปลี่ยนแสดงเหตุผลเพื่อให้เขากลับมาสนับสนุนได้

แต่ส่วนที่ไม่จริงใจ และใช้การปกป้องสถาบันฯเป็นเพียงเครื่องมือเพื่อหาอำนาจทางการเมือง สู้กับ "มัน" สิครับ

มท.1หนุนเสื้อแดงมีสิทธิยื่นถวายฎีกาให้ทักษิณ

ที่มา thaifreenews

โดย bozo



“มท.1” ชี้เสื้อแดงมีสิทธิตามก.ม.ชงยื่นถวายฎีกาอภัยโทษ“แม้ว”
การันตีกรมราชทัณฑ์ไม่ทำอะไรโดยไม่มีก.ม.รองรับ

เมื่อเวลา 16.00 น. ที่ทำเนียบรัฐบาล นายยงยุทธ วิชัยดิษฐ รองนายกฯ และรมว.มหาดไทย
ให้สัมภาษณ์ถึงกรณีที่กลุ่มคนเสื้อแดงผลักดันการถวายฎีกาขออภัยโทษ
ให้ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกฯ ว่า
ประเทศไทยปกครองในระบอบประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข
อะไรก็ตามที่อยู่ในเงื่อนไขเป็นไปตามสิทธิเสรีภาพของประชาชน ความยุติธรรม
และความเสมอภาคก็ทำได้ทั้งนั้น

"มีคนเสื้อแดงก็หมายถึงหมู่บ้านคนเสื้อแดงเพื่อประชาธิปไตย
ก็ต้องมีหมู่บ้านเสื้อขาวปลอดยาเสพติด
หมู่บ้านสีเขียวพิทักษ์สิ่งแวดล้อม
หมู่บ้านสีน้ำเงินเพื่อความเป็นปึกแผ่นของคน
มันไม่ได้สำคัญที่ว่าเป็นสีอะไร
แต่สำคัญว่าคุณทำผิดเงื่อนไขหรือเปล่า
ตราบใดที่ไม่ได้ทำผิดกฎหมาย ก็สามารถทำได้เป็นไปตามหลักสิทธิมนุษยชน
เมื่อถามว่า แต่ก็อาจจะมีบางส่วนที่ยังไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ นายยงยุทธ กล่าวว่า
ไม่มี คนที่อยู่ในพรรคเพื่อไทยไม่มีใครไม่เห็นด้วยในเรื่องนี้" นายยงยุทธ กล่าว

ถามว่าการถวายฎีกาเป็นสิทธิของประชาชนคนไทยหรือไม่
นายยงยุทธ กล่าวอีกว่า กฎหมายได้ให้สิทธิไว้หรือเปล่า
ซึ่งกฎหมายก็ไม่ได้เขียนห้ามคนใส่เสื้อแดงหรือสีอะไรยื่นถวายฎีกา
อย่างไรก็ตามกรมราชทัณฑ์ กระทรวงยุติธรรม คงไม่ไปทำอะไรโดยที่ไม่มีกฎหมายรองรับ


http://www.thairath.co.th/content/pol/199540

รมว.ยธ.สั่งตั้งคณะทำงานศึกษาฎีกาอภัยโทษ'ทักษิณ'

ที่มา thaifreenews

โดย bozo



รมว.ยุติธรรม ตั้งคณะทำงานศึกษาชี้ขาดฎีกาขอพระราชทานอภัยโทษ"ทักษิณ"
ชี้ ยึดหลักกฎหมายในการดำเนินการ ย้ำถวายความจงรักภักดีมาตลอดชีวิต...

วันที่ 5 ก.ย. พล.ต.อ.ประชา พรหมนอก รมว.ยุติธรรม กล่าวถึง
ความคืบหน้าการพิจารณาฎีกาขอพระราชทานอภัยโทษให้ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี
หลังกรมราชทัณฑ์ส่งผลการพิจารณาเบื้องต้นกลับมาให้กระทรวงยุติธรรมดำเนินการตามขั้นตอนว่า
การอภัยโทษเป็นพระราชอำนาจตามรัฐธรรมนูญปี 2550 และรัฐธรรมนูญปี 2540 ได้บัญญัติไว้ชัดเจนว่า
พระมหากษัติย์ทรงไว้ซึ่งพระราชอำนาจพระราชทานอภัยโทษ
จากนั้นจะมีกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาได้บัญญัติไว้เพิ่มเติม ภาค 9
เรื่องอภัยโทษ
เรื่องโทษหนักเป็นเบา
และกรณีการยกเว้นโทษ
โดยสาระของกฎหมายมีอยู่ว่า ผู้มีสิทธิ์ขออภัยโทษเฉพาะราย มีอยู่ 3 สถานะ
1. ผู้ต้องคำพิพากษา
2. ผู้ที่มีประโยชน์เกี่ยวข้อง
3. รมว.ยุติธรรม กรณีไม่มีผู้ใดถวายเรื่องราว และ รมว.ยุติธรรม เห็นว่าเป็นการสมควร

ส่วนเรื่องที่กรมราชทัณฑ์ส่งมา เรื่องยังไม่ถึงตน จึงไม่สามารถให้ความเห็นได้
ต้องขอตรวจสอบอีกครั้งทั้งนี้
หากได้รับเรื่อง จะตั้งคณะทำงานเพื่อพิจารณาเรื่องนี้โดยเฉพาะ ว่าเรื่องนี้ควรเป็นอย่างไร
แต่โดยหลัก ไม่มีใครยับยั้งได้เรื่องอภัยโทษ ส่วนการเสนอความเห็นเรื่องทูลเกล้าฯเฉพาะราย
ก็เป็นหน้าที่ของ รมว.ยุติธรรม จะเป็นผู้ทำความเห็น

"ขอดูเนื้อหาก่อนว่า มีความสมบูรณ์เพียงใด มีหลายประเด็นที่ต้องตรวจสอบให้ชัดเจน
จึงต้องตั้งทำงานตรวจสอบให้รอบคอบ ผมจะยึดหลักเกณฑ์กฎหมายเป็นหลัก
และเรื่องการฎีกาอภัยโทษเป็นเรื่องอภัยโทษเท่านั้น
ผมก็อ่านเฟซบุ๊กของอดีต รมว.ยุติธรรม ก็ขอขอบคุณที่ให้ความห่วงใย
แต่อยากเรียนว่า ไม่ต้องห่วงใยผม ไม่ต้องมากังวลเรื่องความจงรักภักดีของผม
ซึ่งได้ถวายความจงรักภักดีตลอดชีวิตรับราชการร่วม 40 ปีมาแล้ว
และผมมีจุดยืนของผม จะยึดหลักกฎหมายเป็นสำคัญ" รมว.ยุติธรรม กล่าว.



http://www.thairath.co.th/content/pol/199511

ล้านคำบรรยาย การ์ตูนเซีย 06/09/54 ต้องหัดดีแต่ฟังบ้างนะ....

ที่มา blablabla

โดย

ภาพถ่ายของฉัน



ต้องหัดฟัง อย่าซี้ซั้ว มัวแต่พูด
ปากกับตูด สาระวน พ่นของเสีย
พวกดักดาน ก็แอบมอง จ้องคอยเลีย
ก้มหน้าเชียร์ มารร้อยเล่ห์ เพทุบาย....


แล้วตั้งตา พูดยุแยง ตะแคงรั่ว
สันดานชั่ว งุบงิบ พาชิบหาย
หวังเป่าหู พวกโง่เง่า เฝ้างมงาย
หากถูกย้าย ต้องฟ้องนะ..อย่ารอรี....


เข้าสู่ยุค โสมม สมกล่าวอ้าง
พวกหลงทาง ต่างยึกยัก สิ้นศักดิ์ศรี
อันข้าราษฎร์ ประกาศไว้ แทบไม่มี
ลืมสิ่งดี กลับคิดชั่ว มั่วหลงทาง....


สันดานมัน ต่ำช้า พาอัปยศ
พูดโป้ปด ยังดึงดื้อ มัวถือหาง
ใครพาชาติ ย่อยยับ จนอับปาง
ตาฝ้าฟาง หรือไร? จึงไม่ดู....


ดีแต่พูด ดีแต่โง่ โธ่..พวกเปรต
ความทุเรศ ถาโถม จนจมหู
ชั่วกับชั่ว อุ้มจัญไร ไว้เชิดชู
แสนอดสู พวกหน้าด้าน สามานย์ชน....


