WeLoveOurKing
How to insert weloveking to you website

ทรงพระเจริญ

ขัตติยาอัด คอป แต่งนิทานโยนความผิดเสธ แดง 18 9 55

สถาบันกษัตริย์อยู่ได้ด้วยความจริง

ธงชัย วินิจจะกูล: Truth on Trial

สถาบันกษัตริย์ถึงเวลาต้องปรับตัว

ตุลาการผิดเลน !


ฟังกันให้ชัด! "นิติราษฎร์" ไขข้อข้องใจ ทุกคำถามกรณีลบล้างผลพวงรัฐประหาร





วิดีโอสอนการทำน้ำหมักป้าเช็ง SuperCheng TV ฉบับเต็ม 1.58 ชม.

VOICE NEWS

Fish




เพื่อไทย

เพื่อไทย
เพื่อ ประชาธิปไตย ขับไล่ เผด็จการ

Thursday, October 6, 2011

ภาพข่าวพระราชกรณียกิจเมื่อ6ตุลาคม2519

ที่มา Thai E-News

เมื่อลมฝนบนฟ้ามาแล้ว ร่มโพธิ์แก้วจะพาพฤกษาสดใส(ภาพขวา)-พระ บาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เสด็จฯ ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม เมื่อวันที่ 6 ต.ค. พสกนิกรชาวไทยผู้มั่นคงในองค์พระมหากษัตราธิราช เฝ้าถวายความจงรักภักดีโดยคับคั่ง

พุทธมามก(ภาพซ้าย)-สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เสด็จฯ ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศ ถวายสักการะสมเด็จพระญาณสังวร ทรงแสดงพระองค์เป็นพุทธมามก ปฏิบัติพระองค์โดยเบญจศีล ยึดมั่นในหลักพระธรรมคำสอนของสมเด็จพระบรมศาสดา เมื่อวันที่ 6 ต.ค. นี้ (ภาพและคำบรรยาย:เดลินิวส์ ฉบับวันที่ 9 ตุลาคม 2519)

โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
6 ตุลาคม 2554

สถาบันกษัตริย์ อันเป็นที่เทิดทูนสักการะของพสกนิกรชาวไทยได้มีบทบาทสำคัญในการดับ วิกฤตการณ์การเมืองมาหลายคราว ให้เหตุร้ายต่างๆสงบเย็นลงด้วยพระบารมี ทว่าในคราวเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 เมื่อ 35 ปีที่แล้ว ไม่ได้มีบันทึกทางราชการไว้ในแง่มุมนี้แต่อย่างใด

ดร.สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล นักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ไทยร่วมสมัย อาจารย์คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ บันทึกไว้ในบทความทางวิชาการว่า จากการศึกษานั้นพบว่า ไม่ได้มีการบันทึกในหนังสือทางการชื่อ พระราชกรณียกิจ ระหว่างเดือนตุลาคม 2519 –กันยายน 2520 ของสำนักราชเลขาธิการ แต่อย่างใด (ดูหน้า 2 ของหนังสือ ซึ่งสรุปพระราชกรณียกิจวันที่ 5 ตุลาคม แล้วข้ามไปวันที่ 8 ตุลาคมเลย)

กระนั้นก็ตามหนังสือพิมพ์ในยุคนั้น ก็ได้บันทึกพระราชกรณียกิจอันเปี่ยมล้นด้วยพระมหากรุณาธิคุณของพระราชวงศ์ ที่มีต่อพสกนิกรชาวไทยไว้ดังต่อไปนี้


วันที่ 19 กันยายน 2519 จอมพลถนอม กิตติขจร ที่ถูกขับไล่ไปในคราวเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 ได้กลับเข้าประเทศ โดยบวชเป็นสามเณรมาจากสิงคโปร์ จากนั้นได้มายังวัดบวรนิเวศฯ เพื่อบวชเป็นภิกษุ โดยมีพระญาณสังวร เป็นองค์อุปัชฌาย์
ต่อ มาในเวลา 21.30 น.วันที่ 23 กันยายน 2519 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯและสมเด็จพระบรมราชินีฯเสด็จไปที่วัดบวรนิเวศ เพื่อสนทนาธรรมกับพระญาณสังวรฯ ซึ่งเคยเป็นพระพี่เลี้ยงเมื่อพระองค์ทรงผนวช

ในระหว่างการเยือน คุณหญิงเกษหลง สนิทวงศ์ นางสนองพระโอษฐ์ ได้แถลงว่า สมเด็จพระราชินีให้มาบอกว่า ได้ทราบว่าจะมีคนใจร้ายจะมาเผาวัดบวรนิเวศ จึงทรงมีความห่วงใยอย่างมาก “ขอให้ประชาชนช่วยกันดูแลป้องกัน อย่าให้ผู้ใจร้ายมาทำลายวัด” (ที่มา:www.2519.net)

เย็นศิระเพราะพระบริบาล-เด ลินิวส์ ฉบับวันที่ 9 ตุลาคม 2519 ได้ตีพิมพ์ภาพในหลวงและสมเด็จพระบรมฯ กำลังทรงเสด็จทอดพระบาท โดยมีลูกเสือชาวบ้านจำนวนหนึ่งนั่งถวายบังคมกับพื้น พร้อมคำบรรยายว่า “เมื่อลมฝนบนฟ้ามาแล้ว ร่มโพธิ์แก้วจะพาพฤกษาสดใส พระ บาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เสด็จฯ ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม เมื่อวันที่ 6 ต.ค. พสกนิกรชาวไทยผู้มั่นคงในองค์พระมหากษัตราธิราช เฝ้าถวายความจงรักภักดีโดยคับคั่ง”

ดร.สมศักดิ์ตั้งข้อสังเกตว่า ถ้าคำบรรยายนี้ถูกต้อง ก็แสดงว่า ในวันนั้น ในหลวงทรงเสด็จไปยังบริเวณใกล้กับสถานที่เกิดเหตุ (ธรรมศาสตร์-สนามหลวง)มาก น่าเสียดายว่า คำบรรยายไม่ได้ระบุว่าทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจอะไรและเวลาใด (ทั้ง 2 พระองค์อยู่ในฉลองพระองค์สูทสากล)

ติดกันยังเป็นพระบรมฉายาลักษณ์สมเด็จพระบรมฯทรงกำลังนมัสการพระญาณสังวร โดยมีคำบรรยายว่า “พุทธมามก สมเด็จ พระบรมโอรสาธิราช เสด็จฯ ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศ ถวายสักการะสมเด็จพระญาณสังวร ทรงแสดงพระองค์เป็นพุทธมามก ปฏิบัติพระองค์โดยเบญจศีล ยึดมั่นในหลักพระธรรมคำสอนของสมเด็จพระบรมศาสดา เมื่อวันที่ 6 ต.ค. นี้” (ทรงอยู่ในฉลองพระองค์สูทสากล จึงอาจเป็นเวลาใกล้เคียงกับที่เสด็จวัดพระแก้วในอีกภาพหนึ่ง)
ที่มา:บทความ"เราสู้" หลัง 6 ตุลา โดยสมศักดิ์ เจียมธีรสกุล

ทรงต้องการให้บ้านเมืองสามัคคี-หนังสือพิมพ์ดาวสยาม ฉบับวันที่ 9 ตุลาคม 2519 ตีพิมพ์ว่า เมื่อเวลา 17.00 น.ของวันที่ 6 ตุลาคม 2519 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯได้รับสั่งเรียกนายธรรมนูญ เทียนเงิน ผู้ว่าการกรุงเทพมหานครเข้าเฝ้าฯ ทรงรับสั่งเกี่ยวกับการที่ได้มีลูกเสือชาวบ้านจากต่างจังหวัดนับเป็นหมื่นๆ คนได้มาชุมนุมนั้นอาจจะประสบปัญหาเกี่ยวกับอาหารและที่พัก ทรงรับสั่งให้นายธรรมนูญชี้แจงให้ลูกเสือชาวบ้านสลายตัว

ในขณะนั้นเองสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชสยามมงกุฏราชกุมาร ได้เสด็จพร้อมกับนายธรรมนูญ เทียนเงิน มาที่ทำเนียบรัฐบาลและที่ชุมนุมลูกเสือชาวบ้านด้วย ได้ทรงมีพระราชดำรัสกับกลุ่มลูกเสือชาวบ้านที่มาชุมนุมว่า
"ข้าพเจ้า ขอให้ทุกคนยิ้มแย้มและใจเย็นๆ ไม่มีอะไรที่แก้ไขไม่ได้ แต่ต้องค่อยแก้ค่อยไป บ้านเมืองตอนนี้กำลังต้องการความสามัคคีและกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่สำคัญ ฉะนั้นขอให้ทุกคนสลายตัวเสีย ถือว่าให้ของขวัญกับข้าพเจ้า ท่านเหนื่อยกันมามากแล้ว ขอให้กลับไปหลับนอนเสียให้สบาย ทุกคนโปรดทราบว่า สองล้นเกล้าฯทรงเป็นห่วง ไม่มีอะไรที่สองล้นเกล้าฯจะเสียใจเท่ากับพวกเราฆ่ากันเอง ขอให้ทุกคนโชคดี"..

ขณะที่วัลลภ โรจนวิสุทธิ์ ได้บันทึกเกี่ยวกับพระราชดำรัสครั้งนี้ว่า “ได้มีรับสั่งขอบใจที่ทุกคนรู้สึกเจ็บร้อนแทนพระองค์” (ยังเตอร์กของไทย, หน้า 219)

ที่มา:เชิงอรรถบทความ เราสู้หลัง6ตุลา โดย สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล

พระมหากรุณาธิคุณ-เดลินิวส์ ฉบับวันที่ 9 ตุลาคม 2519 ตีพิมพ์พระบรมฉายาลักษณ์เจ้าฟ้าชายในหน้า 1 พร้อมคำบรรยายว่า
“เสด็จฯ ทำเนียบ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ เสด็จฯไปทำเนียบรัฐบาลเมื่อเย็นวันที่ 6 ต.ค. ทรงมีรับสั่งกับลูกเสือชาวบ้าน ซึ่งไปชุมนุมอย่างแน่นขนัดประมาณ 6 หมื่นคน”

ที่มา:เชิงอรรถบทความ เราสู้หลัง6ตุลา โดย สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล


พระมหากรุณาธิคุณจาก2ทูลกระหม่อม-หนังสือ พิมพ์เสียงปวงชน ฉบับวันที่ 9 ตุลาคม 2519 ได้ตีพิมพ์ภาพถ่ายที่ทั้ง 2 พระองค์ทรงกำลังก้มลงสอบถามอาการผู้บาดเจ็บที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้หนึ่ง ด้วยพระพักตร์ห่วงใย พร้อมคำบรรยายภาพว่า
“ทูลกระหม่อมทั้งสอง พระองค์เสด็จเยี่ยมตำรวจที่ได้รับบาดเจ็บจากการกวาดล้างที่ธรรมศาสตร์ ที่โรงพยาบาลตำรวจ เมื่อ 15.00 น. วันที่ 7 เดือนนี้ และพระราชทานเงินของมูลนิธิสายใจไทยให้ตำรวจที่ได้รับบาดเจ็บทุกคน”


สองสัปดาห์ต่อมา คือในวันที่ 20 ตุลาคม 2519 ได้มีพิธีบำเพ็ญกุศลและ บรรจุศพนายเสมอ อ้นจรูญ ลูกเสือชาวบ้านคนหนึ่งที่บุกเข้าไปในมหาวิทยาลัยในเช้าวันที่ 6 และเสียชีวิต (จากกระสุนของฝ่ายนักศึกษา?) โดยสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ 2 พระองค์ เสด็จพระดำเนินทรงร่วมงานด้วย วันต่อมา ไทยรัฐ ตีพิมพ์บนหน้า 1 พระฉายาลักษณ์ทั้งสองพระองค์ในฉลองพระองค์ไว้ทุกข์ดำ กำลังทรงนั่งย่อพระวรกายลงสนทนากับครอบครัวของนายเสมออย่างใกล้ชิด พร้อมคำบรรยายภาพสั้นๆ (ในลักษณะที่หนังสือพิมพ์เรียกว่า “ภาพเป็นข่าว”)

วันที่ 22 ตุลา ไทยรัฐ และ ไทยเดลี่ ตีพิมพ์พระฉายาลักษณ์ของ 2 พระองค์ในพระอริยาบทเดียวกันระหว่างทรงสนทนากับลูกเสือชาวบ้านที่มาร่วมงาน และเฝ้ารับเสด็จในวันบรรจุศพนายเสมอ แต่อยู่ในหน้า 4

มีเพียง เดลินิวส์ ฉบับวันนั้น ที่นอกจากตีพิมพ์พระฉายาลักษณ์ในหน้า 1 แล้ว ยังรายงานข่าวในหน้าเดียวกัน ดังนี้:


ฟ้าหญิงฯ สดุดีศพลูกเสือชาวบ้าน

สมเด็จพระเจ้าลูกเธอทั้งสองเสด็จทรงบำเพ็ญพระกุศลและบรรจุศพ “นายเสมอ อ้นจรูญ” ลูกเสือชาวบ้านที่เสียชีวิตจากการช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ จากเหตุการณ์จลาจล “6 ต.ค.” ที่วัดพระศรีมหาธาตุ ท่ามกลางลูกเสือชาวบ้านร่วมพิธีกว่า 5 พันคน ทรงสดุดีวีรกรรมว่าสมควรแก่การเชิดชูเป็นแบบอย่าง

เมื่อเวลา 15.00 น. (ที่ 20 ตุลาคม 2519) สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าสิรินธรเทพรัตนสุดา และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ เสด็จทรงบำเพ็ญพระกุศลและบรรจุศพ นายเสมอ อ้นจรูญ ลูกเสือชาวบ้านรุ่นที่ 5 ค่ายวังสราญรมย์ 206/3 กทม. 70 ณ ศาลาทักษิณาประดิษฐ์ วัดพระศรีมหาธาตุ เมื่อเสด็จมาถึง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าสิรินธรเทพรัตนสุดา ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการ พระสงฆ์ 39 รูป สวดมาติกาจบแล้ว เจ้าพนักงานลาดภูษาโยง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอฯเสด็จไปทอดผ้าแล้วทรงหลั่งทักษิโณทก

สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าสิรินธรเทพรัตนสุดา ทรงกล่าวสดุดีเกียรติคุณ นายเสมอ อ้นจรูญ ว่า
“การ ปฏิบัติหน้าที่ครั้งนี้ [เป็นไปตาม] คำสัตย์ปฏิญาณที่ได้ปฏิญาณไว้กับลูกเสือชาวบ้าน สมควรแก่การเชิดชู เพื่อเป็นตัวอย่างแก่ลูกเสือชาวบ้านต่อไปในด้านมีความจงรักภักดีต่อชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์”
แล้วเสด็จไปที่หน้าหีบศพ ทรงหยิบดินห่อผ้าขาวดำวางบนพานที่ตั้งหน้าหีบศพ ทรงวางพวงมาลา

ในโอกาสนี้ ทั้งสองพระองค์ เสด็จเยี่ยมลูกเสือชาวบ้านกว่า 5,000 คน ซึ่งเดินทางมาจากจังหวัดใกล้เคียง ที่มาเฝ้ารับเสด็จอย่างคับคั่งตามพระอัธยาศัยด้วย

สำหรับวีรกรรมของนายเสมอ ที่ได้ปฏิบัติจนถึงแก่เสียชีวิต คือ เมื่อวันที่ 6 ต.ค.นี้ เวลา 08.00 น. นายเสมอได้ติดตามตำรวจเข้าไปในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เพื่อช่วยเหลือประชาชนที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ ถูกฝ่ายผู้ก่อการไม่สงบระดมยิงมาจากด้านข้างหอประชุมใหญ่ ได้รับบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตในเวลาต่อมา

ที่มา:บทความ เราสู้หลัง 6 ตุลา โดย สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล


ทรงเยี่ยมกับพสกนิกร-ในหลวง และพระบรมราชวงศ์เสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎร และลูกเสือชาวบ้านที่จังหวัดสิงห์บุรี เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2519 ทรงพระเกษมสำราญกับราษฎรอย่างใกล้ชิด อันนับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้

จากรายงานข่าวของหนังสือพิมพ์ในช่วงนั้น ก็คงทำให้พสกนิกรชาวไทยได้น้อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณโดยทั่วกันว่า แผ่นดินไทยสงบร่มเย็นมาตลอดได้ก็ด้วยพระบารมี ขอทรงพระเจริญ

35ปี6ตุลา:ผู้บาดเจ็บคนแรกในสงครามคือสัจจะ

ที่มา Thai E-News

Unseen 6 ตุลา 2519-ใน ปีนี้ มีภาพเหตุการณ์วันที่ 6 ต.ค.2519 ซึ่งไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อนจำนวน 25 ภาพ ส่งมาจากอดีตนักเรียนอาชีวะผู้ไม่ประสงค์ออกนาม โดยภาพชุดดังกล่าวเป็นเหตุการณ์ช่วงเช้า หลังมีการใช้กำลังตำรวจ-ตชด. บุกเข้าไปใน มธ.

ภาพชุดดังกล่าว มีชายคนหนึ่งถูกใส่กุญแจมือ ลากลงจากรถ และนำมาแขวนคอ โดยจากการตรวจสอบ ชายในภาพเป็นคนละคนกับชายในภาพที่ถูกแขวนคอซึ่งเผยแพร่ก่อนหน้านี้ ซึ่งคือ วิชิตชัย อมรกุล นิสิตชั้นปีที่ 2 คณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ ที่เป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยให้ผู้ชุมนุมใน มธ. ช่วงคืนวันที่ 5 ต่อเช้าวันที่ 6 อย่างไรก็ตาม จนขณะนี้ยังไม่ทราบว่าชายคนดังกล่าว และคนอื่นๆ ในภาพเป็นใคร ทั้งนี้ หากมีผู้ทราบเบาะแสก็สามารถติดต่อมาที่ตนเองในฐานะผู้ประสานงานคณะกรรมการ รับข้อมูลและสืบพยานเหตุการณ์ 6 ตุลา 2519 ได้(ที่มา:ประชาไท )

-รู้จักเหตุการณ์ 6 ตุลา 2519 ที่เว็บไซต์ http://2519.net/
...................

โดย ดร.ชาญวิทย์ เกษตรศิริ อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสต
ที่มา บันทึกจากเฟซบุ๊คของ Charnvit Ks

"ผู้บาดเจ็บคนแรก ในสงคราม คือ สัจจะ" The first casualty of War is Truth ---- ขอคารวะ วีรชนคนหนุ่มสาว ๖ ตุลา ๒๕๑๙ ขอรำลึก อ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ หนึ่งในผู้บาดเจ็บ แรกๆ ใน "สงครามกลางเมือง" ครั้งนั้น -----------เมื่อ "วันมหามหาวิปโยค 6 ตุลา 2519" (6 October 1976: A Day of Sorrow)

--จอมพลถนอม บวชเป็นเณร จากสิงคโปร์ กลับเข้ามาประจำ ณ วัดบวรนิเวศ บางลำพู

--นักศึกษา และประชาชน
ชุมนุมประท้วง ที่ธรรมศาสตร์ (เรียกร้องให้รัฐบาล นรม. เสนีย์ ปราโมช จัดการ หรือ ขับไล่ถนอม ออกจากประเทศ)

--กลุ่มการเมืองจัดตั้ง ฝ่ายขวา
นวพล กะทิงแดง และวิทยุเครือข่ายทหาร (อ้างและอิงชาติ-ศาสน์-กษัตริย์) โจมตี และกล่าวหาว่านักศึกษา
“หมิ่นพระบรมเดชาฯ” และเป็น “คอมมิวนิสต์”

--ผู้กุมอำนาจรัฐ-กลุ่มการเมืองจัดตั้ง-ตำรวจตระเวนชายแดน
กระทำ “อาชญากรรมรัฐ” ปราบปราบหนัก ด้วยอาวุธสงคราม

--ทหารกระทำ
“รัฐประหาร” แล้วเสนอตั้ง นายธานินทร์ กรัยวิเชียร เป็น นรม.

--มีผู้เสียชีวิต
40 (?) ราย,
บาดเจ็บ 3,000 (?) คนหนุ่มสาว หนีเข้าป่า
ไปร่วมกับ พคท.

--ตัวแสดง-ผู้มีส่วนร่วม
คือ เยาวชนคนหนุ่มสาว ชนชั้นกลางในเมือง ที่เป็นปฏิปักษ์ รวมทั้ง สื่อมวลชน “กระแสหลัก”
ของทั้งรัฐ และเอกชน วิทยุ/ทีวี

.................
จาก ๑๔ ถึง ๖ ตุลา และ สอง พฤษภา (๔ อาชญากรรมรัฐ)

4 Bloody Events in Siam/Thailand: 1973-2010) การต่อสู้และการเดินทางเพื่อ“ประชาธิปไตย”: 2516-2519-2535-2553

(1) วันมหาปิติ 14 ตุลา 2516 (14 October 1973: Day of Great Joy)

(2) วันมหามหาวิปโยค 6 ตุลา 2519 (6 October 1976: Day of Great Sorrow)

(3) พฤษภาเลือด 2535 (Bloody May 1992, ไม่ใช่ “พฤษภาทมิฬ” ชาวทมิฬอยู่อินเดียใต้ ไม่เกี่ยว ไม่ได้อยู่เมืองไทย)

(4) พฤษภาอำมหิต 2553 (Black May, 19, 2010)
(5) ????

(หนึ่ง) วันมหาปิติ 14 ตุลา 2516 (14 October 1973: Day of Great Joy)

--นักเรียน/นักศึกษา/ประชาชน ลุกขึ้นมาประท้วงระบอบ “คณาธิปไตยถนอม-ประภาส”

--ผู้คนจำนวนเป็นแสนเข้าร่วมประท้วงกลางถนนราชดำเนินเรียกร้อง “ประชาธิปไตย” และ "รัฐธรรมนูญ"

--คณาธิปไตยทหารกระทำ“อาชญากรรมรัฐ” (state crime) ปราบปราบหนักด้วยอาวุธสงคราม

--ประชาชนขัดขืน สถาบันฯ เข้าระงับความรุนแรง คณาธิปไตยล้มครืน

--มีผู้เสียชีวิต 77 ราย บาดเจ็บ 800

--(ผู้มีส่วนร่วม คือ เยาวชนคนหนุ่มสาวชนชั้นกลางในเมือง กทม และต่าง จว. กับสื่อมวลชน)

(สอง) วันมหามหาวิปโยค 6 ตุลา 2519 (6 October 1976: Day of Great Sorrow) 3 ปีต่อมา

--จอมพลถนอม บวชเป็นเณรจากสิงคโปร์ กลับเข้ามาประจำวัดบวรนิเวศ บางลำพู

--นักศึกษาและประชาชน ชุมนุมประท้วงที่ธรรมศาสตร์ (เรียกร้องให้รัฐบาล นรม. เสนีย์ ปราโมช ขับไล่ถนอมออกจากประเทศ)

--กลุ่มการเมืองจัดตั้งฝ่ายขวา นวพล กะทิงแดง และวิทยุเครือข่ายทหาร (อ้างและอิงชาติ-ศาสน์-กษัตริย์) โจมตีและกล่าวหาว่านักศึกษา
“หมิ่นพระบรมเดชาฯ” และเป็น “คอมมิวนิสต์”

--ผู้กุมอำนาจรัฐ-กลุ่มการเมืองจัดตั้ง-ตำรวจตระเวนชายแดน กระทำ “อาชญากรรมรัฐ” ปราบปราบหนักด้วยอาวุธสงคราม

--ทหารกระทำ“รัฐประหาร” แล้วเสนอตั้งนายธานินทร์ กรัยวิเชียร เป็น นรม.

--มีผู้เสียชีวิต 40 (?) ราย,บาดเจ็บ 3,000 (?) คนหนุ่มสาวหนีเข้าป่าไปร่วมกับ พคท.

--ตัวแสดง-ผู้มีส่วนร่วม คือ เยาวชนคนหนุ่มสาว ชนชั้นกลางในเมืองที่เป็นปฏิปักษ์ รวมทั้งสื่อมวลชน “กระแสหลัก”ของทั้งรัฐและเอกชน วิทยุ/ทีวี

(สาม) พฤษภาเลือด 2535 (Bloody May 1992, ไม่ใช่ “ทมิฬ”) อีก 16 ปีต่อมา

--ประชาชน คนชั้นกลาง ชาวกรุง จำนวนหลายหมื่น ชุมนุมประท้วงเป็นระยะๆ ณ บริเวณถนนราชดำเนิน เรียกร้องให้รัฐบาลของ นรม. พลเอกสุจินดา คราประยูร ลาออก

--รัฐบาลประกอบ“อาชญากรรมรัฐ” (state crime) ปราบปราบหนักด้วยอาวุธสงคราม

--ประชาชนขัดขืน สถาบันฯ เข้าระงับความรุนแรง คณาธิปไตย/รัฐบาลล้มครืน

--มีผู้เสียชีวิต 44 (?) ราย, บาดเจ็บ 600 (?)

--ตัวแสดง-ผู้มีส่วนร่วม คือ ชนชั้นกลางในเมือง กับชาวกรุง รวมทั้งสื่อมวลชนเอกชน นสพ.และไม่ค่อยมีเยาวชนคนหนุ่มสาวเข้าร่วมมากนัก

(สี่) พฤษภาอำมหิต 2553 (Black May, 19, 2010) อีก 18 ปีต่อมา

--ประชาชน คนเสื้อแดง ชาวบ้านจากภาคอีสาน/ภาคเหนือ กับคนชั้นกลาง ชาวกรุง จำนวนหลายหมื่น ชุมนุมประท้วงต่อเนื่องบนถนนราชดำเนิน และสี่แยกราชประสงค์ เรียกร้องให้ นรม.อภิสิทธิ์ ยุบสภาให้มีการเลือกตั้งใหม่

--รัฐบาลใช้กำลังทหารประกอบ“อาชญากรรมรัฐ” (state crime) ปราบปราบหนักด้วยอาวุธสงคราม พร้อมข้อกล่าวหา "ก่อการร้าย" และการอ้างและอิงสถาบันฯ

--มีผู้เสียชีวิต 92 (?) กว่าราย, บาดเจ็บ 2,000 (?)

--ตัวแสดง-ผู้มีส่วนร่วมมีทั้งชาวบ้าน จากชนบทอีสาน/เหนือ ร่วมกับชาวกรุง คนชั้นกลาง พร้อมด้วยสื่อมวลชนภาครัฐ และภาคเอกชน ที่บางส่วนแตกแยก ขัดแย้ง ผู้หญิงวัยกลางคน เข้าร่วมจำนวนมาก แต่ก็ไม่ค่อยมีเยาวชนคนหนุ่มสาวมากนัก

--"สยามประเทศไทย เรากำลังจะไปทางไหนกัน?"
..................