๓ บลา / ๖ ก.ย.๕๔

วิโรจน์ ณ ระนอง: โครงการ “ประกันราคาข้าว” ของรัฐบาลยิ่งลักษณ์

ที่มา ประชาไท

ถ้า ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากถ้อยแถลงที่เราได้ยินได้ฟังจากรัฐบาลในขณะ นี้ ปี 2554 ก็จะเป็นครั้งแรกที่เราจะได้เห็นประเทศไทยนำโครงการประกันราคาข้าวมาใช้ หลังจากที่หลายฝ่ายเคยเรียกร้องให้มีโครงการนี้มาหลายครั้งหลายคราในช่วงเกือบ 40 ปีที่ผ่านมาหลังจากเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516

เปล่า ครับ รัฐบาลยิ่งลักษณ์ไม่ได้แถลงนโยบายว่าจะทำโครงการประกันราคาข้าว แต่ประกาศว่าจะรับจำนำข้าวเปลือกในราคาตันละ 15,000 บาท ซึ่งในทางปฏิบัติแล้วแทบจะฟันธงได้เลยว่าการจำนำทั้งหมดจะกลายเป็นการขายขาดที่ปราศจากการไถ่ถอน เพราะราคาข้าวเปลือกที่ตั้งเอา 15,000 บาทนี้เป็นราคาที่สูงกว่าราคาข้าวเปลือกที่เคยมีมาในอดีต (ก่อนเลือกตั้งหนนี้ราคาข้าวเปลือกอยู่ที่ประมาณ 10,200 บาท หรือแม้กระทั่งเมื่อต้นปี 2551 ซึ่งเป็นปีที่ทั่วโลกเกิดความแตกตื่นเรื่องวิกฤตพืชอาหารจนราคาข้าวสารขึ้น ไปถึงสองหมื่นกว่าบาทนั้น ราคาข้าวเปลือกก็ยังขึ้นไปไม่ถึง 15,000 บาท!)

ข้อ แตกต่างที่สำคัญอีกประการหนึ่งของโครงการ "จำนำข้าว" ครั้งนี้ กับโครงการ “จำนำ” "แทรกแซง" หรือ "พยุงราคา” ในอดีตก็คือ รัฐบาลนี้ประกาศว่าจะรับจำนำข้าวทุกเมล็ดที่ชาวนาเอามาจำนำ ซึ่งเมื่อประกอบกับราคาจำนำที่ตั้งไว้สูงเป็นประวัติการณ์แล้ว นี่จะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่โดยเนื้อแท้แล้ว รัฐบาลกำลังจะทำโครงการ "ประกันราคาข้าว" ให้กับชาวนาทุกคน ซึ่งต่างกับในอดีตที่รัฐบาลมัก "แทรกแซง" หรือ "พยุง" ราคาข้าวโดยรับซื้อหรือรับจำนำข้าวเพียงบางส่วนในบางพื้นที่เท่านั้น ซึ่งทำให้ผลประโยชน์ส่วนใหญ่มักตกอยู่ที่คนที่จัดสรรโควต้าหรือโรงสีที่ได้ โควต้า เพราะโรงสีที่ได้โควต้าสามารถกดราคาข้าวโดยตีชนิดของข้าวต่ำกว่าความเป็น จริง และ/หรือ หักค่าความชื้นและสิ่งเจือปนในอัตราที่สูงเกินจริง เพราะโรงสีรู้ดีว่าถึงหักเกินจริงไปบ้าง ชาวนาที่ยังได้ราคาสูงกว่าราคาตลาดเล็กน้อยก็มักจะยอมขายหรือจำนำให้กับ ตนมากกว่าที่จะขนไปขายโรงสีอื่นในราคาตลาดซึ่งต่ำกว่าราคาที่ตนตีให้ ในแง่นี้ นโยบาย “ประกันราคา” ที่ชาวนาทุกคนมีสิทธิ์จำนำข้าวทุกเมล็ดน่าจะช่วยเพิ่มอำนาจการต่อรองของชาว นา เพราะถ้าโรงสีใดตุกติก ชาวนาก็สามารถไปจำนำที่โรงสีอื่นในพื้นที่หรือจังหวัดใกล้เคียง (ซึ่งควรต้องมีจำนวนมากพอถ้าจะรับจำนำข้าวทุกเมล็ด) นโยบายนี้จึงน่าจะช่วยให้ชาวนาได้รับราคาที่ใกล้เคียงกับราคาที่รัฐบาล ประกาศมากกว่าโครงการจำนำข้าวในอดีต

แต่ถึงแม้ว่าการประกันราคาข้าว ในราคาที่สูงกว่าตลาดจะเอื้อให้ชาวนาได้ รับผลประโยชน์อย่างเต็มที่ (คล้ายกับโครงการของรัฐบาลอภิสิทธิ์ที่นำโครงการที่เสนอโดยทีดีอาร์ไอ [1] ไปใช้และตั้งชื่อใหม่ว่าเป็นโครงการ “ประกันรายได้” ซึ่งก็ไม่จริงตามชื่อเช่นกัน เพราะถ้าข้าวของชาวนาที่เข้าร่วมโครงการเกิดเสียหายหมดเพราะฝนแล้ง เขาก็จะเหลือรายได้แค่เงินชดเชยประมาณไร่ละ 1,000-2,000 บาทเท่านั้นเอง) แต่น่าเสียดายที่โครงการที่ฟังดูดีอย่างโครงการประกันราคาข้าวที่กำลังจะ เกิดขึ้นครั้งแรกในประวัติศาตร์กลับมีโอกาสสร้างปัญหาใหญ่หลายประการ

ประการ แรก โครงการนี้จะทำให้ข้าวเกือบทุกเมล็ดวิ่งเข้ามาสู่โครงการจำนำของรัฐบาล เพราะถึงแม้ว่าในปัจจุบันจะมีชาวนาไม่น้อยที่ปลูกข้าวแล้วเก็บไว้กินเอง (โดยมักเอาข้าวเปลือกไปสีที่โรงสีใกล้บ้าน) แต่ในไม่ช้า ชาวนาเหล่านี้จะพบว่าพวกเขาจะมีรายได้สุทธิเพิ่มขึ้นจากการเอาข้าวไปขาย (“จำนำ” กับรัฐบาล) ในราคาสูง แล้วเอาเงินมาซื้อข้าวสารกินแทน (ยกเว้นกรณีที่รัฐบาลจะทำให้ข้าวสารมีราคาแพงตามไปด้วย ซึ่งจะกล่าวถึงทีหลัง) เมื่อเป็นเช่นนี้ ปริมาณข้าวที่ออกมาเข้าโครงการจำนำก็จะสูงกว่าข้าวที่เข้าสู่ตลาดในปัจจุบัน และจะทำให้รัฐบาลกลายมาเป็นผู้ผูกขาดซื้อข้าวรายเดียวของประเทศโดยไม่ได้ ตั้งใจ

เมื่อรัฐบาลกลายมาเป็นเจ้าของข้าวจำนวนมหาศาล รัฐบาลก็มีทางเลือกสองทางคือ (1) พยายามขายข้าวที่ทั้งหมดออกไปในราคาตลาดโลก (ซึ่งก็คงจะขาดทุนเป็นจำนวนมาก เพราะต้องขายข้าวจำนวนมากในราคาถูกกว่าที่ซื้อมา) (2) กักเก็บสต๊อกข้าวเอาไว้มากๆ ซึ่งถ้าทำให้ตลาดเชื่อได้ว่ารัฐบาลจะเก็บข้าวนี้เอาไว้เป็นเวลานาน ราคาตลาดก็อาจจะสูงขึ้นในช่วงต้นๆ แต่เมื่อไหร่ที่ก็ตามรัฐบาลปล่อยสต๊อกนี้ออกมา ราคาข้าวก็จะตกลง หรือถ้าไม่ปล่อยออกมาภายใน 1-2 ปี ข้าวก็จะเสื่อมคุณภาพ ซึ่งถ้ารัฐบาลไม่ต้องการหลีกเลี่ยงความสูญเสียในกรณีนี้ ตั้งแต่ปีที่ 2-3 เป็นต้นไป รัฐบาลก็จะต้องปล่อยสต๊อกข้าวเก่าออกมาทุกๆ ปี ในกรณีนี้ ถึงแม้ว่ารัฐบาลจะสามารถนำข้าวรุ่นใหม่ไปเก็บเป็นสต๊อกทดแทนของที่ปล่อยออก มาได้ แต่การเก็บสต๊อกก็จะไม่ช่วยยกระดับราคาอีกต่อไป เว้นแต่รัฐบาลจะใช้วิธีเพิ่มปริมาณสต๊อกใหม่ไปเรื่อยๆ

ประการที่สอง ถ้ารัฐบาลดำเนินโครงการนี้ไปเรื่อยๆ ชาวนาทั้งรายเก่าและรายใหม่ก็จะหันมาปลูกข้าวกันมากขึ้น (ทุกวันนี้ เรามีจำนวนชาวนาลดลง แต่ผลผลิตและส่งออกเพิ่มขึ้นแทบทุกปี ส่วนหนึ่งเป็นเพราะคนไทยโดยเฉลี่ยบริโภคข้าวน้อยลง ถ้าต่อไปเรามีจำนวนชาวนาเพิ่มขึ้น ก็น่าจะทำให้ผลผลิตและส่งออกเพิ่มเร็วขึ้นกว่านี้) ซึ่งนอกจากปริมาณข้าวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างรวดเร็วจะหมายถึงภาระค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นของรัฐแล้ว ยังเพิ่มแรงกดดันให้ราคาตลาดลดลงด้วย แต่ถ้ารัฐบาลต้องการลดภาระนี้โดยให้ชาวนาลดพื้นที่การเพาะปลูกข้าวลง ก็อาจต้องใช้วิธีการแบบสหรัฐฯ หรือยุโรป ที่จ่ายเงินชดเชยให้เกษตรกรแทน แต่เงินชดเชยนี้ก็ต้องมากพอที่จะจูงใจไม่ให้ปลูกข้าวในช่วงที่รัฐบาลตั้ง ราคาข้าวไว้สูงๆ ด้วย