6 ตุลา กับสถานะทางประวัติศาสตร์การเมือง

โดย ชาญวิทย์ เกษตรศิริ

ในบทความ ซึ่งอาจจะดีที่สุดเกี่ยวกับ “การรัฐประหาร 6 ตุลาคม 2519” โดย ศ. เบเนดิค แอนเดอร์สัน กล่าวไว้ว่า โดยตัวของมันเองแล้ว การรัฐประหาร 6 ตุลา ก็ไม่ใช่เรื่องใหม่ในประวัติศาสตร์การเมืองไทย ไม่ว่าจะในสมัยใหม่ หรือสมัยเก่า เพราะเคยมีรัฐประหาร หรือความพยายาม ที่จะทำรัฐประหารมาครั้งแล้วครั้งเล่า (นับแต่การปฏิวัติ 2475) ดังนั้น ทั้งนักวิชาการ และนักหนังสือพิมพ์ (ตะวันตก) ต่างก็ลงความเห็นว่า “การรัฐประหาร 6 ตุลา” เป็นเรื่อง “ธรรมดา ๆ” ของการเมืองไทย และเป็นการกลับไปสู่ “สภาพปกติ”

หลังจากที่หลงระเริงอยู่กับ “ประชาธิปไตย” เสีย 3 ปี

แต่เบเนดิค แอนเดอร์สัน ก็กล่าวว่า “การรัฐประหาร 6 ตุลา” เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อใหม่ ของการเมืองไทย อย่างน้อยก็ใน 2 ประเด็น คือ

(1) บรรดาผู้นำฝ่ายซ้าย แทนที่จะจบลงด้วยการถูกจับขังคุก (จนลืม) หรือไม่ก็ไปลี้ภัยการเมือง อยู่ต่างประเทศ กลับเข้าไปร่วมกับขบวนการจรยุทธ์ ในป่า

และ (2) การรัฐประหาร 6 ตุลา แตกต่างจากการรัฐประหาร ที่เคยมีมา นั่นคือ หาใช่เป็นเพียงการยึดอำนาจกันในหมู่ผู้นำ เท่านั้น แต่เป็นการรัฐประหาร ที่ฝ่ายขวาใช้เวลากว่า 2 ปี ในการวางแผนการ รณรงค์ คุกคามอย่างเปิดเผย ทำร้าย ทำลายชีวิต ฯลฯ ซึ่งจะเห็นได้อย่างโจ่งแจ้ง ของความรุนแรง และการปลุกปั่น ให้เกิดความบ้าคลั่งของฝูงชน “ม็อบ” เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2519

อาจารย์เบน ขยายความต่อไปอีกว่า รูปแบบ และระดับของความรุนแรงของ 6 ตุลา นั้น เป็นอาการของโรค (“ลงแดง”) ที่เกิดจากวิกฤตการณ์ทางสังคม-วัฒนธรรม-การเมืองสมัยใหม่ กล่าวคือ การก่อตัวของชนชั้น (ใหม่) กับความปั่นป่วนทางอุดมการณ์

กล่าวโดยย่อ (ในทัศนะของอาจารย์เบน) นับแต่ปลายทศวรรษ 1950 (ยุค 60s) เป็นต้นมา ได้เกิดชั้นชนกระฎุมพีใหม่ขึ้น โดยเกิดขึ้นมานอกชนชั้นสูง – เจ้านาย – ข้าราชการเก่า ชั้นชนใหม่นี้ มีทั้งกระฎุมพีน้อย – กระฎุมพีกลาง ซึ่งส่วนหนึ่ง เป็นผลพวงของ “บูม” ทางเศรษฐกิจ ที่เกิดจากสงครามเวียดนาม ในทศวรรษ 1960 (ยุค 60s) ที่ทั้งคนอเมริกัน และเงินดอลลาร์อเมริกัน หลั่งไหล เข้ามาในสังคมไทย อย่างไม่เคยมีมาก่อน ตามมาด้วยคน และเงินเยน ญี่ปุ่น มากมายมหาศาล

ชั้นชนกระฎุมพีใหม่ นี่แหละ ที่ได้กลายเป็นฐาน ให้กับขบวนการฝ่ายขวา ที่มีลักษณะแตกต่างไปจากกลุ่มฝ่ายขวาเดิม ของเจ้า-ผู้ดีและข้าราชการ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า กลุ่มผู้ปกครองเก่า - เจ้า – นายพล – นายธนาคาร – ข้าราชการ จะหลุดออกไปจากตำแหน่งสำคัญ ๆ ที่กุมอำนาจทางการเมือง กลับเป็นว่า กลุ่มผู้ปกครองเก่านี้ ได้พันธมิตรใหม่ ที่มีฐานกว้างขวาง ที่มีลักษณะคุกคาม และเป็นอันตราย มากกว่าเดิม

พร้อม ๆ กับการเกิดของชั้นชนกระฎุมพี นี้ ความปั่นป่วนด้านอุดมการณ์ ก็เป็นผลพวงของผลกระทบของการที่อเมริกาเข้ามา และระเบิด ให้เห็นทางด้านภูมิปัญญา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วง 3 ปีของยุค “ประชาธิปไตย” เบ่งบานนั้น มีคนหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อย ที่เบื่อหน่ายต่อความอับจนทางปัญญา และการใช้สัญลักษณ์ทางจารีต โดยระบอบสฤษดิ์ – ถนอม – ประภาส คนหนุ่มสาว ตั้งคำถามต่อค่านิยม และวัฒนธรรมจารีต นั้น ซึ่งก็ทำให้เกิดปฏิกิริยาตอบโต้ ด้วยการโฆษณาเผยแพร่ สั่งสอนอุดมการณ์ชาติ – ศาสนา – พระมหากษัตริย์ หนักหน่วง อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ชาติ - ศาสนา – พระมหากษัตริย์ แทนที่จะเป็นของ “ไทยตามธรรมชาติ” โดยทั่วไป กลับกลายเป็นอุดมการณ์เฉพาะ ของการก่อตัวทางสังคมในครั้งนี้ ผู้เข้าร่วมขบวนการฝ่ายขวานี้ ก็คือบรรดาชั้นชนกระฎุมพีใหม่ ส่วนผู้ทำการโฆษณา เผยแพร่อุดมการณ์ มีทั้งกลุ่มบ้าคลั่ง จากชั้นชนใหม่นี้เอง และจากผู้ที่บงการของกลุ่มชนชั้นปกครองเก่า ที่อยู่เบื้องหลัง (Benedict Anderson, Withdrawal Symptoms : Social and Cultural Aspects of the October 6 Coup’, Bulletin of Concerned Asian Scholars, July – September, 1977)

เหตุการณ์เมื่อ 6 ตุลาคม 2519

ดร.ธงชัย วินิจจะกูล อดีตผู้นำนักศึกษาในสมัยนั้น และปัจจุบัน เป็นอาจารย์อยู่ที่ มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน เล่าว่า เมื่อเวลาประมาณ 2 นาฬิกา ของวันที่ 6 ตุลาคม ตำรวจกับกองกำลังติดอาวุธ และกำลังพลฝ่ายขวา ได้เคลื่อนเข้าปิดล้อม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งมีผู้คนจำนวน 4-5 พันคน ชุมนุมอยู่ตลอดคืน ประท้วงการกลับเข้ามาของจอมพลถนอม กิตติขจร ซึ่งได้ถูกประชาชนลุกฮือ ขับไล่ออกจากประเทศไปเมื่อ 3 ปีก่อน (การปฏิวัติ 14 ตุลาคม 2516) หลังการเข้าปิดล้อม ก็ได้ยินเสียงปืนเป็นระยะ ๆ มีการปาระเบิด เข้าไปตามตึกของมหาวิทยาลัย ราตรีนั้น เต็มไปด้วยความตึงเครียด ทั้งนี้เพราะ ก่อนหน้านี้นักกิจกรรมการเมือง 2 คน (พนักงานไฟฟ้านครปฐม) ได้ถูกทำลายชีวิต และถูกจับแขวนคอ (ในขณะที่กำลังปิดโปสเตอร์ ประท้วงการกลับมา ของจอมพลถนอม กิตติขจร)

หลังการทำลายชีวิตดังกล่าว ที่นครปฐม ได้มีการแสดงละครการเมือง ของนักศึกษา ล้อเลียน การกลับมาของจอมพลถนอม (บวชเป็นเณรมาจากสิงคโปร์ แล้วก็เข้าไปบวชเป็นพระอย่างเร่งรีบ ที่วัดบวรนิเวศ) ในการล้อเลียนการแขวนคอนักกิจกรรม การแสดงนี้มี ณ บริเวณลานโพธิ์ มธ. หน่วยโฆษณาชวนเชื่อของทหาร (วิทยุยานเกราะ และเครือข่ายวิทยุเสรี) และ นสพ. (ดาวสยาม) ได้นำฟิล์มรูปการแสดงละคร ไปตกแต่ง แล้วอัดรูปขยายพิมพ์เผยแพร่ กล่าวหา และปลุกปั่นว่านักศึกษา “หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” ล้อเลียน สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช โดยที่นักศึกษา ไม่ได้รับโอกาส ที่จะแก้ข้อกล่าวหานี้ แต่ประการใด

เมื่อเวลาประมาณ 05.30 น. ตำรวจ และกองกำลังติดอาวุธ ก็ยิงระเบิดเข้าไปกลางฝูงชน เป็นผลให้มีคนตายทันที 4 ศพ และบาดเจ็บหลายสิบ และจากระเบิดลูกนั้น ก็เป็นจุดเริ่มต้นของการใช้อาวุธสงครามร้ายแรง ทำลายชีวิตนักศึกษาและประชาชน เป็นเวลาหลายชั่วโมง มีทั้งการยิงจรวด (ที่ใช้ต่อต้านรถถัง) เข้าไปตามตึกต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัย ที่นักศึกษาและประชาชนหลบซ่อนอยู่ ฝูงชนฝ่ายขวา (รวมทั้งมือปืนรับจ้าง) ที่ได้รับการจัดตั้ง และปลุกระดมไว้อย่างดีแล้ว บุกเข้าไปในมหาวิทยาลัย บ้างลากนักศึกษาออกมา ทุบตีจนตาย บ้างใช้ผ้ารัดคอนักศึกษา ลากไปตามสนาม บ้างนำนักศึกษาไปแขวนคอ ที่ต้นมะขามสนามหลวง ด้านหน้าพระบรมมหาราชวัง ที่ทางหน้ากระทรวงยุติธรรม มีการจับร่าง 3 ร่าง เอาน้ำมันราด เอายางรถสุม เอาไฟจุดเผา การทำลายชีวิตและร่างกาย อย่างโหดเหี้ยมทารุณ ดำเนินไป จนกระทั่งถึงเวลา ประมาณ 9 นาฬิกา

วันนั้น วันที่ 6 ตุลา เป็นวันพุธ เป็นวันมหาวิปโยค “ที่ไทยฆ่าไทย” เป็นวันที่มืดมิดที่สุดวันหนึ่ง ในประวัติศาสตร์การเมืองไทย ครั้นถึง 18 นาฬิกา เย็นวันนั้น คณะทหาร ก็ประกาศยึดอำนาจ (ทางการแถลงว่า ในวันนั้นมีผู้เสียชีวิตประมาณ 40 คน บาดเจ็บเป็นร้อย และถูกจับกุมไป 3 พันคน แต่ก็เชื่อกันว่าจำนวนผู้เสียชีวิต บาดเจ็บ รวมทั้งสูญหาย น่าจะสูงกว่าที่ทางการแถลง)

กล่าวโดยย่อ 6 ตุลา (2519) ก็คือวันที่มีการรัฐประหาร นำการเมืองไทย กลับไปสู่การปกครองโดยคณะทหาร อีกครั้งหนึ่ง (แต่มีนายกรัฐมนตรี มาจากข้าราชการตุลาการ นายธานินทร์ กรัยวิเชียร) ซึ่งมิใช่ เรื่องแปลกประหลาด อะไร ดังที่ได้กล่าวมาแล้วข้างต้น แต่การรัฐประหาร 6 ตุลา ก็มาพร้อมกับความรุนแรง และป่าเถื่อน อย่างชนิดที่ไม่มีผู้ใด จะคาดคิดว่า จะเกิดขึ้นได้ในสังคมไทยมาก่อน ภาพของความทารุณโหดร้าย ถูกบันทึกไว้เป็นภาพยนตร์ เป็นภาพถ่าย ได้รับการเผยแพร่ไป ทั่วโลก (แม้ในยุคสมัย ที่ไทยยังไม่ตื่นเต้นกับโลกาภิวัตน์นัก ยังมิได้มี “ม็อบมือถือ” แฟกซ์ กล้องวิดีโอ ตลอดจนบรรดาอุปกรณ์ ไฮ–เทค ทั้งหลาย) การสังหารหมู่ กลางพระนคร วันนั้น ได้รับการถ่ายทอดออกโทรทัศน์ ช่อง 9 ด้วย

แต่ก็เป็นที่น่าประหลาดใจอย่างยิ่ง ที่ 6 ตุลาคม 2519 กลายเป็นอดีต ที่ดูเหมือนผ่านมา แล้วก็ผ่านไป ประหนึ่งว่า เป็นการพังพินาศของอดีต ขาดสถานะทางประวัติศาสตร์ (เข้าทำนองที่ว่า ประวัติศาสตร์นั้น เป็นเรื่องของคนชนะ ประวัติศาสตร์ หาได้เป็นเรื่องราว ของผู้แพ้ไม่) ผู้ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นั้น ทั้งโดยตรง และโดยอ้อม ทั้งจากอุดมการณ์ ทั้งขวาและซ้าย ดูจะสับสนงุนงง ลืม เลอะเลือน ปฏิเสธ และบางครั้ง ขาดความเข้าใจต่อ 6 ตุลาในบริบทเฉพาะ ของการเมืองไทย และบริบทใหญ่ ของการเมืองโลก (ทั้งนี้ โดยที่ยังไม่นับผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง และผู้ที่อยู่ห่างไกล จากความแตกแยกทางอุดมการณ์ ในครั้งนั้น)

ยิ่งอนุชนรุ่นหลังแล้ว ก็เกือบจะไม่มีการรับรู้ เหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 หาใช่ หนึ่งในหน้าของประวัติศาสตร์ไทยไม่ ไม่ว่าจะในระดับประถม หรือมัธยม หรือในระดับอุดมศึกษา (ทั้งนี้ โดยที่ยังไม่ต้องกล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญ ๆ ในทำนองเดียวกันอีก 2 เหตุการณ์ คือ การปฏิวัติ 14 ตุลาคม 2516 และพฤษภามหาโหด 2535 ) ดังนั้น อาจจะเป็นเรื่อง ที่ไม่น่าประหลาดใจนัก ที่จะมีคนกล่าวถึงเหตุการณ์ “16 ตุลาคม 2514” (!!!???)

ประวัติศาสตร์ “ระยะเวลาช่วงยาว”

มีสำนักคิด ทางประวัติศาสตร์สำนักหนึ่ง ของฝรั่งเศส ที่ถือว่า ความเข้าใจต่อประวัติศาสตร์ นั้น จะทำได้ อย่างมีประสิทธิภาพ ก็ต่อเมื่อ ประวัติศาสตร์นั้นมีลักษณะ longue duree ขอแปลเป็นไทยว่า “ระยะเวลาช่วงยาว” กล่าวคือ เป็นการศึกษาประวัติศาสตร์ โดยใช้ระยะเวลาช่วงยาว ๆ เป็นกรอบ ซึ่งจะทำให้เห็นกระแสทางเดิน ของประวัติศาสตร์ ได้เป็นอย่างดี แทนที่จะเป็นการศึกษาเฉพาะ แต่ละเหตุการณ์ฯ ที่เรียกว่า histoire evenementielle หรือประวัติศาสตร์ ของเหตุการณ์ ซึ่งจะมีลักษณะที่คับแคบ มองได้ไม่ไกล

ถ้าหากจะใช้ทฤษฎี “ระยะเวลาช่วงยาว” นำมาศึกษา “ 6 ตุลาคม 2519” เล่า เราจะศึกษาได้อย่างไร

“ระยะเวลาช่วงยาว” ของการเมืองไทย

ในบริบทของประวัติศาสตร์การเมืองไทย 6 ตุลา น่าจะเป็นส่วนหนึ่ง ของขบวนการทางสังคม ที่เป็นปฏิปักษ์ ต่อต้าน และพยายามปลดปล่อยตนเอง จากการครอบงำของระบอบสังคมเก่า (และเก่ากว่า) ขบวนการนี้ รู้จักกันชื่อต่าง ๆ นานา ไม่ว่าจะเป็น “ประชาธิปไตย” “รัฐธรรมนูญ” หรือ “เสรีภาพ”

ขบวนการเช่นว่านี้ เป็นผลพวงของแนวความคิดทางการเมืองใหม่ ที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น ในช่วงที่สังคมไทย ติดต่อสัมพันธ์กับโลกสมัยใหม่ (ยุคอาณานิคม) ที่มีมหาอำนาจตะวันตก เป็นผู้นำ และ ก็ก่อให้เกิดแนวความคิดทางการเมืองใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “เสรีนิยม” และ “สังคมนิยม” อันเป็นสิ่งที่ตรงข้าม และเป็นปฏิปักษ์ กับลัทธิ “อนุรักษ์นิยม” หรือส่วนที่แตกหน่อออกมาเป็น “อำนาจนิยม” ที่เป็นพื้นฐานของ “สมบูรณาญาสิทธิ์” กับ “เสนา – อำมาตยนิยม”

ถ้าหากจะดู ตามลำดับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ แล้ว จะเห็นได้ว่า ความเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และทางความคิดนี้ กินระยะเวลาอันยาวกว่า 100 ปี เริ่มมาตั้งแต่สมัย ที่ลัทธิอาณานิคมตะวันตก ได้บุกทะลวงเข้ามาในเอเชีย มาปรากฏอิทธิพลในสยาม ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 4 มีการแปลรัฐธรรมนูญของอเมริกา ลงพิมพ์โดยหมอบรัดเลย์ (มิชชันนารี) ในหนังสือจดหมายเหตุ 19 ตุลาคม 1865 (2408) จากนั้น มีการเรียกร้องให้มีการปกครองโดยมีตัวแทน (รัฐสภา) อย่างกรณีของนักคิดนักเขียน “ปัญญาชนของสังคม” อย่าง “เทียนวรรณ” ในสมัยรัชกาลที่ 5 (แต่เทียนวรรณก็ถูกจับติดคุกเสียตั้ง 17 ปี)

“ระยะเวลาช่วงยาว” ทางประวัติศาสตร์ของขบวนการ ที่จะปลดปล่อยตนเองออกจากระบอบเก่า นี้ ดำเนินเรื่อยมา ดังจะเห็นได้จาก “ประวัติศาสตร์เหตุการณ์” สมัยต่าง ๆ อย่างเช่น “การกบฏ ร.ศ. 130” (พ.ศ. 2454/55) เมื่อต้นรัชกาลที่ 6 ที่นายทหารหนุ่มจำนวนหนึ่ง วางแผน ที่จะยึดอำนาจ เปลี่ยนแปลงจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิ์ แต่กว่าจะมาประสบความสำเร็จ (ในระดับหนึ่ง) ก็เมื่อ “การปฏิวัติ 24 มิถุนายน 2475” ของ "คณะราษฎร"

อาจกล่าวได้ว่า กระแสความคิดทางการเมืองหลัก ของผู้ที่ต้องการจะปลดปล่อย นับตั้งแต่เทียนวรรณ มาถึงพวกกบฏ ร.ศ. 130 (เก็กเหม็ง) จนกระทั่ง “ผู้ก่อการ” หรือ “คณะราษฎร” 2475 นั้น เป็นความคิดด้านเสรีนิยม เป็นหลัก พูดง่าย ๆ ก็คือ เป็นรูปแบบของระบอบประชาธิปไตย และลัทธิรัฐธรรมนูญ ที่ได้รับความบันดาลใจ จากยุโรปตะวันตก นับตั้งแต่การปฏิวัติฝรั่งเศส 1789 ที่ชูแนวความคิดว่าด้วยเสรีภาพ (เสมอภาค และภราดรภาพ) เป็นหลัก (ซึ่งอาจรวมถึง อิทธิพลของการปฏิวัติประชาธิปไตยของจีน ค.ศ. 1911 ที่มีซุนยัดเซ็นเป็นผู้นำด้วย) แม้จะมีอิทธิพลของสังคมนิยม อันเป็นผลพวงของการปฏิวัติรัสเซีย (1917) แทรกเข้ามา แต่ก็ยังนับได้ว่าเป็นกระแสรอง และถูกสกัดกั้นไว้แต่แรก ๆ

ดังเป็นที่ทราบทั่วไปว่า การปลดปล่อยเข้าสู่ระบอบใหม่ นั้น หาได้บรรลุเป้าหมายตามอุดมการณ์ไม่ หลังการสิ้นสุดของ “สมบูรณาญาสิทธิ์” การเมืองไทย ได้แปลงรูประบอบเข้าสู่ความเป็น “เสนา – อำมาตยนิยม” (ที่เรามักจะเรียกกันทั่ว ๆ ไปว่า “เผด็จการทหาร” แต่ในความเป็นจริงนั้น มิได้จำกัดอยู่เพียง ข้าราชการทหารเท่านั้น แต่รวมไปถึงข้าราชการพลเรือน และข้าราชการตุลาการด้วย)

ดังนั้น สิ่งที่ขบวนการต้องเผชิญ เป็นระยะเวลาอันยาวนาน ก็คือปลดปล่อยตนเอง อีกครั้งหนึ่ง จากระบอบเก่า (ที่ใหม่กว่า) กินระยะเวลาอันยาวนาน ไม่น้อย นับแต่การรัฐประหาร ของจอมพลผิน ชุณหะวัณ (2490) และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง จากช่วงระยะเวลาอันยาวนาน ของระบอบสฤษดิ์ – ถนอม – ประภาส (2500 – 2516 ) จนกระทั่งปลดปล่อยตัวเองได้ อีกครั้งหนึ่ง (และในระดับหนึ่ง อีกเช่นกัน) เมื่อการปฏิวัติ 14 ตุลาคม 2516

การปลดปล่อยตนเองนี้ ยังยืดเยื้อยาวนานมาอีก ผ่านช่วงของเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ผ่านช่วงของพฤษภามหาโหด 2535 จนกระทั่งถึงปัจจุบัน (ซึ่งเราก็ยังคงไม่มั่นใจนัก ต่อทิศทางของประชาธิปไตยไทย) ในช่วงของทางเดินทางประวัติศาสตร์การเมืองไทย นับแต่ 2519 เป็นต้นมา และเมื่อพิจารณา ด้านของความคิดหลักของขบวนการนี้ ความคิดเสรีนิยม ก็ยังคงเป็น ความคิดกระแสหลักอยู่ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า ในสมัยสั้น ๆ เพียง 3 ปีระหว่าง 2516 - 2519 นั้น กระแสของสังคมนิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรูปของลัทธิเหมา จะมีอิทธิพล ต่อขบวนการปลดปล่อยไม่น้อย ทั้งนี้ โดยที่ต้องศึกษาควบคู่ไปกับบริบทของการเมืองโลก

“ระยะเวลาช่วงยาว” ของการเมืองโลก

ในหนังสือเล่มล่าสุดของนักประวัติศาสตร์ชื่อดัง ชาวอังกฤษ Eric Hobsbawm: The Age of Extremes, A History of the World , 1914 – 1991 (1994) ได้กล่าวถึงศตวรรษที่ 20 ที่กำลังจะผ่านพ้นไปว่า ศตวรรษที่ 20 นี้ เป็นศตวรรษที่แสนสั้น เป็นศตวรรษของความสุดขั้ว ความสั้น และความสุดขั้วนี้ ดูได้จากช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1919 – 1991 คือจากปี ที่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 (ที่ตามมาด้วยการปฏิวัติรัสเซีย 1917 ที่มีผลสั่นสะเทือนไปทั่วโลกรวมถึงสยาม – ไทยด้วย) และก็จบลงด้วยการล่มสลายของสหภาพโซเวียต (1991)

ศตวรรษที่ 20 (1900 – 2000) เริ่มต้นด้วยยุคสมัยแห่งความหายนะ (1914 – 1945, Age of Catastrophy) ของสงครามโลกทั้ง 2 ครั้ง ที่ความสุดขั้ว และความรุนแรง จากสงครามทั้งสองครั้งในเวลา 30 กว่าปี นั้น ทำให้เกิดความรู้สึกว่า มนุษยชาติอาจไปไม่รอด โลกอาจจะสิ้นสุดลง ด้วยสงครามนิวเคลียร์ แต่แล้วก็ตามมาด้วยยุคทองสั้น ๆ (1950s –1970s, Golden Age) ที่มีความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ และการเปลี่ยนแปลงทางสังคม (ในกลุ่มโลกที่หนึ่ง และเครือข่ายจากกลุ่มโลกที่สาม พร้อม ๆ กับการเผชิญหน้าทางอุดมการณ์ ของค่ายทุนนิยม และสังคมนิยม และในสองสามทศวรรษที่เหลือ ก่อนจะปิดศตวรรษ (fin de siecle) ก็เป็นสมัยของวิกฤตการณ์หนึ่ง ต่อด้วยอีกวิกฤตการณ์หนึ่ง เป็นยุคสมัยของความไม่แน่นอน (แม้ในโลกทุนนิยม) และยิ่งในโลกที่สองอย่างรัสเซีย และยุโรปตะวันออกแล้ว ก็เป็นยุคสมัยของความพังทลายและความพินาศ

ศตวรรษที่ 20 กำลังปิดฉากลง ด้วยเสียงที่เปรี้ยงปร้าง (bang) พร้อม ๆ กับเสียงครวญคราง (whimper) ความสุดขั้ว และความรุนแรงของศตวรรษที่ 20 เห็นได้จากการทำลายชีวิตมนุษย์ ทั้งที่เป็นประชาชนของประเทศศัตรู หรือประชาชนของตนเอง แต่ต่างกันที่เผ่าพันธุ์และศาสนา (และความเชื่อทางอุดมการณ์) ประมาณกันว่า “มหามรณะ” (megadeath) ในศตวรรษนี้ ที่เป็นผลจากการกระทำของมนุษย์ด้วยกันเอง มีจำนวนถึง 187 ล้าน

เฉพาะในส่วนของโลกที่สาม ที่กลายเป็นเขตของสงคราม นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ไปแล้ว (ก็ตาม) จำนวนของชีวิต ที่ถูกทำลายไปในสงครามเล็กสงครามน้อย (สงครามตัวแทน สงครามลัทธิ) กว่า 100 ครั้ง มีถึง 20 ล้านคน แค่เพียงในเอเชียตะวันออก ก็ตกตั้ง 9 ล้าน ในสงครามเกาหลี 3 – 4 ล้าน ในสงครามอันยาวนานในเวียดนาม 30 ปีกว่า 2 ล้าน จำนวนศพ ที่มากมายเป็นตัวเลขสถิติเหล่านี้ ดูเหมือนจะเกินกว่า ที่สติปัญญาของมนุษย์ จะสร้างจินตนาการ ให้มองเห็นภาพได้

ควบคู่ไปกับความสั้น – สุดขั้ว – และรุนแรง ศตวรรษที่ 20 ก็เป็นทั้งผลพวง และรับอิทธิพลจากยุคสมัยแห่งการปฏิวัติ (Age of Revolution) ที่มีรูปแบบจากการปฏิวัติฝรั่งเศส 1789 และจากการปฏิวัติรัสเซีย 1917 เปิดหัวด้วยความคิดเสรีนิยม และปิดท้ายด้วยความคิด สังคมนิยม กลายเป็นตัวอย่างที่สร้างแรงบันดาลใจไปทั่ว

ศูนย์กลางของการปฏิวัติทั้งสองครั้ง (ปารีสและมอสโคว์) พยายามที่จะส่งอิทธิพลของการปฏิวัติ และรูปแบบของการเปลี่ยนแปลง ให้เป็นมาตรฐานระดับโลก และก็ได้รับการตอบสนอง จากผู้ที่ต้องการความเปลี่ยนแปลงในส่วนอื่น ๆ ของโลก ไม่น้อย แม้ว่าในปลายทศวรรษ 1950 มอสโคว์ จะคลายมนต์ขลังของความเป็นศูนย์กลางของการปฏิวัติ ดังที่เคยเป็นมาก่อน ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ก็ตาม พร้อม ๆ กับการที่ประเทศ ที่เดินแนวทางสังคมนิยมอย่างจีน และเวียดนาม ได้หันไปยึดแนวทางชาตินิยม หรือผลประโยชน์ของชาติตน มากกว่าแนวทางสากลนิยม หรือการปฏิวัติโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในกรณีจีน ที่หันไปร่วมมือกับสหรัฐฯ (แม้จะเป็นทุนนิยม) ต่อต้านสหภาพโซเวียตในช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980

แต่กระแสคลื่นของการปฏิวัตินั้น ก็ยังคงกระจายอยู่ทั่วไป คละเคล้าด้วยความคิด ทั้งแบบเสรีนิยมและสังคมนิยม ที่ผู้ที่ต้องการปลดปล่อยเปลี่ยนแปลงสังคมของตน จะใช้สร้างความบันดาลใจ หยิบยืมไปดำเนินการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทศวรรษ 1960 และ 1970 ที่เป็นยุคสมัยของขบวนการนักศึกษา ทั่วทั้งสามโลก

ในโลกที่หนึ่ง อย่างสหรัฐฯ และยุโรปตะวันตก (รวมทั้งญี่ปุ่น) แนวความคิดปฏิวัติ ที่เป็นที่นิยมในหมู่นักศึกษา ปรากฏออกมาในแง่ของ “การปฏิวัติวัฒนธรรม” มากกว่าที่นักศึกษา จะเข้ายึดอำนาจทางการเมือง เป็นการปฏิวัติวัฒนธรรม ในเชิงการปลดปล่อยตนเอง เป็นรูปแบบของการต่อต้านสถาบันเดิม (anti – establishment) ปลดปล่อยตนเอง จากวัฒนธรรมเก่า สร้างวัฒนธรรมใหม่ ดังเห็นได้จากเพลงร็อค กางเกงยีน บุปผาชน ซ้ายใหม่ หรือ ขบวนการต่อต้านสงครามเวียดนาม ฯลฯ