ที่ผ่านมา รัฐบาลแทบทุกรัฐบาลมักจะเชื่อว่าการที่ประเทศไทยเป็นผู้ส่งออกรายใหญ่จะทำ ให้เราสามารถใช้อำนาจทางการตลาดที่มีอยู่บ้างมากำหนดราคาส่งออกให้สูงขึ้น แต่ในทางเศรษฐศาสตร์แล้ว แม้กระทั่งในตลาดผูกขาดที่มีผู้ขายเพียงรายเดียวหรือน้อยรายนั้น การใช้อำนาจการผูกขาดในการตั้งราคาให้สูงขึ้นนั้น จะทำได้ก็ต่อเมื่อผู้ขายลดปริมาณสินค้าที่ขายลงเท่า นั้น (ซึ่งเป็นวิธีที่ OPEC ทำเพื่อขึ้นราคาน้ำมันในอดีต) ในทางกลับกัน ถ้าผู้ผลิตมีเป้าหมายที่จะขายสินค้าที่ผลิตให้หมดในขณะที่ตนมีผลผลิตเพิ่ม ขึ้นเรื่อยๆ นั้น ทางเลือกเดียวของผู้ขายคือลดราคาลง ซึ่งถ้ารัฐบาลทำเช่นนั้น ก็หมายความว่ารัฐบาลต้องขาดทุนจากส่วนต่างราคาที่เพิ่มขึ้น

นอกจาก นี้ ประเทศไทยไม่ได้มีฐานะเป็นผู้ผูกขาดตลาดข้าวของโลก ที่ผ่านมา เราพบว่าเมื่อใดก็ตามที่รัฐบาลประสบความสำเร็จในการทำให้ราคาข้าวในประเทศ ไทยแพงขึ้น เราก็มักจะสูญเสียตลาดส่งออกให้กับประเทศคู่แข่ง (ตัวอย่างเช่น ในปี 2535/36 ซึ่งเป็นปีที่รัฐบาลดำเนินโครงการแทรกแซงอย่างมาก และประสบปัญหาการขาดทุนมากเช่นกัน) สำหรับความพยายามในการกำหนดราคาร่วมกับประเทศผู้ส่งออกข้าว 5 ประเทศในอดีตนั้น การศึกษาที่ผ่านมาก็พบว่าไม่ได้บรรลุเป็นข้อตกลงที่มีผลในทางปฏิบัติจริงแต่ อย่างใด [2]

หลาย ท่านอาจถามว่าทำไมนโยบาย “จำนำข้าว” ของรัฐบาลยิ่งลักษณ์จึงได้รับความสนใจและการวิพากษ์วิจารณ์มากเป็นพิเศษ คำตอบส่วนหนึ่งคงมาจากการที่รัฐบาลยิ่งลักษณ์มีความเชื่อมโยงกับที่พรรคไทย รักไทยเคยสร้างมาตรฐานทางการเมืองใหม่มาก่อนในการนำนโยบายที่หาเสียงมา ดำเนินการจริง และในการเลือกตั้งครั้งที่เพิ่งผ่านมานี้ พรรคการเมืองใหญ่ 3-4 พรรคแรกได้แข่งกันเสนอนโยบายซึ่งมีลักษณะของการอุดหนุนกลุ่มต่างๆ มากขึ้นอย่างชัดเจน (พรรคภูมิใจไทยเสนอโครงการประกันราคาข้าวเปลือกตันละ 20,000 บาท ขณะที่พรรคประชาธิปัตย์สัญญาว่าจะ “เพิ่มเงินกำไรในการประกันรายได้เกษตร”) การที่นโยบาย “จำนำข้าว” ของรัฐบาลยิ่งลักษณ์มีเนื้อแท้ที่กลายมาเป็นโครงการประกันราคาที่แตกต่างไป จากนโยบายจำนำข้าวในอดีตก็เป็นตัวอย่างที่บ่งชี้ถึงความดุเดือดในการแข่งขัน ในการเสนอนโยบายได้เป็นอย่างดี

นอกจากนี้ หลายท่านที่คุ้นเคยกับการที่เกษตรกรในประเทศที่พัฒนาแล้วมีรายได้ดีและขาย สินค้าเกษตรได้ในราคาที่สูงอาจสงสัยว่าประเทศเหล่านั้นสามารถอุดหนุนเกษตรกร โดยไม่มีปัญหาแบบเราหรือ คำตอบส่วนหนึ่งก็คือ ประเทศที่มีราคาสินค้าเกษตรสูงมักเป็นประเทศที่ไม่ได้พึ่งการส่งออกสินค้า เหล่านั้น และในขณะเดียวกันก็มักจำกัดโควต้าหรือกีดกันการนำเข้าสินค้าเกษตรเหล่านั้น ด้วย การที่ประเทศเหล่านี้ตัดการเชื่อมต่อสินค้าเกษตรกับตลาดโลกทำให้ราคาสินค้า เหล่านั้นถูกกำหนดด้วยความต้องการและกำลังซื้อในประเทศซึ่งประชากรมักจะมี กำลังซื้อที่สูงอยู่แล้ว

แต่สำหรับประเทศที่ยังคงมุ่งขยายการผลิต ด้านการเกษตรเช่นประเทศไทยนั้น ราคาสินค้าเกษตรที่มีการส่งออกส่วนใหญ่จะขึ้นกับตลาดโลกค่อนข้างมาก การตัดการเชื่อมต่อกับตลาดโลกมีแต่จะทำให้ราคาภายในประเทศต่ำลง (ไม่เช่นนั้นจะมีของเหลือที่ขายไม่ออกในประเทศ) ในทางกลับกัน การพยายามดึงให้ราคาสินค้าภายในประเทศสูงกว่าตลาดโลกนั้นทำได้ยาก เพราะเป็นการฝืนธรรมชาติที่สินค้าเหล่านี้มักจะมีราคาต่ำกว่าราคาส่งออก เมื่อใดก็ตามที่เราฝืนดึงราคาในประเทศขึ้นมาเหนือราคาส่งออกได้ ก็มักจะจูงใจให้มีการผลิตมากขึ้น แต่ก็มักจะมีปัญหาการส่งออกตามมาด้วย (เพราะสินค้าที่ผลิตเพิ่มมักมีต้นทุนสูงกว่าราคาตลาดโลก) และอาจต้องแก้ปัญหาผลผลิตล้นเกินด้วยการอุดหนุนส่งออก (ซึ่งวิธีนี้เท่ากับการนำภาษีของประชาชนไทยไปจ้างผู้บริโภคในต่างประเทศให้ ซื้อสินค้าของเราเพิ่ม)

ดังนั้น ปัญหาที่กล่าวมาข้างต้นไม่ได้จำเพาะเจาะจงกับโครงการหนึ่งโครงการใดของพรรค หนึ่งใด แต่เป็นปัญหาที่จะเกิดจากโครงการที่พยายามบิดเบือนตลาดทุกโครงการ ตัวอย่างเช่น ที่ผ่านมางบที่รัฐบาลอภิสิทธิ์ใช้กับโครงการ “ประกันรายได้” ก็มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และคงจะเพิ่มขึ้นอีกมากพอสมควรถ้าพรรคประชาธิปัตย์เข้ามาเป็นผู้นำรัฐบาลและ ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะ “เพิ่มเงินกำไรในการประกันรายได้เกษตร” แต่การที่นักเศรษฐศาสตร์หลายท่าน (รวมทั้ง ดร.วีรพงษ์ รามางกูร มรว.ปรีดียาธร เทวกุล และ ดร.วิรไท สันติประภพ) มีความห่วงใยโครงการจำนำ/ประกันของรัฐบาลยิ่งลักษณ์มากกว่า นอกจากจะเป็นเพราะปัญหาในอดีตของโครงการนี้ในยุคที่มีการจัดสรรโควต้าแล้ว ก็คงเป็นเพราะคาดกันว่าจะมีผลกระทบที่รุนแรงกว่า เนื่องจากมีพยายามเพิ่มราคาข้าวเปลือกถึงเกือบร้อยละ 50 แต่ถ้ารัฐบาลนี้หันมาปฏิรูปโครงการจำนำหรือประกันราคาข้าวทุกเมล็ดมาใช้เป็น เครื่องมือที่ช่วยชาวนาบริหารความเสี่ยง โดยกำหนดราคาจำนำหรือราคารับซื้อที่ใกล้เคียงกับราคาตลาดโลก (ประเทศพัฒนาแล้วบางประเทศจะตั้งราคาจำนำไว้ที่ร้อยละ 70-80 ของราคาเป้าหมาย—ซึ่งอิงแนวโน้มราคาในระยะยาว—เท่านั้น เพื่อช่วยรักษาเสถียรภาพในปีที่ราคาตลาดตกต่ำเป็นพิเศษ) นโยบายจำนำหรือประกันราคาข้าวทุกเมล็ดของรัฐบาลนี้ ก็จะกลายเป็นนโยบายใหม่ที่ชาวนาและเกษตรกรอื่นๆ สามารถใช้เป็นเครื่องมือในการลดความเสี่ยงในปีที่ราคาตกต่ำกว่าปกติได้