ขบวนการนักศึกษานี้ เป็นปรากฏการณ์ระดับโลก

นักศึกษา (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกที่หนึ่ง) คิด รับรู้ ประพฤติ ปฏิบัติ คล้าย ๆ กัน การอ่านหนังสือเล่มเหมือน ๆ กัน มีวีรบุรุษในจินตนาการคล้าย ๆ กัน (เช กูเวรา) ประหนึ่งเป็นเครือข่ายหลวม ๆ จากเบิกเล่ย์ ถึงซอร์บอนน์ จากปร๊าค ถึงบอนน์ จากโตเกียวถึงกรุงเทพฯ (แม้ไทยจะอยู่ในโลกที่สาม นักศึกษาไทย จะแตกต่างจากลักษณะของนักศึกษาในโลกที่หนึ่ง ไม่น้อย แต่เนื่องด้วย ค่ายสงครามเย็น ที่ไทยสังกัดอยู่ และเนื่องด้วยบทบาทของสหรัฐฯ ในไทย โดยเฉพาะในช่วงสงครามเวียดนาม ก็ทำให้นักศึกษาไทย มีส่วนร่วม และส่วนคล้าย กับนักศึกษาในโลกที่หนึ่ง ไม่น้อย)

รัฐในโลกที่หนึ่ง ดูจะแข็งแรงพอ คุ้นเคยกับการเรียกร้องเสรีภาพ และฉลาดพอ ที่จะจัดการกับขบวนการนักศึกษาของตน แม้จะมีการใช้ความรุนแรง ในการจัดการกับคนหนุ่มคนสาวของตน แต่โดยหลักใหญ่แล้ว จะหลีกเลี่ยงการทำลายชีวิต (ยกเว้นในกรณี มหาวิทยาลัยเค้นท์ ปี 1970 ที่นักศึกษาถูกยิงตาย ทำให้เกิดการประท้วงใหญ่ทั่วประเทศสหรัฐฯ เกือบทำให้สังคมเป็นอัมพาต)

ขบวนการนักศึกษาในโลกที่หนึ่ง หาได้นำมาซึ่งการปฏิวัติในรูปแบบเก่าไม่ (1789 หรือ 1917) แต่ขบวนการนักศึกษา ก็สั่นคลอนหลายรัฐบาล ในการประท้วงใหญ่ของนักศึกษาฝรั่งเศส 1968 (ที่ถูกตั้งฉายาว่า Almost Revolution) นั้น ปารีส และอีกหลายเมือง กลายเป็นอัมพาต และก็เป็นผลทำให้นายพล (เหล็ก) เดอโกลล์ ไม่สามารถจะอยู่ในอำนาจได้อีกนานต่อไป ในทำนองเดียวกัน นักศึกษาอเมริกัน ก็ทำให้ลินดอน จอห์นสัน ไม่กล้าที่จะสมัครรับเลือกตั้ง เป็นประธานาธิบดีสมัยสอง (1968)

ขบวนการนักศึกษาโลก กลายเป็นพลังทางสังคมและการเมืองสำคัญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วง 2 ทศวรรษ ที่กล่าวมาแล้ว (ซึ่งก็ตรงกับช่วงของก่อนและหลัง 14 ตุลาคม 2516 จนกระทั่งถึงก่อนและหลัง 6 ตุลาคม 2519) พลังนี้ นักศึกษาได้มาจากการที่อยู่ในสถาบันทางความรู้ มีเวลาพอ ที่จะทำกิจกรรมอยู่ในเมืองใหญ่ ใกล้กับอำนาจและสื่อมวลชน การที่จะจำกัด และกำจัดนักศึกษาทำไม่ง่ายนัก (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกที่หนึ่ง) นักศึกษาระดับมหาวิทยาลัย มักจะมาจากชนชั้นนำของสังคม (หรือจากชนชั้นเดียวกันกับผู้มีอำนาจนั่นเอง)

ในโลกที่สาม รัฐดูจะเปราะบาง ไม่คุ้นเคยกับ (หรือไม่เป็น) ประชาธิปไตย และเสรีภาพ และไม่ฉลาดพอ กับการจัดการกับขบวนการนักศึกษาของตน (โดยสันติวิธี) บ่อยครั้ง รัฐจะทำเกินกว่าเหตุ ใช้ความรุนแรง และการทำลายชีวิตในการเผชิญกับปัญหา เป็นเรื่องเกือบจะปกติทีเดียว ที่ในโลกที่สาม จะเห็นรัฐประกอบ “อาชญากรรม” ดังเช่นในลาตินอเมริกา (อย่างเม็กซิโก ชิลี หรือ อาร์เจนตินา) หรืออย่างในเอเชีย ที่ภาพของ “อาชญากรรมโดยรัฐ” (state crime) จะกลายเป็นภาพ ที่ค่อนข้างคุ้นหูคุ้นตา (ไทย อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ พม่า เกาหลี จีน ฯลฯ อันเป็นรายการ และรายละเอียดยาวเหยียด แทบไม่รู้จบ)

น่าสนใจและน่าประหลาดใจไม่น้อย ที่แม้รัฐในโลกที่สาม จะปราบปรามนักศึกษา และขบวนการปลดปล่อยของตนเองอย่างหนัก แต่ขบวนการนักศึกษาในประเทศเหล่านี้ ก็ยังเป็นพลังสำคัญ สร้างความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองไม่น้อย อย่างเช่นในเม็กซิโก 1968 เมื่อนักศึกษาประท้วง แต่รัฐปราบปรามทำลายชีวิตไป 28 คน การเมืองเม็กซิโก ก็ไม่สามารถหันกลับไปสู่อำนาจนิยมได้เช่นเดิม เช่นเดียวกับไทย 14 ตุลาคม (1973) ที่เมื่อรัฐทำลายชีวิตไป 70 กว่าคน ระบอบถนอม – ประภาส – ณรงค์ ก็ไม่สามารถจะดำรงอยู่ ต่อไปได้

ไทยแลนด์ 1973 สร้างความบันดาลใจให้ขบวนการนักศึกษากรีก ที่ร้องตะโกนคำว่าไทยแลนด์ ๆๆๆๆ ประหนึ่งจะแปลว่า เสรีภาพ ๆๆๆๆ ในการประท้วงและขับไล่รัฐบาลอำนาจนิยม (เสนา – อำมาตยนิยม) ของตน

อาจสรุปได้ว่า จากระยะเวลาช่วงยาวของการเมืองโลก กระแสความคิด ที่จะปลดปล่อย และพลังของขบวนการนักศึกษานี้แหละ ทำให้เห็นที่มาและที่ไปของ 14 ตุลาคม 2516 กับ 6 ตุลาคม 2519 เยาวชนคนหนุ่มสาวมี “ความฝัน” ที่จะเห็นโลกใหม่ของเขาและเธอ ในฐานะของโลกที่สาม นักศึกษาไทย ก็เข้าไปใกล้ และสั่นคลอนอำนาจของรัฐ มากกว่าเพื่อนร่วมรุ่นของเขา และเธอในโลกที่หนึ่ง

ขบวนการนักศึกษาไทยช่วง 2516 – 2519 ดูจะเป็นส่วนหนึ่งของ “ช่วงระยะเวลายาว” ของการเมืองไทยกว่า 100 ปี ในขณะเดียวกัน ก็เป็นส่วนหนึ่งของ “ช่วงระยะเวลายาว” ของการเมืองโลกกว่า 2 ศตวรรษ มาพร้อม และทันกับระยะเวลา ของการปลดปล่อย และเปลี่ยนแปลงของโลก ครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 หลังจากนั้น เพียงไม่กี่ปี เมื่อถึงทศวรรษ 1980 ทุกอย่างก็ดูจะเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง สหภาพโซเวียต (และระบบสังคมนิยม) ล่มสลาย เศรษฐกิจการตลาด (คำที่ใช้แทนทุนนิยม) และ (ความกระสัน) โลกาภิวัตน์ ก็ผงาดจนถึงกับเชื่อกันว่า เราจะมุ่งไปข้างหน้าพร้อมด้วย “ความพินาศของอดีต” และ “การสิ้นสุดของประวัติศาสตร์” กระนั้นแหละ (หรือ)

ที่มา (ตีพิมพ์ครั้งแรก) : พนม เอี่ยมประยูร (บ.ก.) 20 ปี 6 ตุลา, กรุงเทพฯ: คณะกรรมการดำเนินการจัดงาน 20 ปี 6 ตุลา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2539, หน้า 59-66

รัฐประหารไทย อยู่ตรงไหนในโลก ?

ที่มา Thai E-News

ที่มา เว็บไซต์ประเทศไทยอยู่ตรงไหน
19 กันยายน 2554


คนไทยส่วนใหญ่รู้ดีว่าประเทศไทยมีรัฐประหารบ่อย แต่จริงๆแล้วเรามีบ่อยแค่ไหน และมีใครอื่นอีกไหมที่รัฐประหารบ่อยพอๆกับเรา

องค์กร The Center for Systemic Peace (CSP) ได้รวบรวมข้อมูลรัฐประหารของประเทศต่างๆทั่วโลกตั้งแต่ปี 1946 ถึง 2010 โดยกำหนดให้นิยามของการทำรัฐประหารหมายถึง การใช้กำลังเข้ายึดอำนาจบริหารสูงสุดโดยกลุ่มการเมืองภายในประเทศนั้นๆแล้ว ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงขั้วอำนาจ

ข้อมูล จะถูกนับรวมทั้ง (1) รัฐประหารที่ทำสำเร็จ (2) ที่ไม่สำเร็จ (3) ที่่เป็นเพียงแผนการยังไม่ได้ลงมือ และ (4) ที่ถูกกล่าวหาว่ากำลังวางแผน

แต่ ไม่นับรวมการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครอง การลุกฮือของประชาชน สงครามกลางเมือง การลงจากอำนาจโดยสมัครใจ การส่งต่ออำนาจให้ทายาททางการเมือง การเสียชีวิตของผู้นำ การลอบสังหารผู้นำ และการถูกรุกรานจากกองกำลังต่างชาติ

ด้วยนิยามข้างต้น ปรากฏจำนวนดังนี้

31 ครั้ง – ซูดาน
24 ครั้ง – อิรัก
19 ครั้ง – โบลิเวีย
17 ครั้ง – กีนี-บิสเซา (Guinea-Bissau), ซีเรีย, โตโก, ไทย
16 ครั้ง – บูรุนดี (Burundi), ชาด (Chad)
15 ครั้ง – อาร์เจนตินา, กาน่า, กีนี (Guinea)

โดย ในกลุ่มประเทศหัวตารางที่ยกมา มี 8 ประเทศ (กาน่า, ไทย, ชาด, กีนี-บิสเซา, ซูดาน, โตโก, กีนี, บูรุนดี) ที่ยังมีรัฐประหารเกิดขึ้นตั้งแต่หลังปี 2000 เป็นต้นมา

สรุปว่าประเทศไทยมีรัฐประหารบ่อยครั้งเป็นอันดับ 4 ของโลก

ตัวอย่าง ประเทศอื่นๆ : เซียร่า-ลีโอน (14) ปานามา (13) กัมพูชา (12) ฟิลิปปินส์ (11) บังกลาเทศ (8) พม่า (6) ลาว (6) อินโดนิเซีย (5) ปากีสถาน (5) เนปาล (5) แคเมอรูน (4) เกาหลีใต้ (3) เกาหลีเหนือ (2) อินเดีย (1) ซาอุฯ (1) ศรีลังกา (1)

อ้างอิง:
1. ตารางข้อมูลดิบ http://www.systemicpeace.org/inscr/CSPCoupsList2010.xls
2. สำหรับผู้ที่สนใจว่า CSP เก็บข้อมูลจากไหน อ้างอิงจากแหล่งไหน และนิยามว่าเหตุการณ์ใดเป็นหรือไม่เป็นรัฐประหารบ้าง สามารถอ่านรายงานได้ที่http://www.systemicpeace.org/inscr/CSPCoupsCodebook2010.pdf

หมายเหตุ:
ข้อมูลความไม่สงบทางการเมืองของไทยจากวิกิพีเดีย http://goo.gl/nePL2 จะเห็นว่าจำนวนไม่ตรงกับที่ CSP บันทึกไว้ (ในวิกิพีเดียมีจำนวนเยอะกว่ามาก) เนื่องจากนิยามไม่เหมือนกัน

โพสต์เก่าๆที่เกี่ยวข้อง:
1. ความเสี่ยงทางการเมืองของไทย http://goo.gl/QkhMT
2. ค่าเสียโอกาสจากการปฏิวัติ 2549 ที่วัดได้ในตลาดทุน http://goo.gl/Uf0sE
3. งบทหาร http://goo.gl/k5mk5

สมคิดลั่นยกย่องปรีดีหลังโดนศิษย์เก่ามธ.ไล่

ที่มา Thai E-News



โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
5 ตุลาคม 2554

หากวิญญานท่านอ.ปรีดีมีอยู่จริง ขอให้ลงโทษพวกที่เอาชื่อเสียงท่านมากลั่นแกล้งคนอื่นครับ

ผมรักและยกย่องอาจารย์ปรีดีตลอดชีวิตและจะเป็นเช่นนี้ตลอดไปครับ

ผม รับฟังความเห็นทางวิชาการเสมอ ความเห็นนิติราษฏร์ ผมไม่เห็นด้วยแต่ก็เอาไปคิด แต่ที่รับไม่ได้คือการบิดเบือน เอาเรื่องไม่จริงมาโจมตี

(ความเห็นจากstatusของ Somkit Lertpaithoon หลังจากเขาถูกศิษย์เก่าธรรมศาสตร์ออกมาขับไล่พ้นตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์)


คณะศิษย์เก่ามธ." แถลงต้าน "สมคิด" ระบุหมิ่น "ปรีดี"ร้องสภามหาวิทยาลัยลงโทษ

มติชนออนไลน์ รายงานว่า เมื่อเช้าวันนี้ (5 ต.ค.) เวลา 10.00 น. กลุ่ม "คณะศิษย์เก่าธรรมศาสตร์" ได้นัดอ่าน "แถลงการณ์ของชาวธรรมศาสตร์ทุกรุ่นทุกวัยจากอดีตสู่ปัจจุบัน เรียกร้องให้ผู้บริหารมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ยุติการสนับสนุนระบอบเผด็จการ" และอ่าน "จดหมายเปิดผนึกถึงสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เรื่อง ขอให้ตรวจสอบและยุติพฤติกรรมสนับสนุนระบอบเผด็จการของ นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดีคนปัจจุบัน" บริเวณด้านหน้าหอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า กลุ่มคณะศิษย์เก่าธรรมศาสตร์ หลายคนเป็นแกนนำเสื้อแดงและเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย เช่น นายวีระกานต์ มุสิกพงศ์ นายสุชาติ ธาดาธำรงเวช นายมณฑล ชาติสุวรรณ นายสมาน เลิศวงศ์รัตน์ เป็นต้น

ทางด้านนายวีระกานต์ มุสิกพงศ์ อดีตประธานแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) และอดีตศิษย์เก่าม.ธรรมศาสตร์กล่าวว่า ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของประชาคมธรรมศาสตร์ จิตวิญญาณของธรรมศาสตร์คือการสร้างสรรค์ประชาธิปไตยและต่อต้านเผด็จการทุก รูปแบบ กิจกรรมที่มีในวันนี้หนีไม่พ้นเรื่องของจิตวิญญาณประชาธิปไตย ซึ่งโยงไปถึงการรักษาเกียรติภูมิของผู้ประศาสน์การ ปรีดี พนมยงค์

นาย วีระกานต์ยังกล่าวด้วยว่า ที่ตนมาในวันนี้ตั้งใจมาร่วมลงชื่อสนับสนุนกิจกรรมดังกล่าว ตนไม่ต้องการให้เกิดภาพทับซ้อนของการเคลื่อนไหวของตนซึ่งเป็นสมาชิกเสื้อแดง กับตนในฐานะสมาชิกประชาคมธรรมศาสตร์ ขอได้โปรดแยกเรื่องนี้ให้ชัดเจน

โดย หลังจากที่มีการอ่านแถลงการณ์เสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น ผู้มาร่วมงานได้เดินต่อไปยังรูปปั้นนายปรีดี พนมยงค์เพื่อไปวางพวงมาลัยขอขมา พร้อมนำพวงหรีดขาว-ดำที่เขียนว่า "ต่อต้านอธรรมศาสตร์" และ "อธรรมศาสตร์จงพินาศ" ไปวางที่ฐานรูปปั้นด้วย

จดหมายเปิดผนึกถึงสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

วันที่ 5 ตุลาคม 2554

เรื่อง ขอให้ตรวจสอบและยุติพฤติกรรมสนับสนุนระบอบเผด็จการของ นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดีคนปัจจุบัน

เรียน นายกสภามหาวิทยาลัย และกรรมการสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

1. ด้วยปรากฎหลักฐานอย่างชัดเจนในหลายโอกาสที่ผ่านมาว่า นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดีผู้นี้ได้นำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เข้าสนับสนุนการปฎิวัติรัฐประหารและการมีส่วนเกื้อกูลสนับสนุนในการปราบปราม สังหารประชาชน และยังเคยเป็นเลขานุการสภาร่างรัฐธรรมนูญ 2550 อันเป็นรัฐธรรมนูญที่สร้างความแตกแยกให้กับประเทศไทยอย่างที่ไม่เคยปรากฏมา ก่อน นอกจากนี้ยังแสดงตนปกป้องการรัฐประหารในทุกรูปแบบ ควบคู่ไปกับการนำพากลุ่มอาจารย์จำนวนหนึ่งให้ร่วมกันสนับสนุนเผด็จการ

2. นอกจากนี้ นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ ยังบังอาจแสดงออกโดยเปิดเผยหมิ่นหยามผู้ประศาสน์การและผู้ก่อตั้ง มหาวิทยาลัย อาจารย์ปรีดี พนมยงค์ ว่ากระทำการในลักษณะเดียวกับการรัฐประหาร ทั้งที่ตนเองก็จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และควรเข้าใจได้เป็นอย่างดีว่า ท่านผู้ก่อตั้งและมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์นั้น ยึดถือหลักการประชาธิปไตยเป็นเป้าหมายสูงสุดมาโดยตลอด การเสนอข้อความดังกล่าว จึงถือได้ว่าเป็นการเนรคุณต่อบรรพชนผู้ทรงคุณูปการของมหาวิทยาลัยอย่างร้าย แรง เพราะท่านผู้ประศาสน์การนั้น คือเสาเอกและผู้ก่อตั้งระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขของ ประเทศไทยมาแต่เริ่มต้น

3. การกระทำของอธิการบดีผู้นี้นั้น ล้วนมุ่งเน้นในการใช้มหาวิทยาลัยรับใช้นักการเมืองเผด็จการตลอดเวลา แสดงให้เห็นอย่างแจ่มชัดว่า เป็นผู้บิดเบือนและทรยศต่อหลักการสำคัญที่สุดของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นั่นคือหลักการประชาธิปไตย และการปกครองโดยธรรมะและกฎหมาย สนับสนุนการรัฐประหาร และยังเข้าร่วมเป็นมือเท้าของกลุ่มเผด็จการที่ปล้นชิงประชาธิปไตยไปจาก ประชาชน จนได้รับการตอบแทนด้วยตำแหน่งและผลประโยชน์ต่าง ๆ อันน่าจะรวมถึงตำแหน่งอธิการบดีธรรมศาสตร์ด้วย การทรยศต่อหลักการประชาธิปไตยเช่นนี้ เป็นสิ่งที่ชาวธรรมศาสตร์ทุกรุ่นทุกวัยไม่อาจรับได้อย่างเด็ดขาด

พวก ข้าพเจ้าผู้มีรายนามต่อท้ายนี้ ซึ่งเป็นศิษย์ธรรมศาสตร์ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งมหาวิทยาลัยจนถึงยุคปัจจุบัน จึงขอเรียกร้องให้สภามหาวิทยาลัยพิจารณาพฤติกรรมของนายสมคิด เลิศไพฑูรย์ รวมทั้งขอให้ทบทวนและยุติพฤติกรรมเหล่านั้นในทันที และให้สภามหาวิทยาลัย ฯ ร่วมพิจารณาอย่างถี่ถ้วนด้วยว่า บุคคลผู้ที่ทำลายหลักการประชาธิปไตยของมหาวิทยาลัยอย่างรุนแรงเช่นนี้ สมควรจะได้รับโทษประการใด

จึงเรียนมาเพื่อขอให้สภามหาวิทยาลัยธรรม ศาสตร์ ดำเนินการพิจารณาโทษของอธิการบดีผู้นี้ตามแต่มหาวิทยาลัยจะเห็นสมควร โดยพวกข้าพเจ้าจะรอรับทราบผลการพิจารณาของสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ต่อไป

ขอแสดงความนับถือ

ชวลิต ณ นคร มธ. 2511
สุรชัย ณ ป้อมเพชร มธ. 2511 และ สส.มธ. ปี 12
บุญยงค์ มหาวิเศษศิลป์ กรรมการ อมธ. 2516
สมาน เลิศวงศ์รัตน์ นายก อมธ. 2518
ประจวบ พยัคฆพันธุ์ รองนายก อมธ. 2516
สุชาติ ธาดาธำรงเวช กรรมการ อมธ. 2516 และอดีต รมต. คลัง
มณฑล ชาติสุวรรณ รองประธานสภานักศึกษา และ สส.มธ. 4 ปี
ประสาร สินสวัสดิ์ กรรมการ อมธ. 2516, รองนายก อมธ. 2519 และรองประธานกรรมการบัณฑิต 2518
วิสูตร ทิพวิรัตน์พจนา กรรมการ อมธ. 2516
อำนาจ สถาวรฤทธิ์ มธ. 2516
กฤษฎางค์ นุชจรัส นายก อมธ. 2521
ดวงใจ แอรักกุล มธ. 2519
วิไลลักษณ์ หวังธนาโชติ มธ. 2518
พิสุทธิ์ พุทธิกุลสถิต มธ. 2517
สถิต สิริสวัสดิ์ กรรมการ อมธ. 2517

ICTแถลงมือแฮกทวิตเตอร์นายกฯมอบตัว

ที่มา Thai E=News




วันนี้(5 ต.ค.) เวลา 14.00 น. น.อ.อนุดิษฐ์ นาครทรรพ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร(ไอซีที) ได้นำนายเอกวิทย์ ทองดีวรกุล อายุ 20 ปี ผู้ต้องหาในกรณีการแฮกทวิตเตอร์นายกรัฐมนตรี ที่ได้ขอเข้ามามอบตัวเพื่อเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมมาแถลงข่าว โดยระบุว่า กระทำไปเพียงลำพังเพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ และจากที่ได้พูดคุยกันก็สำนึกผิดแล้ว และหวังจะได้ใช้ความรู้ความสามารถเข้ามาใช้ทำงานร่วมกับไอซีทีในอนาคต

หลังจากนี้จะนำผู้ต้องหาเข้าสู่กระบวนการทางกฎหมายต่อไป ตามข้อหาการเข้าถึงข้อมูลคอมพิวเตอร์ที่มีมาตรการป้องกันการเข้าถึงของผู้ อื่นโดยมิชอบ ซึ่งมีความผิดตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550

มีรายงานว่านายเอกวิทย์ เรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาฯ มีพิ้นเพเป็นชาวสงขลา

Wednesday, October 5, 2011

"คณะศิษย์เก่ามธ." ออกแถลงการณ์ต้าน "สมคิด" ระบุหมิ่น "ปรีดี" - มีพฤติกรรมหนุนเผด็จการ

ที่มา มติชน







































รับชมข่าว VDO ชมคลิป

เมื่อเช้าวันนี้ (5 ต.ค.) เวลา 10.00 น. กลุ่ม "คณะศิษย์เก่าธรรมศาสตร์" ได้นัดอ่าน "แถลงการณ์ ของชาวธรรมศาสตร์ทุกรุ่นทุกวัยจากอดีตสู่ปัจจุบัน เรียกร้องให้ผู้บริหารมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ยุติการสนับสนุนระบอบเผด็จการ" และอ่าน "จดหมาย เปิดผนึกถึงสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เรื่อง ขอให้ตรวจสอบและยุติพฤติกรรมสนับสนุนระบอบเผด็จการของ นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดีคนปัจจุบัน" บริเวณด้านหน้าหอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์
ผู้สื่อข่าวรายงานว่า กลุ่มคณะศิษย์เก่าธรรมศาสตร์ หลายคนเป็นแกนนำเสื้อแดงและเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย เช่น นายวีระกานต์ มุสิกพงศ์ นายสุชาติ ธาดาธำรงเวช นายมณฑล ชาติสุวรรณ นายสมาน เลิศวงศ์รัตน์ เป็นต้น



ทางด้านนายวีระกานต์ มุสิกพงศ์ อดีตประธานแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) และอดีตศิษย์เก่าม.ธรรมศาสตร์กล่าว ว่า ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของประชาคมธรรมศาสตร์ จิตวิญญาณของธรรมศาสตร์คือการสร้างสรรค์ประชาธิปไตยและต่อต้านเผด็จการทุก รูปแบบ กิจกรรมที่มีในวันนี้หนีไม่พ้นเรื่องของจิตวิญญาณประชาธิปไตย ซึ่งโยงไปถึงการรักษาเกียรติภูมิของผู้ประศาสน์การ ปรีดี พนมยงค์

นายวีระกานต์ยังกล่าวด้วยว่า ที่ตนมาในวันนี้ตั้งใจมาร่วมลงชื่อสนับสนุนกิจกรรมดังกล่าว ตนไม่ต้องการให้เกิดภาพทับซ้อนของการเคลื่อนไหวของตนซึ่งเป็นสมาชิกเสื้อแดง กับตนในฐานะสมาชิกประชาคมธรรมศาสตร์ ขอได้โปรดแยกเรื่องนี้ให้ชัดเจน



โดยหลังจากที่มีการอ่านแถลงการณ์เสร็จเรียบ ร้อยแล้วนั้น ผู้มาร่วมงานได้เดินต่อไปยังรูปปั้นนายปรีดี พนมยงค์เพื่อไปวางพวงมาลัยขอขมา พร้อมนำพวงหรีดขาว-ดำที่เขียนว่า "ต่อต้านอธรรมศาสตร์" และ "อธรรมศาสตร์จงพินาศ" ไปวางที่ฐานรูปปั้นด้วย

อนึ่ง แถลงการณ์และจดหมายเปิดผนึกดังกล่าวมีข้อความดังต่อไปนี้:

แถลงการณ์ของชาวธรรมศาสตร์ทุกรุ่นทุกวัยจากอดีตสู่ปัจจุบัน เรียกร้องให้ผู้บริหารมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ยุติการสนับสนุนระบอบเผด็จการ


หลายปีที่ผ่านมาไม่นานนี้ ชาวธรรมศาสตร์จากอดีตจนถึงปัจจุบันจำนวนมาก ต่างไม่พอใจกับการแสดงออกของผู้บริหารมหาวิทยาลัยยุคหลังนี้ ที่มีต่อสภาพสังคมการเมืองของประเทศ ตั้งแต่ยุคของ นายสุรพล นิติไกรพจน์ จนถึง นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดีคนปัจจุบัน


บุคคลกลุ่มนี้ได้แสดงออกอย่างน่ารังเกียจต่อการปกครองในระบอบ ประชาธิปไตยของประเทศร่วมสนับสนุนทั้งทางตรงและทางอ้อมต่อการรัฐประหารเมื่อ วันที่19กันยายน2549เช่นนายสุรพล นิติไกรพจน์ ออกรายการโทรทัศน์เร่งเร้าให้มีการรัฐประหาร ยินยอมให้ทหารนำกำลังเข้ามาตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัย เพื่อเข้าร่วมปราบปรามประชาชนที่ชุมนุมทางการเมืองบนถนนราชดำเนิน นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ เข้าเป็นเลขานุการสภาร่างรัฐธรรมนูญ 2550 ที่พิสูจน์แล้วในวันนี้ว่าเป็นผลร้ายและเสียหายต่อสังคมไทยอย่างรุนแรง หรือการที่นายบรรเจิด สิงคะเนติ เข้าร่วมสนับสนุนกลุ่มเผด็จการอย่างเปิดเผยในกิจกรรมสนับสนุนการรัฐประหาร มากมายหลายกิจกรรม


จนเมื่อไม่กี่วันมานี้ก็มีสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นนั่นคือการที่ นายสมคิด เลิศไพฑูรย์อธิการบดีคนปัจจุบันบังอาจโพสต์ข้อความหมิ่นหยามผู้ประศาสน์การ นายปรีดีพนมยงค์ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัย และผู้นำการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขมาสู่ ประเทศไทย ปูชนียบุคคลที่เคารพของชาวธรรมศาสตร์ทุกคน ว่าเป็นนักรัฐประหาร และเป็นกลุ่มเดียวกับสฤษดิ์ ถนอม ประภาส และสุจินดา