วิโรจน์ ณ ระนอง: โครงการ “ประกันราคาข้าว” ของรัฐบาลยิ่งลักษณ์

อ้างอิง:

  1. ดู ตัวอย่างข้อเสนอโดยละเอียดใน วิโรจน์ ณ ระนอง และ วีรวัฒน์ จันทโชติ. “การรักษาเสถียรภาพราคาสินค้าเกษตรและกลไกการบริหารราคาสินค้าเกษตรตามข้อ เสนอใหม่” โครงการแผนแม่บทกระทรวงพาณิชย์ พ.ศ.2540-2549 กรุงเทพ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. 2541. และใน วิโรจน์ ณ ระนอง “ข้อเสนอแนวทางการบริหารราคาสินค้าเกษตรของไทย” วารสารเศรษฐศาสตร์ธรรมศาสตร์ ปีที่ 16 ฉบับที่ 4 สิงหาคม 2541
  2. วิโรจน์ ณ ระนอง และ ศรชัย เตรียมวรกุล. “การรวมกลุ่มประเทศผู้ส่งออกสินค้าเกษตร: กรณีศึกษาเรื่องยางพาราและข้าวของไทย” เอกสารประกอบการสัมมนาประจำปี 2545 ของสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.

TCIJ: ‘คนลุ่มน้ำอีสาน’ เห็นพ้องทำข้อมูลพื้นที่ ดัน ‘โมเดลการจัดการน้ำทางเลือก’

ที่มา ประชาไท

เปิดเวทีวิพากษ์นโยบายจัดการน้ำของรัฐฯ นักวิชาการจวกคิดแบบแยกส่วน ละเลยความสัมพันธ์ของมนุษย์กับภูมินิเวศ ด้านชาวบ้านลุ่มน้ำร่วมระดมความคิดเสนอแนวทางการจัดการน้ำทางเลือก ผลักดันเป็นโมเดลเสนอรัฐบาล

เมื่อวันที่ 4 ก.ย.2554 เวลา 13.00 น. ณ ห้องประชุมคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ศูนย์พัฒนาการเมืองภาคพลเมือง สถาบันพระปกเกล้า จ.อุดรธานี ร่วมกับองค์กรพัฒนาเอกชนเครือข่ายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมภาคอีสาน และนักวิชาการในแวดวงสถาบันอุดมศึกษาท้องถิ่น จัดเวทีวิชาการวิพากษ์นโยบายการจัดการน้ำและบทเรียนจากประสบการณ์ชุมชนอีสาน โดยเชิญชาวบ้านจากลุ่มน้ำโขงอีสาน ชี ห้วยหลวง หนองหาน ลำพะเนียง และแก่งละว้า จำนวนกว่า 300 คน ร่วมถอดบทเรียนและเสนอโมเดลการจัดการน้ำทางเลือกเสนอรัฐบาลใหม่
ช่วงแรก วิทยากรได้ผลัดเปลี่ยนกันอภิปรายเกี่ยวกับสถานการณ์นโยบายของการจัดการลุ่ม น้ำของรัฐบาล เพื่อให้ผู้เข้าร่วมเวทีได้เข้าใจภาพรวมของนโยบาย แผนและโครงการการจัดการน้ำในอีสาน อาทิ การผันน้ำข้ามประเทศ น้ำงึม-ห้วยหลวง-ลำปาว การผันน้ำข้ามลุ่มน้ำในภูมิภาค โครงการระบบเครือข่ายน้ำพื้นที่วิกฤต 19 พื้นที่ และนิเวศอีสานกับการจัดการน้ำ เมื่อเข้าสู่ช่วงที่สอง มีการแลกเปลี่ยนกันระหว่างวิทยากรกับชาวบ้านจากพื้นที่ลุ่มน้ำต่างๆเกี่ยว กับประสบการณ์และปัญหาของแต่ละพื้นที่อย่างกว้างขวาง อีกทั้งมีการระดมความคิดเสนอแนวทางการจัดการน้ำทางเลือกร่วมกันเพื่อผลักดัน โมเดลการจัดการน้ำเสนอรัฐบาลต่อไป
นายสันติภาพ ศิริวัฒนไพบูลย์ อาจารย์ประจำสาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี แลกเปลี่ยนในเวทีว่า การจัดการน้ำขนาดใหญ่ของรัฐนั้นได้สะท้อนให้เห็นว่าเป็นการพัฒนาที่เกินความ จำเป็น คนชนบทอีสานไม่ได้ต้องการน้ำปริมาณมากๆ อย่างที่รัฐคิด น้ำที่มีอยู่มันก็เพียงพออยู่แล้ว ขณะเดียวกันกระบวนการจัดการน้ำของรัฐดังกล่าวยังมีลักษณะรวมศูนย์อำนาจ ขาดการมีส่วนร่วมของชาวบ้านในพื้นที่ ที่สำคัญคือการละเลยการมองในมิติความสัมพันธ์ระหว่างชาวบ้าน ภูมิปัญญา และภูมินิเวศเฉพาะของแต่ละพื้นที่
ฉะนั้น ทางออกของการจัดการน้ำที่จะสามารถสร้างความสมดุลระหว่างคนกับธรรมชาติอย่าง ยั่งยืนได้นั้น จึงต้องเปิดพื้นที่ให้กับการมีส่วนร่วมของชาวบ้านในท้องถิ่น คืนอำนาจการตัดสินในการจัดการและใช้ประโยชน์จากทรัพยากรให้กับชาวบ้าน เพื่อให้มีการจัดการน้ำในระดับย่อย กระจายตัวให้เหมาะสมสอดคล้องกับภูมินิเวศ และวิถีชีวิตของชาวบ้านในแต่ละพื้นที่
ด้านนายหาญณรงค์ เยาวเลิศ ประธานมูลนิธิเพื่อการบริหารการจัดการน้ำแบบบูรณาการ (ประเทศไทย) กล่าวว่า ในภาคอีสาน ลักษณะของการเกษตรจะต่างกับการเกษตรในภาคกลางโดยสิ้นเชิง ถ้าไปทำนาในพื้นที่ที่ไม่เหมาะสม เช่น ในหนอง บึง ที่อยู่ในอีสาน เราพัฒนาได้เพียงบางที่ เพราะบางที่เราสูบน้ำในช่วงหน้าแล้ง เกลือก็ตามมา ผลกระทบก็คือว่า น้ำที่เข้าไปอยู่ในแปลงเกษตรจะทำให้ข้าวตาย อันนี้พิสูจน์ได้จากโครงการสูบน้ำด้วยพลังงานไฟฟ้าซึ่งดำเนินการโดยกรมพัฒนา และส่งเสริมพลังงาน ที่เคยทำมาแล้ว หรือพอเป็นโครงการโขงชีมูลที่มีการสร้างเขื่อน เช่น เขื่อนราษีไศล และเขื่อนอื่นๆ จะมีเพียงบางเขื่อนเท่านั้นที่สามารถสูบน้ำได้จากน้ำมูล น้ำชี มาใช้ได้
“พฤติกรรมของการเกษตรในภาคอีสานเกือบจะทั้งหมดต้องทำนาโดยการใช้น้ำจากธรรมชาติ ไม่ใช่น้ำในระบบชลประทาน” นายหาญณรงค์กล่าว
ส่วนนายวิเชียร ศรีจันนนท์ แกนนำกลุ่มอนุรักษ์และฟื้นฟูลุ่มน้ำลำพะเนียง กล่าวว่า อยากให้รัฐบาลยกเลิก หยุด หรือชะลอโครงการที่ส่งผลกระทบต่อชุมชนทั้งหมด เพราะที่ผ่านมาการจัดการน้ำตามแนวทางของรัฐบาลได้สร้างผลกระทบทางลบมากกว่า ประโยชน์ที่รัฐได้บอกกับชาวบ้านเอาไว้ ตัวอย่างที่ลำพะเนียงชัดเจนมาก ระบบนิเวศในลำพะเนียงเสื่อมโทรม
“ทรัพยากรที่มันเคยมีอยู่หลากหลาย ชาวบ้านสามารถไปเอามาเป็นอาหารเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง เอาไปขายตลาดก็ทำไม่ได้แล้วเดี๋ยวนี้ ธรรมชาติมันเปลี่ยนแปลงไปหมด แล้วใครจะเข้ามารับผิดชอบให้ชาวบ้าน ถ้าไม่ใช่พวกเรารับผิดชอบตัวเราเอง” นายวิเชียรกล่าว
นายคงเดช เข็มนาค กรรมการกลุ่มชาวบ้านอนุรักษ์และฟื้นฟูแก่งละว้า กล่าวในทำนองเดียวกันว่าโครงการจัดการน้ำของรัฐที่ผ่านมา ได้สร้างปัญหาให้กับชาวบ้าน มีการสร้างคันดินล้อมรอบแก่งเพื่อกักเก็บน้ำ ทำให้น้ำไม่สามารถไหลลงแก่งละว้าได้ น้ำเอ่อล้นท่วมที่ดินทำกินของชาวบ้าน ดังนั้นรัฐจะต้องแก้ไขปัญหาด้วยการจัดตั้งกองทุนฟื้นฟูและเยียวยาจากนโยบาย การจัดการน้ำของภาครัฐที่ล้มเหลว นายคงเดชกล่าว
ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ก่อนเวทีจะยุติลงทางวิทยากร และชาวบ้านจากพื้นที่ลุ่มน้ำต่างๆ ได้มีความเห็นร่วมกันว่า แต่ละพื้นที่ต้องกลับไปประมวลสถานการณ์และถอดบทเรียนของพื้นที่ตนเอง เพื่อจัดทำข้อมูลระดับพื้นที่ที่ถูกต้อง ชัดเจน แล้วนำเสนอเป็นทางเลือกในการจัดการน้ำให้กับรัฐบาลต่อไป