ไม่ใช่ปัญหาแต่ประการใด ที่ชาวธรรมศาสตร์จะมีความเห็นแตกต่างทางการเมือง หรือเลือกข้างใดทางการเมืองในดินแดนแห่งประชาธิปไตยนี้ แต่การบังอาจกล่าวหาปูชนียบุคคลของธรรมศาสตร์ว่าเป็นนักรัฐประหาร เป็นสิ่งที่ชาวธรรมศาสตร์ที่อาจมีทัศนะทางการเมืองแตกต่างกันทุกคนยอมรับไม่ ได้ รวมทั้งไม่มีทางที่จะให้อภัยกับผู้กล่าวถ้อยคำเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน เพราะอาจารย์ปรีดี พนมยงค์ คือผู้สร้างสรรค์ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขให้กับ ประเทศ โดยเฉพาะเมื่อผู้บังอาจกล่าวถ้อยคำนั้น คืออธิการบดีของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สำหรับชาวธรรมศาสตร์แล้ว นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ ไม่มีคุณค่าพอที่จะเป็นอธิการบดีได้อีกต่อไปแล้ว เพราะปราศจากคุณธรรมสำคัญยิ่งของความเป็นมนุษย์ นั่นคือ "ความกตัญญู"


ชาวธรรมศาสตร์หลายรุ่น หลายวัย ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน แม้จะเข้าใจดีว่า ไม่อาจแทรกแซงการบริหารของมหาวิทยลัยในด้านการบริหารได้ แต่อย่างไรก็ตาม เราขอให้สภามหาวิทยาลัยพิจารณาข้อเรียกร้องนี้ และขอแสดงเจตนารมณ์ร่วมกันว่า


"จิตวิญญาณประชาธิปไตยของธรรมศาสตร์จักต้องได้รับการพิทักษ์รักษาผู้ บริหารมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ไม่มีสิทธินำมหาวิทยาลัยไปสนับสนุนระบอบเผด็จ การไม่ว่าจะรูปแบบใดก็ตาม"


ชาวธรรมศาสตร์ทุกรุ่นทุกวัยจากอดีตถึงปัจจุบัน



จดหมายเปิดผนึกถึงสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วันที่ 5 ตุลาคม 2554
เรื่อง ขอให้ตรวจสอบและยุติพฤติกรรมสนับสนุนระบอบเผด็จการของ นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดีคนปัจจุบั

เรียน นายกสภามหาวิทยาลัย และกรรมการสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

1. ด้วยปรากฎหลักฐานอย่างชัดเจนในหลายโอกาสที่ผ่านมาว่า นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดีผู้นี้ได้นำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เข้าสนับสนุนการปฎิวัติรัฐประหารและการมีส่วนเกื้อกูลสนับสนุนในการปราบปราม สังหารประชาชน และยังเคยเป็นเลขานุการสภาร่างรัฐธรรมนูญ 2550 อันเป็นรัฐธรรมนูญที่สร้างความแตกแยกให้กับประเทศไทยอย่างที่ไม่เคยปรากฏมา ก่อน นอกจากนี้ยังแสดงตนปกป้องการรัฐประหารในทุกรูปแบบ ควบคู่ไปกับการนำพากลุ่มอาจารย์จำนวนหนึ่งให้ร่วมกันสนับสนุนเผด็จการ

2. นอกจากนี้ นายสมคิด เลิศไพฑูรย์ ยังบังอาจแสดงออกโดยเปิดเผยหมิ่นหยามผู้ประศาสน์การและผู้ก่อตั้ง มหาวิทยาลัย อาจารย์ปรีดี พนมยงค์ ว่ากระทำการในลักษณะเดียวกับการรัฐประหาร ทั้งที่ตนเองก็จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และควรเข้าใจได้เป็นอย่างดีว่า ท่านผู้ก่อตั้งและมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์นั้น ยึดถือหลักการประชาธิปไตยเป็นเป้าหมายสูงสุดมาโดยตลอด การเสนอข้อความดังกล่าว จึงถือได้ว่าเป็นการเนรคุณต่อบรรพชนผู้ทรงคุณูปการของมหาวิทยาลัยอย่างร้าย แรง เพราะท่านผู้ประศาสน์การนั้น คือเสาเอกและผู้ก่อตั้งระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขของ ประเทศไทยมาแต่เริ่มต้น

3. การกระทำของอธิการบดีผู้นี้นั้น ล้วนมุ่งเน้นในการใช้มหาวิทยาลัยรับใช้นักการเมืองเผด็จการตลอดเวลา แสดงให้เห็นอย่างแจ่มชัดว่า เป็นผู้บิดเบือนและทรยศต่อหลักการสำคัญที่สุดของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นั่นคือหลักการประชาธิปไตย และการปกครองโดยธรรมะและกฎหมาย สนับสนุนการรัฐประหาร และยังเข้าร่วมเป็นมือเท้าของกลุ่มเผด็จการที่ปล้นชิงประชาธิปไตยไปจาก ประชาชน จนได้รับการตอบแทนด้วยตำแหน่งและผลประโยชน์ต่าง ๆ อันน่าจะรวมถึงตำแหน่งอธิการบดีธรรมศาสตร์ด้วย การทรยศต่อหลักการประชาธิปไตยเช่นนี้ เป็นสิ่งที่ชาวธรรมศาสตร์ทุกรุ่นทุกวัยไม่อาจรับได้อย่างเด็ดขาด


พวกข้าพเจ้าผู้มีรายนามต่อท้ายนี้ ซึ่งเป็นศิษย์ธรรมศาสตร์ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งมหาวิทยาลัยจนถึงยุคปัจจุบัน จึงขอเรียกร้องให้สภามหาวิทยาลัยพิจารณาพฤติกรรมของนายสมคิด เลิศไพฑูรย์ รวมทั้งขอให้ทบทวนและยุติพฤติกรรมเหล่านั้นในทันที และให้สภามหาวิทยาลัย ฯ ร่วมพิจารณาอย่างถี่ถ้วนด้วยว่า บุคคลผู้ที่ทำลายหลักการประชาธิปไตยของมหาวิทยาลัยอย่างรุนแรงเช่นนี้ สมควรจะได้รับโทษประการใด


จึงเรียนมาเพื่อขอให้สภามหาวิทยาลัยธรรม ศาสตร์ ดำเนินการพิจารณาโทษของอธิการบดีผู้นี้ตามแต่มหาวิทยาลัยจะเห็นสมควร โดยพวกข้าพเจ้าจะรอรับทราบผลการพิจารณาของสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ต่อไป


ขอแสดงความนับถือ

ชวลิต ณ นคร มธ. 2511
สุรชัย ณ ป้อมเพชร มธ. 2511 และ สส.มธ. ปี 12
บุญยงค์ มหาวิเศษศิลป์ กรรมการ อมธ. 2516
สมาน เลิศวงศ์รัตน์ นายก อมธ. 2518
ประจวบ พยัคฆพันธุ์ รองนายก อมธ. 2516
สุชาติ ธาดาธำรงเวช กรรมการ อมธ. 2516 และอดีต รมต. คลัง
มณฑล ชาติสุวรรณ รองประธานสภานักศึกษา และ สส.มธ. 4 ปี
ประสาร สินสวัสดิ์ กรรมการ อมธ. 2516, รองนายก อมธ. 2519 และรองประธานกรรมการบัณฑิต 2518
วิสูตร ทิพวิรัตน์พจนา กรรมการ อมธ. 2516
อำนาจ สถาวรฤทธิ์ มธ. 2516
กฤษฎางค์ นุชจรัส นายก อมธ. 2521
ดวงใจ แอรักกุล มธ. 2519
วิไลลักษณ์ หวังธนาโชติ มธ. 2518
พิสุทธิ์ พุทธิกุลสถิต มธ. 2517
สถิต สิริสวัสดิ์ กรรมการ อมธ. 2517

"ศิษย์เก่ามธ."กว่าร้อยคน รวมตัวหน้าหอประชุมใหญ่มธ.แถลงประณาม"สุรพล-สมคิด"

ที่มา มติชน

เมื่อเวลา 10.00 น. วันที่ 5 ตุลาคม ที่หน้าหอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (มธ.) ศิษย์เก่า มธ.จำนวนกว่า 100 คนได้ออกแถลงการณ์ โดยนายสายัณห์ สุธรรมสมัย ศิษย์เก่า มธ.รุ่น 2511 อ่านแถลงการณ์ว่า หลายปีที่ผ่านมาไม่นานนี้ ชาวธรรมศาสตร์จากอดีตจนถึงปัจจุบันจำนวนมาก ไม่พอใจการแสดงออกของผู้บริหารมหาวิทยาลัยยุคหลัง ต่อสภาพสังคมการเมืองของประเทศ ตั้งแต่ยุค นายสุรพล นิติไกรพจน์ จนถึงนายสมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดีคนปัจจุบัน


บุคคลกลุ่มนี้ได้แสดงออกอย่างน่ารังเกียจต่อการปกครองในระบอบ ประชาธิปไตยของประเทศ ร่วมสนับสนุนทั้งทางตรงและทางอ้อม ต่อการรัฐประหารเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2549 เช่น นายสุรพลออกรายการโทรทัศน์เร่งเร้าให้มีการรัฐประหาร ยินยอมให้ทหารนำกำลังเข้ามาตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัย เพื่อเข้าร่วมปราบปรามประชาชนที่ชุมนุมทางการเมืองบนถนนราชดำเนิน นายสมคิดเข้าเป็นเลขานุการสภาร่างรัฐธรรมนูญ 2550 ที่พิสูจน์แล้วในวันนี้ว่าเป็นผลร้ายและเสียหายต่อสังคมไทยอย่างรุนแรง หรือการที่นายบรรเจิด สิงคะเนติ เข้าร่วมสนับสนุนกลุ่มเผด็จการอย่างเปิดเผยในกิจกรรมสนับสนุนการรัฐประหาร มากมายหลายกิจกรรม


นายสายัณห์อ่านแถลงการณ์ต่อว่า เมื่อไม่กี่วันมานี้มีสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้น การที่นายสมคิดโพสต์ข้อความหมิ่นหยามผู้ประศาสน์การ นายปรีดี พนมยงค์ ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัย และผู้นำการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขมาสู่ ประเทศไทย ปูชนียบุคคลที่เคารพของชาวธรรมศาสตร์ทุกคน ว่าเป็นนักรัฐประหาร และเป็นกลุ่มเดียวกับจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ จอมพลถนอม กิตติขจร จอมพลประภาส จารุเสถียร และ พล.อ.สุจินดา คราประยูร


"การบังอาจกล่าวหาปูชนียบุคคลของธรรมศาสตร์ว่าเป็นนักรัฐประหาร เป็นสิ่งที่ชาวธรรมศาสตร์ที่อาจมีทรรศนะทางการเมืองแตกต่างกันทุกคนยอมรับ ไม่ได้ รวมทั้งไม่มีทางที่จะให้อภัยกับผู้กล่าวถ้อยคำเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน เพราะอาจารย์ปรีดีคือผู้สร้างสรรค์ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็น ประมุขให้กับประเทศ โดยเฉพาะเมื่อผู้บังอาจกล่าวถ้อยคำนั้น คืออธิการบดีของ มธ. สำหรับชาวธรรมศาสตร์แล้ว นายสมคิดไม่มีคุณค่าพอที่จะเป็นอธิการบดีได้อีกต่อไปแล้ว เพราะปราศจากคุณธรรมสำคัญยิ่งของความเป็นมนุษย์ นั่นคือ ความกตัญญู" แถลงการณ์ระบุและว่า

"เราขอให้สภามหาวิทยาลัยพิจารณาข้อเรียกร้องนี้ และขอแสดงเจตนารมณ์ร่วมกันว่าจิตวิญญาณประชาธิปไตยของธรรมศาสตร์ จักต้องได้รับการพิทักษ์รักษา ผู้บริหารมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ไม่มีสิทธินำมหาวิทยาลัย ไปสนับสนุนระบอบเผด็จการ ไม่ว่าจะรูปแบบใดก็ตาม"

ยิ่งลักษณ์นั่งหัวโต๊ะถกกรรมการนโยบายการบริหารฯ

ที่มา มติชน



นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี เป็นประธานการประชุมคณะกรรมการนโยบายการบริหารงานจังหวัดและกลุ่มจังหวัดแบบ บูรณาการ (ก.น.จ.) ครั้งที่ 5 ที่ตึกสันติไมตรี ทำเนียบรัฐบาล เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม

บาทก้าว การเมือง นักการเมือง ระดับ "ส.ว." การฝึก บอดี้การ์ด

ที่มา ข่าวสด

และแล้ว ถ้อยแถลงอันค่อนข้างกำกวมจากปาก นาย จตุพร พรหมพันธุ์ ที่ว่า

"มีนักเคลื่อนไหวบางคนมีผู้ผ่านการฝึกรบจากประเทศ อิสราเอลมาอยู่รอบข้าง-เป็นชุดติดตามหมอคนหนึ่ง"

ก็เริ่มคลี่คลาย

"ความหมายคงหมายถึงผม" เป็นแถลงจาก น.พ.ตุลย์ สิทธิสมวงศ์ ผู้ประสานกลุ่มเครือข่ายหลากสี

"เลย ต้องขอปฏิเสธว่า ไม่มีนายทหารมาคุ้มกัน บอดี้การ์ดของผมมีเพียง 1 คนที่เคยอยู่อิสราเอล ไม่ใช่ทหาร ไม่มียศ ผมไม่มีกองกำลังจะไปทำอย่างนั้นได้"

หากใครได้อ่าน "ไทยรัฐ" ฉบับประจำวันจันทร์ที่ 3 ตุลา คม ก็จะมองเห็นภาพเชื่อมโยง

"หน่วย ข่าวกรองได้รับรายงานจากอิสราเอลว่าเป็นเรื่องจริงที่กลุ่มบุคคลดังกล่าวจัด ชุดเป็นทีมเดินทางไปฝึกยิงปืน ไม่ใช่ทหารแต่เป็นพลเรือน"

เป็นการเปิดเผยจากนายทหารใกล้ชิด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม

หาก นำเอา 3 แหล่งข่าวได้แก่ 1 นายจตุพร พรหมพันธุ์ 1 น.พ.ตุลย์ สิทธิสมวงศ์ 1 นายทหารใกล้ชิดรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม มาประสานและวิเคราะห์

ก็จะเห็นลักษณะอัน "พ้อง" กันได้

อย่าง 1 คือ เป็นบุคคลอันเคยพำนักอยู่ในอิสราเอล อย่าง 1 คือ ได้รับการฝึกยิงปืนมาจากอิสราเอล

ความน่าสนใจอยู่กับข้อมูลของนายทหารใกล้ชิดรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม

"หน่วย ข่าวกำลังติดตามว่าบุคคลเหล่านี้เคลื่อนไหวอย่างไรกับบุคคลสำคัญรายไหน เพราะถือว่าเป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ เท่าที่ทราบ กลุ่มบุคคลเหล่านี้มีความสัมพันธ์กับนักการเมืองระดับส.ว.ที่กลัวการสูญเสีย อำนาจจากการแก้ไขรัฐธรรมนูญ"

"ข้อมูล" นี้ทำให้ "ภาพ" ที่สลัวรางเริ่มมี "ความเด่นชัด" มากขึ้น

เป็นความเด่นชัด 1 ตรงนักการเมืองระดับส.ว. เป็นความเด่นชัด 1 เป็นกลุ่มที่กลัวการสูญเสียอำนาจจากการแก้ไขรัฐธรรมนูญ

ผลต่อเนื่องคือ เป็น "สปอนเซอร์" ออกค่าใช้จ่าย

ผลต่อเนื่องคือ เป็น "ค่าใช้จ่าย" ในการเดินทางไปรับการฝึกเพื่ออารักขาเหล่า ส.ว.และเครือข่ายที่เกี่ยวข้อง

และคนหนึ่งก็ติดตาม น.พ.ตุลย์ สิทธิสมวงศ์

จาก น.พ.ตุลย์ สิทธิสมวงศ์ ไปยังนักการเมืองระดับส.ว.ที่กลัวการสูญเสียอำนาจจากการแก้ไขรัฐธรรมนูญ

"ความเด่นชัด" จึงปรากฏขึ้นอย่างเป็น "รูปธรรม"

เหมือนกับแถลงจาก นายจตุพร พรหมพันธุ์ ดำเนินไปในลักษณะของการตีปลาหน้าไซแน่นอน

แต่ เป็นการตีปลาหน้าไซอันมี "ข้อมูล" ใกล้เคียงและตรงกับแถลงยอมรับของ น.พ.ตุลย์ สิทธิสมวงศ์ และสามารถโยงยาวไปยังนักการเมืองระดับส.ว.ที่กำลังอยู่ในความหวาดกลัว

นักการเมืองระดับส.ว. จึงเกิดอาการ "สามัคคี" ส่งคนไปฝึกอาวุธมาเป็น "บอดี้การ์ด"

"เกษียร"ชี้ข้อเสนอนิติราษฎร์ช่วยฟื้นฟู-ผดุงความมั่นคงสถาบันหลักของชาติ

ที่มา ข่าวสด


หมายเหตุ : เว็บไซต์นิติราษฎร์ในส่วนของ ′บทความจากผู้อ่าน′ เผยแพร่บทความเรื่อง ′ปกป้องสถาบัน′ เขียนโดย เกษียร เตชะพีระ อาจารย์จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นักวิชาการชั้นแนวหน้าของไทย มีเนื้อหาดังนี้

ะหว่างติดตามสดับตรับฟังวิวาทะสืบเนื่องจากข้อเสนอของเพื่อนอาจารย์กลุ่มนิติราษฎร์ที่ให้ลบล้างผลพวงของรัฐประหาร๑๙กันยายน พ.ศ.๒๕๔๙ ดังอื้ออึงอยู่นั้น ผมอดนึกเปรียบเทียบไม่ได้ว่า.....

สิ่งที่คณะรัฐประหาร คปค. กระทำเมื่อ ๕ ปีก่อนคือการใช้อำนาจปืนลุกขึ้นฉีกกฎหมายสูง สุดของชาติที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้ทรงลงพระปรมาภิไธยกำกับไว้ทิ้งโดยพลการ

ขณะ สิ่งที่คณะนิติราษฎร์ทำตอนนี้คือนำเสนอหลักเหตุผลข้อถกเถียงทางวิชาการเพื่อ ให้สังคมไทยพิจารณาตัดสินใจลบล้างผลพวงของการละเมิดกฎหมายและอำนาจอธิปไตย ของแผ่นดินโดยคปค.ครั้งนั้นผ่านกระบวนการและวิธีการโดยชอบในกรอบของกฎหมาย ปัจจุบัน
เนื้อแท้ที่แตกต่างตรงกันข้ามของสิ่งที่ ทั้งสองคณะกระทำ,และปฏิกิริยาที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงต่อกรณีทั้งสองโดย เฉพาะในหมู่นักกฎหมายทนายความและครูบาอาจารย์นิติศาสตร์บางคน ช่างเป็นที่น่าแปลกประหลาดอัศจรรย์ใจเสียนี่กระไร?!?!?
เราจะเข้าใจพวกเขาว่าอย่างไรดี?

องในแง่ดีที่สุด ผมเข้าใจว่าสิ่งที่นักกฎหมายทนายความและครูบาอาจารย์นิติศาสตร์บาง คนพยายามทำ คือปกป้องสถาบันเก่าแก่สำคัญของชาติสถาบันหนึ่งไว้ นั่นคือสถาบันรัฐประหาร!

สถาบันดังกล่าวอยู่คู่ กับสถาบันหลักทั้งสามอันได้แก่ชาติ-ศาสนา-พระมหากษัตริย์มาตลอดยุคการเมือง ไทยสมัยใหม่หน้าที่สำคัญของสถาบันหลักของชาติแห่งที่สี่นี้คือเป็นเครื่อง มือหรือวิธีการ(instrument/means) ที่พลังการเมืองบางกลุ่มบางฝ่ายในสังคมการเมืองไทยเก็บไว้ใช้เพื่อปกป้อง สถาบันหลักทั้งสามในยามที่พวกเขาเห็นกันไปเองว่าคับขันจำเป็น

สถานะถูกผิดดีชั่วทางศีลธรรม(moral/immoral)ของสิ่งที่เป็นเครื่องมือย่อมไม่มีอยู่ในตัวมันเอง (ก็มันเป็นแค่เครื่องมืออ่ะ.....) หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งมันเป็นกลางทางศีลธรรม (amoral) ตราบเท่าที่มันสามารถนำไปสู่เป้าหมายที่พึงประสงค์ มันก็ใช้ได้แล้ว
ในระเบียบวิธีคิดแบบ instrumentalism (อุปกรณ์นิยม), pragmatism (สัมฤทธิ์คตินิยม) หรือ consequentialism (ผลลัพธ์นิยม) นี้ เป้าหมายย่อมเป็นตัวให้ความชอบธรรมกับวิธีการ (The end justifies the means.) หากเป้าหมาย (ปกป้องสถาบันหลักทั้งสาม, ปราบทุจริตคอร์รัปชั่น ฯลฯ) ถูก ต้องชอบธรรมเสียอย่างแล้ว ไม่ว่าวิธีการใด ๆ (รัฐประหาร, ใช้กำลังบังคับปราบปรามประชาชน, ก่อการร้าย ฯลฯ) ก็ใช้ได้ ต่อให้มันผิดเลวชั่วร้ายทางศีลธรรมหรือการเมืองเพียงใดก็ตาม เพราะเป้าหมายที่ถูกต้องย่อมจะเสกบันดาลให้วิธีการดังกล่าวกลายเป็นถูกต้องดีงามในสายตาของผู้ใช้ไปได้ โดยปริยาย

ในโลกที่ “จะแมวดำหรือแมวขาวก็ช่าง ขอให้จับหนูได้เป็นพอ” หรือ “จะรัฐประหารหรือ ระบอบรัฐสภาก็ช่าง ขอให้ปราบคอร์รัปชั่น/ปกป้องสถาบันได้เป็นพอ” นี้ แนวคิดและหลักปฏิบัติ เรื่องสิทธิเสรีภาพ, อำนาจอธิปไตยของประชาชน, หลักนิติธรรม ฯลฯ ย่อมกลายเป็นสิ่งแปลกปลอม และฟุ่มเฟือย มีก็ได้ ไม่มีก็ไม่เห็นจะเป็นไร เพราะ “เมืองไทยเสียอย่าง เรามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่ เหมือนใครอื่นเขาในโลก”, “ความเป็นไทยจะให้ไปเดินตามหลักสากลของฝรั่งมังค่าตะวันตกได้ อย่างไร” ฯลฯลฯ

ป็นเรื่องง่ายที่จะฟันธงว่าความคิดข้างต้นต่อต้านประชาธิปไตย ส่วนที่ยุ่งกว่าหน่อยคือ พยายามเข้าใจว่าลำดับเหตุผลตรรกะการคิดที่นำคนฉลาด ๆ อย่างท่านไปสู่จุดนั้นมันเป็นอย่างไร?
ผมคิดว่ามันเป็นอะไรบางอย่างทำนองนี้ครับ…..
แก่นสารส่วนที่เป็นประชาธิปไตย(democraticcomponents) ของระเบียบการเมืองเสรี ประชาธิปไตย (liberal democracy) นั้นคือหลักของการปกครองโดยประชาชน (government by the people)
ผู้ตะขิดตะขวงใจหรือปฏิเสธไม่ยอมรับประชาธิปไตยกล่าวให้ถึงที่สุดก็คือปฏิเสธหลักการนี้แหละ

เพราะ“การปกครองโดยประชาชน” (ซึ่งฟังดูดี) แปลเป็นรูปธรรมในสังคมหนึ่ง ๆ ได้ความ ว่า (ขอประทานโทษ ใช้ภาษาตลาดเพื่อสื่อความเข้าใจ) “การปกครองโดยพวกมึง”!
พวกมึงน่ะน้า?!? เอื๊อกกกก.... ขืนให้พวกมึงขึ้นมาปกครองก็อิ๊บอ๋ายเท่านั้นเอง
ขึ้นชื่อว่า “ประชาชน” นั้นย่อมน่ารักในทางนามธรรม แต่พอกลายเป็น “พวกมึง” ในทาง รูปธรรมแล้ว มันก็รักไม่ค่อยลง เพราะย่อมมีทั้งคนดีคนชั่ว คนฉลาดคนเขลาปะปนคละเคล้ากันไป เป็นธรรมดา และที่แย่ก็ตรงพอปล่อยให้โหวตเสรีเลือกผู้ปกครองตามใจตัวเองทีไร ก็มักจะโหวตผิด เลือกคนโกงคนทุจริตมาทุกที การที่ “ประชาชน” ผู้น่ารักดันโหวตเลือกคนไม่ดีมาสู่อำนาจ ย่อมฟ้อง โทนโท่อยู่ว่า “พวกมึง” โง่ (ขาดการศึกษา) หรือชั่ว (ขายเสียงขายสิทธิ์เหมือนขายชีวิตขายชาติ) หรือ ยังเป็นเด็กอยู่ (ไม่บรรลุวุฒิภาวะ ถูกจูงจมูกได้ง่ายด้วยนโยบายขายฝันสารพัด) ฉะนั้นจึงจำเป็นอยู่ เองที่ “พวกกู” (ผู้ใหญ่ในบ้านเมือง) ผู้มีคุณธรรม สติปัญญาความสามารถและความเป็นไทยจะต้อง เข้ามาแบกรับหน้าที่รับผิดชอบปกครองดูแลบ้านเมืองให้ผ่านพ้นช่วงวิกฤตคับขันแตกแยกนี้ไป ก่อน, อะแฮ่ม, โดยไม่ต้องผ่านการเลือกตั้งแบบประชาธิปไตย หากด้วยวิธีอื่นแทน.....
แต่มันจะเป็นไรไป ในเมื่อเป้าหมาย (ปราบคอร์รัปชั่น/ปกป้องสถาบัน) ย่อมสำคัญกว่าวิธี การ (รัฐประหาร), จะแมวดำแมวขาวก็ช่าง ขอให้จับหนู (ตัวใหญ่ หนีไปอยู่ต่างประเทศอีกแล้วตอน นี้) ได้เป็นพอแหะ ๆ

ปัญหา อยู่ตรงประสบการณ์รอบห้าปีที่ผ่านมาบ่งชี้ชัดว่าเครื่องมือ/วิธีการรัฐ ประหารนั้นมันไม่บรรลุผลสัมฤทธิ์ในการปราบทุจริตคอร์รัปชั่น/ปกป้องสถาบัน อย่างที่ตั้งเป้าหมายไว้เลย
ตรงกันข้ามก็เห็นๆ กันอยู่ว่าการทุจริตคอร์รัปชั่นยังดำรงอยู่ในวงการรัฐบาลและราชการ, ปัญหาความมั่นคงของสถาบันหลักของชาติกลับหนักหน่วงร้ายแรงขึ้น, มิหนำซ้ำความแตกแยกขัด แย้งระหว่างคนในชาติกลับรุนแรงลุกลามออกไปถึงขั้นฆ่าฟันกันกลางเมืองล้มตายเรือนร้อยบาด เจ็บเป็นพันเสียหายเป็นหมื่นเป็นแสนล้าน
นี่คือราคาที่เราจ่ายให้การใช้วิธีการที่ผิดในนามของเป้าหมายที่ถูกแล้วมันคุ้มกันไหม?เรียก ชีวิตของผู้ที่ตายไปเพราะผลพวงสืบเนื่องจากรัฐประหารกลับคืนมาได้แม้สักคนหนึ่งไหม? ใครต้อง รับผิดชอบ?
ผมอยากเรียนว่าการที่คปค.ยึดอำนาจโดยอ้าง เหตุผลในการปกป้องสถาบันหลักของชาติด้วยความเชื่อว่ามีแต่วิธีการรัฐประหาร เท่านั้นจะยังความมั่นคงแก่สถาบันหลักของชาติได้เท่ากับ เป็นการลากดึงเอาสถาบันหลักของชาติให้ออกห่างจากรัฐธรรมนูญ, หลักนิติธรรมและการปกครอง ในระบอบประชาธิปไตย
ขณะที่เอาเข้าจริง ภายใต้ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ที่ตั้ง อันมั่นคงที่สุดของสถาบันหลักของชาติคืออยู่ที่เดียวกับรัฐธรรมนูญ, หลักนิติธรรมและประชาธิปไตยเท่านั้น
ข้อเสนอของ คณะนิติราษฎร์ให้ลบล้างผลพวงของการรัฐประหารโดยเนื้อแท้แล้วจะส่งผลช่วย ฟื้นฟูและผดุงความมั่นคงของสถาบันหลักของชาติเคียงข้างรัฐธรรมนูญ,หลัก นิติธรรมและประชาธิปไตยเยี่ยงนานาอารยประเทศในที่สุด