ผู้หญิงยิงฮ.สู้ต่อไม่สู้ก็ตาย-ตายก็ไม่กลัว เพื่อนร่วมชะตาก้าวขาไม่พ้นคุกโดนยัดคดีใหม่ต่อหน้าลูกเมีย

ที่มา Thai E-News

ยิ้มแห่งอิสรภาพ-"เจ๊ จ๋า"คดีผู้หญิงยิงฮ.กับช็อตแรกสู่อิสรภาพถ่ายรูปคู่กับทนายอานนท์ นำภา (ภาพบน) และ"ผู้พันสู้"น.ต.ชนินทร์ คล้ายคลึง (ภาพล่าง) ที่ไปรอต้อนรับออกจากเรือนจำ เมื่อค่ำวันจันทร์ที่ 5 ก.ย. ปรากฎในเฟสบุ๊คของผู้พันสู้ ทั้งนี้ผู้หญิงยิงฮ.กับผู้ร่วมชะตากรรมอีก2รายถูกจับติดคุกมาตั้งแต่ 3 พฤษภาคม 2553 หรือถูกขัง 1 ปี 4 เดือน ศาลยกฟ้องเมื่อ 25 สิงหาคมที่ผ่านมา แต่ถูกขังต่อมาอีก 2 สัปดาห์ เพิ่งให้ประกันและก้าวสู่อิสรภาพในค่ำวานนี้ ทว่าเพื่อนร่วมชะตารายหนึ่งก้าวขายังไม่พ้นคุกโดนยัดคดีใหม่ทันควัน(ภาพเป็นข่าว)

โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
6 กันยายน 2554

ทนายอานนท์ นำภา ซึ่งไปต้อนรับผู้หญิงยิงฮ.สู่อิสรภาพเมื่อค่ำวานนี้เขียนลงเฟสบุ๊คว่า
"เราเสื้อแดงต้องสู้ต่อไป เพราะถ้าถอยคือความตาย..."บางถ้อยจากคนจริง จ๋า... เธอถูกกล่าวหาว่ายิง ฮ.

ส่วนผู้พันสู้บันทึกลงเฟสบุ๊คของเขาว่า

เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ได้้ถ่ายรูปคู่กับหญิงสาว ที่เรียกว่า ผู้หญิง ยิง ฮอ. ไม่ใช่ผู้หญิงยิงเรืออีกต่อไป 555 พี่จ๋าผู้ถูกกล่าวหาว่ายิงเฮเลิคอปเตอร์ด้วยบั้งไฟ. กูอยากจะขำให้ฟันร่วง ทีแม่งตก3 ลำซ้อนเสือกหาข้อมูลไม่ได้ว่าล้ำแดนได้อย่างไร อย่าตอแหลมาก. ทหาร. เทคโนโลยีไปไกลจนรู้ว่า ใครอยู่ตรงไหนแล้ว และจงรู้ไว้ว่า พวกเราจะขุดคุ้ยความชั่วของตัวเหี้ยต่อไป

ส่วนป๋าจอมตั๊บฯบันทึกถึงการไปต้อนรับผู้หญิงยิงฮ.ซึ่งวเป็นข่าวดี ปิดท้ายด้วยข่าวสะเทือนใจเมื่อ 1ในผู้ร่วมชะตากรรมเหมือนโดนแกล้ง พ้นคุกคดีนี้โดนรวบไปขังอีกคดีใหม่ ท่ามกลางสายตาลูกเมียที่สุดแสนจะร้าวรานใจ
รับ ตัวพี่จ๋า-นฤมล วรุณรุ่งโรจน์ เหยื่อที่ถูกภาครัฐภายใต้อำนาจศอฉ.ใส่ข้อหา "ผู้หญฺงยิงฮ." มานั่งทานอาหารมื้อแรกนอกเรือนจำ ในรอบ 1 ปี 4 เดือน 2 วัน ที่ต้องถูกจองจำโดยที่ไม่มีความผิดใดๆ

แต่ออกจากคุกแล้ว วันรุ่งขึ้นพี่จ๋าต้องขึ้นศาลอาญารัชดาอีกรอบ คดีใ้ไม้คมแฝกตีหัวทหารที่มาสลายการชุมนุมครับ

พี่จ๋าเล่าว่า พี่แค้นมากนะไอ้พวกทหารที่มาสลายเรา มาป้วนเปี้ยนหน้าบ้าน มาจับพี่ เคยปฏิญาณไว้ว่า วันนึงต้องเอาคืนพวกมันให้ได้ และถ้าพี่กัดใครพี่จะกัดไม่ปล่อยจริงๆ ถามว่ากลัวตายมั๊ย มันเลยจุดนั้นมาไกลแล้ว เลิกกลัวไปแล้ว จะไปกลัวทำไม

เรามาสู้เพื่อความเป็นธรรม เพื่อลูกหลานรุ่นต่อไป เพื่อประเทศชาติบ้านเมืองเหมือนกัน อย่าไปกลัว ถ้ากลัวก็เท่ากับเราเดินถอยหลัง

ตัวพี่วันนี้ถ้าหากถอยหลังไปมันคือความตายอยู่ดี คงเลือกเดินหน้าไปชนกับมันต่อ อย่างน้อยเราก็มีโอกาสรอดมากกว่าการถอยหลัง/จ๋า นฤมล วรุณรุ่งโรจน์("ผู้หญิงยิงฮ.")
(ภาพและคำบรรยาย:ป๋าจอมตั๊บฯ)

ดูมันทำ!เพื่อนร่วมชะตาผู้หญิงยิงฮ.พ้นคุกแล้วโดนรวบไปเข้าคุกอีกคดี

นายชาตรี ศรีจินดา 1 ใน 3 ผู้ต้องหาคดีหญิงยิงฮ.ได้รับการประกันตัวเมื่อวันที่ 5 ก.ย.54 หลังถูกจองจำกว่า 1 ปี
แต่ยังไม่ทันได้รับการปล่อยตัวไปไหน กลับมีเจ้าหน้าที่ตำรวจจากสน.ประชาชื่นมาควบคุมตัวไปดำเนินคดีอีกคดีหนึ่ง
ท่ามกลางความเศร้าเสียใจของลูกเมียญาติพี่น้องที่มารอรับ
สภาพ ของคุณแม่และลูกสาวของพี่หนู ชาตรี ศรีจินดา หนึ่งในเหยื่อที่ถูกศอฉ.ยัดคดีอาวุธสงคราม หลังจากได้รับทราบว่าพี่หนูต้องถูกอายัติตัวต่อไปอีกในคุกของโรงพัก สน.ประชาชื่น และนำส่งสน.แสมดำในวันอังคารที่ 6 จากคดีเก่าก่อนจะมาเป็นเสื้อแดงที่ถูกรื้อเอามาใช้อายัดตัวพี่หนูกลับเข้า คุก หลังจากได้ประกันตัวออกมาในคดี"ก่อการร้าย ยิงเฮลิคอปเตอร์"หลังศาลยกฟ้องไปแล้วกว่า 1 สัปดาห์ และติดคุกฟรีมาแล้วกว่า 1 ปี 4 เดือน

*********
เรื่องเกี่ยวเนื่อง:






เปิดปูมคดีผู้หญิงยิงฮ.คดีพิสดารตั้งแต่ต้นจบจบ

-โลกไม่ลืม ผู้หญิงยิงฮ.

-รายงาน: เปิดปม ก่อนพิพากษาคดี “ผู้หญิง ยิง ฮ. (10 เมษา)"

สำหรับ ‘จ๋า’ เป็นหญิงห้าวแห่งสนามหลวง เธอออกมาประท้วงรัฐประหารตั้งแต่ปี 2549 โดยรวมกลุ่มกับ ‘กุล่มคนวันเสาร์ไม่เอาเผด็จการ’

เพราะเธอชื่นชอบนโยบายของพรรคไทยรักไทย และเกลียดชังการรัฐประหาร อาชีพเดิมเคยเป็นแม่ค้าขายผัก มีนิสัยตรงไปตรงมา โผงผาง ใจดี แต่ค่อนข้างปากร้าย เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มบอกกล่าว จากนั้นแม้กลุ่มจะสลายหายไปแล้ว แต่จ๋ายังคงวนเวียนอยู่กับการชุมนุมโดยตลอด อาศัยรายได้จากการขายสมุนไพร และทำแชมพูสำหรับสุนัข เนื่องจากเธอเป็นคนรักสุนักเหมือนลูกแท้ๆ เธออยู่กับลูกๆ 7 ตัวเพียงลำพัง สามีของเธอที่เป็นนายตำรวจเสียชีวิตไปในปี 2535

จ๋าเล่าขณะติดคุกอยู่ทัณฑสถานหญิงกลางว่า รู้จักกับสุรชัย จำเลยที่ 1 จากการชุมนุมเมื่อปี 2552 เพราะเป็นแท็กซี่เสื้อแดง จากนั้นจึงว่าจ้างมารับส่งในการชุมนุมมาโดยตลอด จนเป็นเพื่อนสนิทกัน ขณะที่รู้จักกับจำเลยที่ 3 หรือชาตรีในการชุมนุมปี 52 เช่นกัน ขณะเขากำลังขายเสื้อผ้าหมาและเธอเดินซือเสื้อผ้าหมา ทั้งหมดมาเจอกันอีกที่การชุมนุมปีถัดมา

ในวันที่โดนจับ คืนนั้นกว่าจะกลับมาถึงบ้านของจ๋าก็ตีสี่ครึ่ง สุรชัยและชาตรีจึงงีบหลับที่บ้านจ๋าก่อนกลับบ้านในตอนเช้า

จากนั้นเวลาประมาณ 9.00 น. เจ้าหน้าที่ทหารประมาณ 30 คน อาวุธครบมือได้บุกเข้ามาในบ้าน และจับกุมทั้งสามคน นำตัวขึ้นรถแยกคนละคัน ทั้งสามให้การตรงกันว่า เมื่อคุมตัวสักพักก็ขับรถวนไปวนมาพักใหญ่ก่อนกลับมาที่บ้านพักที่จับกุม

สุชัย บอกว่า ขณะอยู่บนรถก่อนจะถึงที่บ้านพักของจ๋า เจ้าหน้าที่ก็ถามเขาว่า อาวุธอยู่ที่ไหน เขาตอบว่าไม่รู้ เจ้าหน้าที่เอามือทุบหน้าอกของเขา และถามเขาอีกครั้งว่า อาวุธอยู่ที่ไหน เขาก็ตอบว่าไม่รู้ เจ้าหน้าที่ถามพร้อมกับทุบที่หน้าอกของเขาสลับไปมาประมาณ 20 ครั้ง

เมื่อรถวิ่งมาถึงบ้านที่เกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ก็พาเขาไปที่ห้องนอน ตอนที่จะเดินไปในห้องนอน ก็ปรากฎว่ามีอาวุธกองอยู่ในบ้านจำนวนเยอะมาก มีปืนอาก้า ระเบิด กระสุนเป็นถุง ๆ

เจ้าหน้าที่ถามเขาอีกครั้งว่า อาวุธ อยู่ไหน เขาก็ตอบอีกครั้งว่า เขาไม่รู้ หลังจากนั้น เขาก็โดนเจ้าหน้าที่เตะเข้าที่ลำตัว จนเขาล้มทั้งยืน และเขาถูกกุญแจมือไขว่หลัง พอเขาล้มลงก็กระทืบเขาทั้งหน้าและหลังหลายครั้ง

หลังจากนั้นก็พาเขาออกมาจากห้อง แล้วก็ใส่กุญแจมือให้เขาใหม่ โดยเอากุญแจมือใส่ที่ด้านหน้า และจากนั้นก็ให้เขาถือกระป๋องแก๊สน้ำตา แล้วถ่ายรูปเขา ก่อนจะให้ชี้ไปที่กองอาวุธและถ่ายรูปเขาไว้อีกครั้ง

เขาเล่าว่าตลอดเวลานั้น เขาไม่มีโอกาสคิดอะไรทั้งสิ้น ไม่มีโอกาสถามว่าทำไมมาจับเขาและตรวจค้นเขา เขาไม่ทราบด้วยว่าเจ้าหน้าที่ มีหมายจับและหมายค้นหรือไม่ แต่ไม่เห็นเจ้าหน้าที่แสดงหมายใดๆ และเจ้าหน้าที่ก็ไม่ได้บอกว่า เขาสามารถติดต่อเพื่อน ญาติ หรือทนายได้ แต่ถึงให้ติดต่อ เขาไม่อยากติดต่อเพราะกลัวว่าญาติพี่น้องจะเดือดร้อน

ยิ่งไปกว่านั้น สุรชัยยังระบุว่าเขาทั้งสามถูกนำตัวไปยัง กองพันทหารราบที่ 11 ในช่วงเย็น โดยถูกแยกขังคนละแห่งเพื่อทำการสอบสวน ห้องที่เขาถูกนำไปสอบสวนเหมือนเป็นโกดังเก็บถังน้ำมัน มีถังน้ำมัน 200 ลิตร ตั้งเรียงรายอยู่ ประมาณ 20 ถัง กลิ่นน้ำมันคลุ้งไปหมด มีเจ้าหน้าที่สอบสวนนั่งในห้องเขาประมาณ 3-4 คน มีคนถาม 1 คน และมีคนจดบันทึก 2 คน เจ้าหน้าที่ในราบ 11 ถามเขาว่า อาวุธอยู่ที่ไหน และข่มขู่ว่าหากเขาไม่ยอมรับจะจับเขาไปใส่ถังน้ำมัน 200 ลิตร เอาผ้าปิดปาก แล้วเอาน้ำมันราดเมื่อเขาโดนขู่เขาจึงตอบคำถามทั้งหมดเรื่องไหนไม่รู้ก็ พยายามตอบๆ ไป เพื่อจะไม่ถูกทำร้าย แต่บางเรื่องเขาก็ตอบตามจริง เช่นการปลอมทะเบียนรถ เนื่องจากตอนที่ชุมนุมนั้นมีข่าวว่า มีคนจดทะเบียนรถยนต์คนเสื้อแดงแล้วจะไปตามทำร้ายจึงทำให้เขาต้องปลอมทะเบียน รถยนต์เพื่อความปลอดภัย จากนั้นเจ้าหน้าที่จึงให้มีการเซ็นเอกสารต่างๆ ซึ่งเขาไม่มีโอกาสได้อ่าน แล้วค่อยนำตัวไปให้ดีเอสไอในตอนกลางคืน

ขณะที่ผู้ใช้นามแฝงในโลกอินเตอร์เน็ตว่า “ป้านินจา” อดีตสมาชิกกลุ่มคนวันเสาร์ไม่เอาเผด็จการ ตั้งข้อสังเกตว่า จากการสอบถามกับจ๋าในเรือนจำ พบว่าเจ้าหน้าที่ทหารเอาปืนขู่ชาวบ้านที่ออกมาดูเหตุการณ์ให้กลับเข้าบ้านจน หมด จึงไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นบ้าง มีการเอาตัวจำเลยทั้งหมดออกจากบ้านไป แล้วจากนั้นจึงนำกลับมาพร้อมกับบอกว่าพบอาวุธปืนและกระสุนปืนจำนวนมากใส่ไว้ ในถุงกอล์ฟซ่อนอยู่ในท่อระบายน้ำที่นอกตัวบ้าน ซึ่งในความเป็นจริงท่อระบายน้ำดังกล่าวกว้างเพียง 14 เซ็นติเมตร ไม่มีทางจะนำถุงกอล์ฟยัดลงไปได้

“เท่าที่มีการสืบพยาน ลายนิ้วมือแฝงบนอาวุธก็ไม่มีเลย พยานคนเดียวที่บอกว่าเห็นก็เบิกความว่าพี่จ๋าผมยาวประบ่า ทั้งที่จริงๆ แกตัดผมสั้นตลอด”

“คดีนี้ไม่มีใครช่วยเลย วอล์กอินไปที่ไหนเขาก็กระโดดหนีหมด เพราะกลัวจะถูกโยงมาเกี่ยวพัน คดีมันหนัก โทษหนัก แต่ที่สุดก็มีทนายพรรคมาช่วย แล้วก็ได้ทนายอาวุโสอีกคนที่เขาอาสามาช่วยในช่วงหลังเพราะสงสาร ญาติๆ เขาก็รวมเงินให้ทนายไปไม่กี่พันบาท” ป้านินจากล่าว

"ถ้าพี่จ๋าไม่โดนจับเสียก่อน แล้วอยู่รอดจนเขาสลายการชุมนุม ต้องโดนยิงตายแน่ๆ เพราะแกต้องวิ่งไปอยู่ด่านหน้าอย่างแน่นอน" ป้านินจากล่าว

แกนนำเสื้อแดงไม่ยอมพูดความจริงทั้งหมดกับมวลชน

ที่มา Thai E-News

การ พูดแบบนี้ของแกนนำ เป็นการเสนอมุมมองว่าเสื้อแดงเป็นแค่ “กองเชียร์” หรือ “ลูกน้อง” ของรัฐบาล แทนที่เสื้อแดงจะเป็นขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมเพื่อความยุติธรรม และประชาธิปไตย


โดย ใจ อึ๊งภากรณ์

ในงาน "คอนเสิร์ตต้อนรับวันอิสรภาพ ลมหายใจที่ไม่แพ้" ของเสื้อแดงเมื่อวันที่ 3 กันยายน 2554 ที่ชั้น 6 ห้างสรรพสินค้าอิมพีเรียล ลาดพร้าว แกนนำหลายคนได้แสดงจุดยืนเกี่ยวกับรัฐบาลใหม่ ซึ่งเราจะต้องนำมาวิเคราะห์

(ดูคลิปวิดีโอได้ที่ http://thaienews.blogspot.com/ )








บก.ลายจุด สมบัติ บุญงามอนงค์ เสนอว่า “เสื้อแดงเป็นกองหลัง เพื่อไทยเป็นกองหน้า”

บอกว่าเสื้อแดงกับเพื่อไทยต้องเกาะกันสนิท และเชื่อว่าคนของเราที่คุมอำนาจอยู่ ท้ายสุดสมบัติมีความหวังว่านายกฯยิ่งลักษณ์จะนำคนที่สั่งฆ่าประชาชนมาขึ้น ศาลประชาชน

ณัฐวุฒิ ไสยเกื้อ บอกว่าจะเดินหน้าหาทางประกันคนเสื้อแดงทั่วประเทศ 40 คนที่ยังถูกขังอยู่ ณัฐวุฒิเสนออีกว่าต้องปรับวิธีทำงานของคนเสื้อแดง เน้นการขยายมวลชน บอกให้คนเสื้อแดงใจเย็นไปก่อน รอให้แกนนำนปช.กำหนดแนวทาง และมองว่าเราต้องปกป้อง “รัฐบาลของประชาชน”

จตุพร พรหมพันธ์ บอกว่าคนเสื้อแดงต้องปกป้องรัฐบาลเพื่อไทยจากรัฐ ประหาร อย่างที่เคยเกิดกับรัฐบาลไทยรักไทยและพลังประชาชน จตุพรบอกด้วยว่าฆาตกรที่สั่งฆ่าประชาชนยังมีตำแหน่งและลอยนวล เราไม่ควรลืม

แกนนำเหล่านี้เป็นคนที่กล้าหาญเสียสละและต่อสู้มานาน แต่ตอนนี้เขามีแนวโน้มที่จะไว้ใจรัฐบาลเพื่อไทยมากเกินไปว่าจะแก้ไขวิกฤตการเมือง เช่นเรื่องการนำคนสั่งฆ่าประชาชนมาขึ้นศาล

โดยไม่มีการวิเคราะห์เลยว่าเพื่อไทยพร้อมจะปรองดองยอมจำนนต่อทหารแค่ไหน ไม่เตรียมมวลชนสำหรับการต่อสู้เพื่อความเป็นธรรมเลย

ซึ่งเราอาจต้องสู้เพื่อกดดันรัฐบาล หรืออาจต้องถึงกับคัดค้านรัฐบาลในบางเรื่องด้วย

แกนนำเหล่านี้มองว่าเสื้อแดงต้องไว้ใจรัฐบาลให้โอกาสรัฐบาล และใจเย็นรอเป็นปีๆ เพื่อให้มีการแก้รัฐธรรมนูญ

การพูดแบบนี้เป็นการเสนอมุมมองว่าเสื้อแดงเป็นแค่ “กองเชียร์” หรือ “ลูกน้อง” ของรัฐบาล แทนที่เสื้อแดงจะเป็นขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมเพื่อความยุติธรรมและ ประชาธิปไตย

การเสนอว่าเสื้อแดงควรใช้เวลาตอนนี้ในการขยายเครือข่ายมวลชน เป็นเรื่องดี แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงคือไม่ระบุว่าการขยายมวลชนเสื้อแดง ควรเน้นไปที่ไหน

ไม่พูดถึงความสำคัญของขบวนการแรงงาน พูดแค่ว่าเราควรหามิตรให้มากที่สุด

ซึ่งอาจหมายความว่าต้องไปจับมือกับเสื้อเหลืองหรือเปล่า?

ยิ่งกว่านั้นการเสนอให้ขยายเครือข่ายมวลชน โดยไม่ขยายผลงานในรูปธรรมของเสื้อแดงพร้อมๆ กัน เช่นเรื่องการเคลื่อนไหวให้ยกเลิก 112 การเลิกคดีคนเสื้อแดง การปลดผบทบ. หรือการแจ้งความ อภิสิทธิ์ สุเทพ อนุพงษ์ ประยุทธ์ ในคดีฆ่าประชาชน จะทำให้ขยายมวลชนอยากมาก เพราะเราจะต้องมีผลงานรูปธรรมไปเสนอกับคนที่ยังไม่เป็นเสื้อแดงเพื่อให้เขา มาเป็นพวก

บางคนอาจบอกว่าถ้าเรารุกสู้แบบนั้น เราจะดึงเสื้อเหลืองมาเป็นมิตรไม่ได้ ถ้าคิดอย่างนั้นก็เท่ากับคิดยอมจำนนกับอำมาตย์ เพื่อนำเสื้อเหลืองมาเป็นมิตร ความคิดแบบนี้จะนำเราไปสู่ความพ่ายแพ้

แกนนำเสื้อแดงพูดถูกเวลาบอกว่าเราต้องปกป้องรัฐบาลจากรัฐประหาร แต่ถ้าเราเน้นบทบาทของเสื้อแดงไว้แค่นี้ และปลุกให้คนกลัวรัฐประหารมากเกินไป จะทำให้เรามองข้ามความเป็นไปได้ว่ารัฐบาลเพื่อไทยทำข้อตกลงกับทหารอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้มีการทำรัฐประหาร

เช่นการสัญญาว่าจะไม่ปลดประยุทธ์ ไม่แก้ไขปัญหา 112 หรือไม่นำคนสั่งฆ่าประชาชนมาขึ้นศาล ถ้าเราไม่ระวังการพูดแต่เรื่องรัฐประหารจะกลายเป็นข้ออ้างในการเสนอว่า เสื้อแดงควรใจเย็นไม่เคลื่อนไหวเพื่อทวงความยุติธรรมต่างๆ เลย

แกนนำเสื้อแดงเหล่านี้พูดในทำนองว่ารัฐบาลเพื่อไทยไม่มีหนี้บุญคุณกับเสื้อแดงเลย ไม่ พูดในลักษณะต่อรองว่าเสื้อแดงจะสนับสนุนรัฐบาล ต่อเมื่อรัฐบาลตอบสนองความต้องการของเราในเรื่องความยุติธรรม การสนับสนุนรัฐบาลต้องมีเงื่อนไขเสมอ

ในเรื่องคดี 112 หรือกฏหมายเผด็จการ 112 ไม่มีการพูดอะไรเลย ทั้งๆ ที่รัฐมนตรีพรรคเพื่อไทยสองคนประกาศว่าจะใช้ 112 ในลักษณะเข้มงวดมากขึ้น ถ้าเลือกที่จะมองข้ามปัญหานี้ ก็เท่ากับเลือกที่จะมองข้ามอำนาจนอกระบบของอำมาตย์

เวลาแกนนำอย่างสมบัติและจตุพรพูดว่า “คนเสื้อแดงเป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตยและเป็นเจ้าของรัฐบาล” เราต้องถามว่าจริงแค่ไหน? หรือ ว่าในความเป็นจริงทหารและแนวร่วมอำมาตย์ เพียงแต่ยอมให้เราลงคะแนนเสียงเลือกรัฐบาลเท่านั้น ในขณะที่เขาถืออำนาจดิบอยู่ในมือ เพื่อบังคับไม่ให้มีการเปลี่ยนแปลงแท้จริงในสังคมไทย

คนเสื้อแดงไม่ควรรอโดยไม่ทำอะไร เราควรตั้งวงถกเถียงแลกเปลี่ยนเรื่องแนวทางการต่อสู้

เราควรจะมีตารางเวลาในการแก้ปัญหาต่างๆ ที่เราระบุต่อสังคมให้ชัดเจนและเรียกร้องต่อรัฐบาล เราต้องพูดถึง 112 และอำนาจทหารด้วย

และเราควรจะนำข้อสรุปต่างๆ ของเราไปยื่นให้กับแกนนำ นปช. เพื่อให้ขบวนการเสื้อแดงมีความเป็นประชาธิปไตย

คนเสื้อแดงระดับรากหญ้าควรจะเป็นเจ้าของนโยบาย นปช. ไม่ใช่นั่งรอให้แกนนำสั่งการลงมาอย่างเดียว และอย่าลืมว่าถ้าเรายิ่งนั่งรอนานเท่าใด ขบวนการของเราจะอ่อนแอลงมากขึ้นเท่านั้น

เรายิ่งหลงไว้ใจรัฐบาลมากเท่าใด เราจะยิ่งผิดหวังเท่านั้น

เหยื่อ112รายล่าสุดเล่านาทีระทึกโดนชาร์จ ไม่เชื่อfacebookปูดข้อมูลให้ขบวนการล่าแม่มดคดีหมิ่น

ที่มา Thai E-News

ยิ้มแห่งอิสรภาพ-"เจ๊ จ๋า"คดีผู้หญิงยิงฮ.กับช็อตแรกสู่อิสรภาพถ่ายรูปคู่กับทนายอานนท์ นำภา (ภาพบน) และน.ต.ชนินทร์ คล้ายคลึง (ภาพล่าง) ที่ไปรอต้อนรับออกจากเรือนจำ ปรากฎในเฟสบุ๊คของน.ต.ชนินทร์ ทั้งนี้ผู้หญิงยิงฮ.กับผู้ร่วมชะตากรรมอีก2รายถูกจับติดคุกมา1ปี4เดือน ศาลยกฟ้องเมื่อ24สิงหาคม แต่ถูกขังต่อมาอีกฟรีๆหลายวัน เพิ่งให้ประกันและก้าวสู่อิสรภาพในค่ำวันนี้(ภาพเป็นข่าว)
Suda Rangkupan-ไปร่วมงานวีรชน "หรั่ง" ของเรา งานอบอุ่น อบอวลด้วยความรักของพี่ๆ น้องๆ ...ทำให้นึกถึงผู้มีอำนาจล้นเหลือ เกิดปลงขึ้นมานิดๆ...ว่า..."จะใหญ่โตอย่างไร จัดงานศพ ก็ไม่ได้ "ใจ" ครึ่งหนึ่งของพวกเราประชาชน!!!" ...เมื่อไหร่จะสำนึกเสียที!!(ภาพเป็นข่าว)

โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
5 กันยายน 2554

ผู้เดินทางเข้าเยี่ยมนายสุรภักดิ์ ภูไชยแสง วัย 40 ปี โปรแกรมเมอร์อิสระ ที่ถูกจับกุมคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ตามมาตรา 112 รายล่าสุด รายงานทางเฟสบุ๊คว่า เหยื่อรายล่าสุดของมาตรา 112 ถูกแจ้งจับด้วยหลักฐานภาพจากเฟสบุ๊คจริง แต่ไม่ได้มีการให้ไอพีแอดเดรสจากหน่วยงานบริษัทแม่ของระบบเฟสบุ๊คตามที่นัก ล่าแม่มดอ้างถึงอต่อย่างใดทั้งสิ้น

"ในการสู้คดีในชั้นศาล หากสั่งฟ้องด้วยหลักฐานจากภาพแค็ปเจอร์จากเฟสบุ๊ค ถ้าหากไม่มีหลักฐานไอพีแอดเดรสจากบริษัทแม่ของทางเฟสบุค ก็ไม่มีทางจะเอาผิดใดๆแก่จำเลยได้ในทุกๆกรณี หากจำเลยให้การปฏิเสธ ยกเว้นการหาเรื่องเอาผิดจากช่องทางอื่นที่ไม่ใช่จากเฟสบุ๊ค" จึงคาดว่าการที่นักล่าแม่มดสลิ่มอ้างว่าเฟสบุ๊ตคให้ความร่วมมือแก่ทางการไทย โดยการแจ้งไอพีของนายสุรภักดิ์จนนำไปสู่การจับกุม น่าจะเป็นเพียงการข่มขู่เพื่อปรามกระแสการวงิพากษ์วิจารณ์ในเฟสบุ๊คเท่านั้น

ปากคำผู้ต้องหารายล่าสุดเล่านาทีโดนชาร์จและวิธีการบีบให้สารภาพ โชคดีส.ส.เพื่อไทยมาช่วยประกันพรุ่งนี้
สำนักกฎหมายราษฎรประสงค์ รายงานข่าวเรื่อง จับ “เฟคบุ๊ค” เหยื่อ 112 : เขาละเมิดสิทธิผมตั้งแต่ชั้นจับกุม ว่า เหมือนยิ่งห้ามยิ่งยุ นี่เป็นรายที่ 2 ในรอบหนึ่งเดือนที่มีการบุกจับกุมผู้ต้องหาคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ…

เมื่อบ่ายวันศุกร์ที่ผ่านมา เจ้าพนักงานชุดจับกุมของกรมสอบสวนคดีพิเศษ ในชุดนอกเครื่องแบบประมาณ 10 คน ได้บุกเข้าจับกุมนายสุรภักดิ์ ภูไชยแสง วัย 40 ปี โปรแกรมเมอร์อิสระ ชาวจังหวัดบึงกาฬ ณ อาพาร์ตเม้นท์ ในซอยมหาดไทย (ลาดพร้าว 122) โดยได้กล่าวหาว่ากระทำความตามพระราชบัญญัิติว่าด้วยการกระทำความผิดอัน เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 และประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112

ซึ่งในระหว่างจับกุมได้ตรวจยึดคอมพิวเตอร์แบบพกพา , คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ แอร์การ์ด รวมทั้งแผ่นซีดีไปด้วย ทั้งนี้ ในระหว่างเข้าจับกุมพนักงานเจ้าหน้าที่มิได้ให้โอกาสผู้ต้องหาติดต่อกับทนาย ความ หรือผู้ที่ผู้ต้องหาไว้วางใจแต่อย่างใด

“พอผมกลับจากทำธุระข้างนอกเค้าก็กรูเข้ามาล็อกตัวผมทันที พูดจาข่มขู่สารพัด แต่ละคนตัวโตๆทั้งนั้น มีบางคนเข้าไปค้นและรื้อยึดคอมพ์ผมไปทั้งโน้ตบุ๊ค และ PC พวก ซีดีโปรแกรม และแอร์การ์ดที่ผมใช้ทำงานก็เอาไป เขาแจ้งข้อหาผม หาว่าผมเป็นคนสร้างเพจ เราจะครองแผ่นดินโดย… ในเฟสบุ๊ค ซึ่งผมก้ปฏิเสธว่าผมไม่รู้เรื่อง

แต่เจ้าหน้าที่ก็ไม่ยอม และยังบอกว่าผมใช้ชื่อว่า “ดอกอ้อ” และกล่าวหาว่าผมไปเกี่ยวข้องกับเว็ปไซต์ นปช.ยูเอสเอ ผมยืนยันว่าผมไม่รู้เรื่อง แต่เขาบังคับให้ผมลงชื่อรับสารภาพ ผมจะโทร.หาทนายความก็แย่งโทรศัพท์มือถือจากผม ผมกลัวเลยลงชื่อไป

เจ้าหน้าที่บังคับให้ผมบอกรหัส่เปิดคอมพิวเตอร์ ผมกลัวจึงบอกเค้าไป แล้วเขาก็พาผมมาที่ดีเอสไอ จึงได้ติดต่อกับทนายความ ดีที่ได้ทนายจากทีมคุณคารม พรรคเพื่อไทย ที่มาช่วยกัน ผมจึงมีโอกาสให้การปฏิเสธ”

ภายหลังได้ทราบจากญาติที่เดินทางมาเยี่ยมจาก จ.บึงกาฬ ว่า ทางญาติได้ประสานขอความช่วยเหลือจากทางพรรคเพื่อไทย โดย ส.ส.พรรคเพื่อไทยของจังหวัดบึงกาฬ จะใช้ตำแหน่งเข้ายื่นประกันตัวในวันพรุ่งนี้(6ก.ย.)

“ผมขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เป็นห่วง ผมสบายดี และขอบคุณทีมทนายคุณคารม รวมทั้ง ส.ส.พรรคเพื่อไทย ที่กรุณายื่นมือมาช่วยผม”

นี่เป็นการจับกุมผู้ต้องหาในคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพที่เกี่ยวข้องกับ พรบ.คอมพิวเตอร์เป็นรายที่ 2 ถัดจากคดีนิสิต ม.เกษตรศาสตร์ ในกระแสที่สังคมกำลังเผชิญคลื่นความหลากหลายทางความคิด…

ในกระแสที่ ม.112 กำลังถูกนำมาใช้จัดการกับผู้เห็นต่าง… พอเสียที

******
ข่าวเกี่ยวเนื่อง
รักพ่อต้องแสดงออก-กลุ่ม รักพ่อภาคปฏิบัติ ซึ่งมีนโยบายว่าอย่าเก็บความรักพ่อไว้ในใจ พากันจัดกิจกรรมที่หลากหลายรูปแบบ เช่น ออกลบข้อความตามกำแพงหรือห้องสุขาที่มีข้อความซึ่งพวกเขาเห็นว่าหมิ่น ไปปฏิญาณตนจะจงรักภักดีที่ศิริราช การนัดรวมตัวไปร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีในโรงหนัง การตามล่าเวบไซต์หรือเฟสบุ๊คที่พวกเขาเห็นว่าหมิ่นฯ ล่าสุดกลุ่มนี้และเครือข่ายอ้างว่าfacebookให้ความร่วมมือแจ้งipของสมาชิก รายหนึ่งจนนำมาสูการจับกุมเหยื่อคดี112รายล่าสุด

-เปิดเบื้องหน้าเบื้องหลังกลุ่มรักพ่อภาคปฏิบัติอ้างfacebookร่วมมือยัดคุกเหยื่อคดีหมิ่นรายล่าสุด

-นักล่าแม่มดบอร์ดเสรีไทยอ้างfacebookให้ความร่วมมือเปิดเผยIPสมาชิกจับกุมคนเล่นfbหมิ่นฯ1ราย